สายเกินไปที่จะรัก: การเสียสละของโอเมก้าสีขาว

น้องสาวของฉัน ลูน่าในอนาคตที่ทุกคนในฝูงรัก กำลังจะตายด้วยภาวะไตวาย

แอ็กเซล อัลฟ่าสูงสุด และชายที่ฉันแอบรักมาตลอดชีวิต ใช้คำสั่งอัลฟ่าบังคับให้ฉันเซ็นเอกสารในมือที่สั่นเทาของฉัน

“เซ็นเอกสารซะ จานา” เขาคำราม ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงดุจสัตว์ป่า “เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว ไคลีห์ต้องการการปลูกถ่ายไต และเธอเป็นคนเดียวที่เข้ากันได้”

ฉันพยายามอ้อนวอน ฉันพยายามบอกเขาว่าฉันไม่สามารถรอดจากการผ่าตัดได้

ฉันพยายามบอกเขาว่าฉันได้บริจาคไตให้พ่อของเราไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน—การเสียสละที่น้องสาวของฉันอ้างว่าเป็นผลงานของเขา

แต่แอ็กเซลโยนเอกสารสแกนทางการแพทย์ปลอมกองหนึ่งใส่หน้าฉัน

“หยุดโกหกเพื่อเอาตัวรอด” เขาถ่มน้ำลาย “เธอเป็นโอเมก้าที่ไร้ประโยชน์และไร้หมาป่า นี่เป็นโอกาสเดียวของเธอที่จะมีคุณค่าต่อฝูงนี้”

เขาไม่รู้ว่าไคลีห์วางยาพิษฉันด้วยวูล์ฟสเบนมานานนับสิบปีเพื่อกดข่มหมาป่าขาวในตัวฉัน

เขาไม่รู้ว่ายาชาใช้ไม่ได้ผลกับร่างกายที่ถูกวางยาพิษของฉัน

ฉันรู้สึกถึงมีดผ่าตัดสีเงินทุกนิ้วขณะที่พวกเขาผ่าฉันเพื่อเอาไตข้างเดียวที่เหลืออยู่ของฉันออกมา

ฉันตายบนโต๊ะผ่าตัดนั้น ขณะที่ได้ยินคนที่ฉันรักเรียกฉันว่าดราม่า

แต่ความตายไม่ใช่จุดจบ วิญญาณของฉันลอยอยู่เหนือความวุ่นวาย มองดูใบหน้าของศัลยแพทย์ที่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"เธอมีแค่ข้างเดียว!" หมอตะโกนพลางชูอวัยวะที่ดำคล้ำขึ้น "อัลฟ่า ดูแผลเป็นเก่าๆ นั่นสิ! เราเพิ่งฆ่าเธอ!"

หลังจากหัวใจฉันหยุดเต้น ยาที่ใช้ปกปิดกลิ่นจึงค่อยๆ หมดฤทธิ์

แอ็กเซลทรุดตัวลงคุกเข่าในห้องที่เปื้อนเลือด ในที่สุดเขาก็ได้กลิ่นฝนและต้นสนที่เขาตามหามาทั้งชีวิต

เขารู้ตัวว่าเขาเพิ่งฆ่าคู่แท้ของเขาเพื่อช่วยคนโกหก

“จานา?” เขาครางพลางใช้เล็บข่วนหน้าอกตัวเอง

แต่ฉันจากไปแล้ว

บทที่ 1

มุมมองของจานา:

กลิ่นโชยมาแตะจมูกก่อนที่ประตูจะเปิดเสียอีก

มันเป็นกลิ่นของป่าสนที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยฝน กลิ่นที่เคยทำให้หมาป่าในตัวฉันรู้สึกตื่นเต้น แต่ตอนนี้มันกลับนำมาซึ่ง 'ความหวาดกลัวที่เย็นยะเยือกและทำให้เป็นอัมพาต'

