สายเกินไปที่จะรัก: การเสียสละของโอเมก้าสีขาว

นาคตที่ทุกคนในฝูงรัก ก

รักมาตลอดชีวิต ใช้คำสั่งอัลฟ่าบังคับ

ายสีแดงดุจสัตว์ป่า “เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว ไคลีห์ต

ยายามบอกเขาว่าฉันไม่ส

อของเราไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน—การเสียสล

รสแกนทางการแพทย์ปล

เป็นโอเมก้าที่ไร้ประโยชน์และไร้หมาป่า นี่เ

ันด้วยวูล์ฟสเบนมานานนับสิบป

ไม่ได้ผลกับร่างกายท

ิ้วขณะที่พวกเขาผ่าฉันเพื่อเอาไต

น ขณะที่ได้ยินคนที่ฉั

ยอยู่เหนือความวุ่นวาย มองดูใบหน้าของ

ูอวัยวะที่ดำคล้ำขึ้น "อัลฟ่า ดูแผล

เต้น ยาที่ใช้ปกปิดก

เปื้อนเลือด ในที่สุดเขาก็ได้กลิ่

พิ่งฆ่าคู่แท้ของ

งพลางใช้เล็บข่

นจากไ

ที

องขอ

มูกก่อนที่ประต

ำให้หมาป่าในตัวฉันรู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้มันกลับนำ

น้าฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน ชายผู้มีบ่ากว้างใหญ่พอที่จะแบกรับน้ำหนักของอาณาเขตทั้งหมดของเราได้ ดวงต

าโ

ขาพูด เสียงของเขาเบาแ

เทา ฉันพยายามซ่อนมันไว้ใต้ผ้าปูที่นอนสีขาวบา

ฉันรู้สึกเหมือนกลืนเศษแก้วเข้าไป “คุ

าโยนกองเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง มันเลื่อนไปบนพื้นผิว

งเธอแตก เธอต้องการการปลูกถ่ายพลังชีวิตทันที ค

เราเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นหมาป่าได้ เรามีสองข้าง แต่เราต้องการอย่างน้อยหนึ่งข้างเพื่อความอยู่รอด หากหมาป่าสูญเสียทั้งสองข้

้า “แต่แอ็กเซล ฟังฉันนะ ฉันเหลือเอสเซนส์ไม

ชน์ต่อฝูง เธอไม่เคยแปลงร่างเลย! เธอนั่งอยู่ในห้องขณะที่พี่สาวของเธอ ลูน่าในอนาคต

จะรู้ได้อย่างไร ไ

ป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์ของเรา มันกดข่มหมาป่าในตัวฉัน ทำให้ฉันอ่อน

ินฉัน “ตอนที่พ่อประสบอุบัติเหตุที่ไซต์ก่อสร้าง พ่อต้องได้รับการปลู

หน้าของเขาไม่อ่อนลง แต่กลั

ลักฐาน ฉันเห็นกับตาตัวเอง ‘เรามีแฟ้มประวัติทางการแพทย์นะ จานา ฉันตรวจดูผ

แกนพวกนั้นเป็นของปลอม! นั่นเป็นแผลเป็นจากการศัลยกรรมตกแต

แล้

ะด้าง มันกดทับไหล่ฉัน

ัน หัวหน้าฝูงหมาป่าซิ

เขียนไว้ในชีววิทยาของเรา เมื่ออัลฟ่าออกคำสั่งโดยตรงโดยใ

ปากของฉันปิดสนิท มือของฉันดึ

ขึ้นมา" เข

จะกรีดร้อง ฉันอยากจะขว้างมันใส่เขา แต่แ

็นช

นขึ้นมาจากทะเลสาบที่แข็งเป็นน้ำแข็งเมื่อตอนที่เรายังเด็ก เด็

องสาวฉัน ชายที่จมูกถูกหลอกให้คิดว่าไคลีห์คือคู่แท้ของเขา เขาไ

์ เดินเข้ามา พวกเขาเป็นสมาชิกชั้นสูงของฝูงห

ถาม เธอไม่ได้มองมาที

งเวลา” แอ็กเ

“อย่าเห็นแก่ตัว น้องสาวของเธอกำลังเจ็บปวด เธอจะเ

คือหมาป่าขาว ฉันคือค

ปิดกั้นปากฉันไว้ ฉันทำได้

ะท่อมเล็กๆ ให้ลูกที่ชายแดนของที่ดิน ลูกจะได้อยู่อ

ราคาที่ต้องจ่าย

ขึ้น สว่างไสวสีเงินยวงในท้องฟ้ายามค่ำคืน มั

กกาลงบ

้' ผมคิด 'ฉันปฏิเ

ซ็น

อบคุณ เขาไม่ได้หันกลับมามอง เขาหันหลังและเดินออกจากห้องไ

ยู่ ราวกับกำลังเยาะเย้ยผม ฉันแตะข้างลำตัว ตรงที่ไตข

าวของฉัน และคืนนี้ อั