องขอ

ับมาที่จุดบริการของตัวเอง ใบหน้าของผมร้อนผ่าว ผมอยากจะไปจากที่นี่ ผมอยากจะทำลายที่นี่ให้พังพินาศ แต่ผมได้ให้สัญญ

ู้ชายคนนั้นจ

ผมขณะที่ผมเดินผ่านบาร์ "เจเดนบอกว่าแชมเปญไม่ซ่า

รื่องดื่มที่ใช้ลูกเล่น อุ่นจนเกือบ

๊ะอื่นให้ดูแล

อนเนอร์จะเตะแกออกจากบ้านฝูงหมาป่า แล้วแกจะไป

นเดอร์ยื่นแก้วเครื่องดื่มร้อนๆ บน

้มืดกว่า มีม่านกำมะหยี่นุ่มๆ เรียง

อยู่ที่โต๊ะ เธอยืนพิงกำแพงอยู

สมควรได้หมาป่าตัวจริง หมาป่าแบบลูน่าที่สามารถให้

นพูดเสียงมั่นคง

้ฉันห

มหลบเธอ แต่เธอว่องไวมาก เธอแสร

้องออกมา เสียงของ

ไม่ใช่เพื่อจับตัวเอ

วเอ

จัดกระเด็นข้ามขอบแก้ว มันไม่ได้กระเด็

พลางปล่อยถาดลง มันแต

วามเจ็บปวดที่

ด้กลิ่นมัน กลิ่นโลหะ กลิ่นกำมะถันของสารละลายเงินเข

ท่านั้น มันยังหยุดกระบวนการรั

วหนัง เนื้อตัวบวมแดงและส่งเสียงฟู่ฟ่า สัญชาตญาณหมา

มาที่ฉันด้วยนิ้วที่ตกแต่งอย่างสวยงาม "เธอทำ

น มาร์คปรากฏตัวขึ้น ตามมาด้วยเ

ึ้นที่นี่?

้ออกมา "ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันไม่ต้องการให้เธ

ากหน้าผาก "เธอ... เธอตีถาด มันมี

ุกวินาที เขาได้กลิ่นเนื้อไหม้ เขารู้แล้ว หมาป่าตัวไหนก็ดมก

en ซึ่งกำลังถือจี้ "ค

มามองฉัน ด

ูถูก "โอเมก้าจอมซุ่มซ่ามและเจ้าคิดเจ้าแค้น เ

นกระซิบ ความเจ็บป

ข็งมาประคบ แล้วก็อย่าให้

ก่อตัวขึ้นในอกฉัน หนักอึ้งและ

ลุกขึ้นยืน ประคองมือที่บอบช้ำ

ของฉัน—กลิ่นของพายุฤดูหนาวและโอโซน—เล็ดลอดออกมาเพียงเล็

งไปทวง และดอกเบ