ประตูไม้โอ๊คหนักของห้องแยกผู้ป่วยถูกเปิดออกอย่างแรง แอ็กเซล โดนัลด์สันยืนอยู่ตรงนั้น เขาคือหัวหน้าฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน ชายผู้มีบ่ากว้างใหญ่พอที่จะแบกรับน้ำหนักของอาณาเขตทั้งหมดของเราได้ ดวงตาของเขาซึ่งปกติจะเป็นสีเหมือนทะเลที่พายุโหมกระหน่ำ ตอนนี้กลับเปล่งประกายด้วยแสงสีแดงจางๆ ที่ดุดัน

เขาโกรธ

“เซ็นเอกสารซะ จานา” เขาพูด เสียงของเขาเบาและสั่นสะเทือนลึกๆ ในอก

ฉันนั่งอยู่บนขอบเตียงโรงพยาบาล มือของฉันสั่นเทา ฉันพยายามซ่อนมันไว้ใต้ผ้าปูที่นอนสีขาวบางๆ บรรยากาศในห้องอึดอัด เต็มไปด้วยอำนาจของเขา

“แอ็กเซล ฉันทำไม่ได้” ฉันกระซิบ ลำคอฉันรู้สึกเหมือนกลืนเศษแก้วเข้าไป “คุณไม่เข้าใจ ร่างกายฉัน...มันรับไม่ไหว”

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ระยะห่างระหว่างเราหายไป เขาโยนกองเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง มันเลื่อนไปบนพื้นผิว หยุดอยู่ข้างแจกันดอกไม้เหี่ยวเฉาที่ไม่มีใครเปลี่ยน

“ไคลีห์กำลังจะตาย” แอ็กเซลคำราม “แก่นหมาป่าของเธอแตก เธอต้องการการปลูกถ่ายพลังชีวิตทันที คุณเป็นฝาแฝดของเธอ คุณคือคนเดียวที่เข้ากันได้”

ในโลกของเรา ไตไม่ใช่แค่เพียงอวัยวะสำหรับกรองเลือด พวกมันเป็นภาชนะเก็บพลังชีวิตของมนุษย์หมาป่า พวกมันเก็บพลังงานที่ทำให้เราเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นหมาป่าได้ เรามีสองข้าง แต่เราต้องการอย่างน้อยหนึ่งข้างเพื่อความอยู่รอด หากหมาป่าสูญเสียทั้งสองข้าง วิญญาณของพวกมันจะไม่มีที่ยึดเหนี่ยว พวกมันไม่ได้แค่ตาย พวกมันหายไปเลย พวกมันไม่สามารถกลับไปหาเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ได้

“ฉันรู้ว่าเธอต้องการมัน” ฉันพูด น้ำตาคลอเบ้า “แต่แอ็กเซล ฟังฉันนะ ฉันเหลือเอสเซนส์ไม่พอ ถ้าฉันให้เธอไปแม้แต่นิดเดียว ฉันจะตาย”

“หยุดโกหก!” เขาตะโกน เสียงดังราวกับฟ้าร้องในห้องเล็กๆ “เธอเป็นโอเมก้า เธอไร้ประโยชน์ต่อฝูง เธอไม่เคยแปลงร่างเลย! เธอนั่งอยู่ในห้องขณะที่พี่สาวของเธอ ลูน่าในอนาคต ทำงานหนักจนหมดแรงเพื่อครอบครัวนี้ นี่คือโอกาสของเธอที่จะได้ทำอะไรที่มีคุณค่าเสียที”

เขาไม่รู้หรอก เขาจะรู้ได้อย่างไร ไคลีห์ทำให้แน่ใจแล้ว

สิบปีแล้วที่พี่สาวของฉันแอบใส่ยาพิษหมาป่าลงในอาหารของฉัน มันเป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์ของเรา มันกดข่มหมาป่าในตัวฉัน ทำให้ฉันอ่อนแอ และทำให้ทุกคนเชื่อว่าฉันเป็น “ไร้หมาป่า” – เป็นความบกพร่อง

“ห้าปีก่อน” ฉันพยายามพูดให้เร็วขึ้นด้วยความสิ้นหวังเพื่อให้เขาได้ยินฉัน “ตอนที่พ่อประสบอุบัติเหตุที่ไซต์ก่อสร้าง พ่อต้องได้รับการปลูกถ่ายไต แอ็กเซล ฉันบริจาคไตข้างซ้ายให้พ่อ ฉันเหลือไตแค่ข้างเดียว!”

