องขอ

มอาหารด้านหลังกลับเงียบสงบ ผมเอามือไปล้างมือด้วยน้ำเย็น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เศษ

่องวูล์ฟสเบนเพื

ก ดังก้องราวกับ

งใหญ่ สูงกว่าหกฟุตห้า มีแผลเป็นยาวลงมาตามแขน และดวงตาสีดำสนิทราวกับหินออบซิเดี

งจัดจานอาหารด้วยความแม่นยำราวกับแพทย์สนามหรือพลซุ่มยิง ใ

แผ่รังสีความกดดันที่เ

ค่ะ” ฉันพ

ไปในกระเป๋าแล้วโยนกระป๋องเล็กๆ

มันไม่ใช่คำสั่งจากหน่วยอัลฟ่า

ได้ขอบคุณ ประตู

่เข้ากับบรรยากาศสแตนเลส

เธอบ่น เธอเดินตรงไปที่เคาน์เต

จิ้มเนื้อ “ฉันอยากได้สเต็กแบบสุกปาน

งยหน้าขึ้น

พริบตา “

คาเวียร์ทำให้เสียรสช

ศัพท์ออกมา “ฉันจะไล่เธอออก ฉ

์มีประชุมสำคัญ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา สายก็เชื่อมต่อ คอนเนอร์ไม่ได้อยู่ที่

บตัวแทนของเรดสโตน” คอนเนอร์พูด

เขากำลังรังแกฉัน! ก่อนหน้านี้พนักงานเสิร์ฟของคุณพยายาม

พูดอย่างหงุดหงิดพลางขยี้ขมับ “แค่ให้เธอในสิ่

ปทำแผล” ค

ะป๋องยาไว้แน่น มือของฉันพันด้วยผ้า

พลางยกมือขึ้น “เธ

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นความรู้สึกผิด แต่แล้วเจเดนก็ร้องไห้เสียงดัง “ฉัน

ปิดอยู่ เขาเริ่มหมดความอดทน เขาต้องการ

งเขาแข็ง

บรรยากาศในครัวหนักอึ้งขึ้นมาทันที แรง

น คุกเข่าล

คำสั่งข

ที่พยายามจะงอเข่าฉัน กล้ามเนื้อของฉันกระตุก สัญชาตญาณท

มองมาที่ฉัน มีดขอ

นั้นแสนสาหัส แต่แล้วบางสิ่

อดของตระกูลมูนส

ม่ยอมก้มห

แรง เหงื่อไหลท่วมใบหน้าขณะที่ฉันต่อสู้

ไม่ได้

่เลนส์กล้อง ดว

ฉันก

ก้าขัดขืนคำสั่งโดยต

้คุกเข่า!

ม 'วางสาย' บนโทรศัพท

ดนดูหวาดกลัว เธอคาดหวังว่าฉันจะล

ียงที่คอของฉันคันอย่างเหลือทน ม

ำเสียงที่สงบอย่างน