แอ็กเซลชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาไม่อ่อนลง แต่กลับแข็งกร้าวด้วยความรังเกียจ

“ไคลีห์ต่างหากที่บริจาคไตให้พ่อเธอ” เขาพูดอย่างเย็นชา “เธอมีแผลเป็นเป็นหลักฐาน ฉันเห็นกับตาตัวเอง ‘เรามีแฟ้มประวัติทางการแพทย์นะ จานา ฉันตรวจดูผลสแกนเมื่อเช้านี้แล้ว ไตสองข้างแข็งแรงดี หยุดโกหกเพื่อเอาตัวรอดได้แล้ว’”

“ไม่” ฉันส่ายหัว ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในอก “‘ผลสแกนพวกนั้นเป็นของปลอม! นั่นเป็นแผลเป็นจากการศัลยกรรมตกแต่ง!’ ของฉันเป็นของจริง ได้โปรด ‘ดูด้านข้างของฉันหน่อยสิ’-”

“พอแล้ว!”

อากาศในห้องพลันแข็งกระด้าง มันกดทับไหล่ฉัน หนักอึ้งยิ่งกว่าตะกั่ว

“ฉัน แอ็กเซล โดนัลด์สัน หัวหน้าฝูงหมาป่าซิลเวอร์มูน ขอสั่งเจ้า”

ร่างกายของฉันทรยศฉัน มันคือคำสั่งของอัลฟ่า มันเป็นกฎที่เขียนไว้ในชีววิทยาของเรา เมื่ออัลฟ่าออกคำสั่งโดยตรงโดยใช้อำนาจของเขา หมาป่าที่มีลำดับต่ำกว่าไม่สามารถขัดขืนได้

กระดูกสันหลังของฉันแข็งทื่อ ปากของฉันปิดสนิท มือของฉันดึงออกมาจากใต้ผ้าห่มโดยไม่ตั้งใจ

"หยิบปากกาขึ้นมา" เขาออกคำสั่ง

นิ้วของฉันจับโลหะเย็นๆ ของปากกา ฉันอยากจะกรีดร้อง ฉันอยากจะขว้างมันใส่เขา แต่แล้วมือของฉันก็ขยับไปที่กระดาษโดยอัตโนมัติ

"เซ็นชื่อ"

ฉันเงยหน้ามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ฉันมองหาเด็กชายที่เคยช่วยฉันขึ้นมาจากทะเลสาบที่แข็งเป็นน้ำแข็งเมื่อตอนที่เรายังเด็ก เด็กชายที่เคยเอาเสื้อโค้ทของเขามาห่อหุ้มฉันและสัญญาว่าจะปกป้องฉัน

แต่เด็กชายคนนั้นหายไปแล้ว แทนที่ด้วยชายที่ถูกมอมยาด้วยยาของน้องสาวฉัน ชายที่จมูกถูกหลอกให้คิดว่าไคลีห์คือคู่แท้ของเขา เขาไม่ได้กลิ่นความเจ็บป่วยจากตัวฉัน เขาไม่สามารถรับรู้ความจริงได้

ประตูเปิดอีกครั้ง พ่อแม่ของฉัน เฟร็ดและจอยซ์ เดินเข้ามา พวกเขาเป็นสมาชิกชั้นสูงของฝูงหมาป่า แต่งกายด้วยผ้าไหมและเครื่องหนังราคาแพง

“เสร็จแล้วเหรอ?” แม่ถาม เธอไม่ได้มองมาที่ฉัน เธอมองไปที่เอกสาร

“เธอกำลังถ่วงเวลา” แอ็กเซลพูดพลางกอดอก

“จานา” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “อย่าเห็นแก่ตัว น้องสาวของเธอกำลังเจ็บปวด เธอจะเป็นลูน่า เธอคือหมาป่าขาวตามคำทำนาย แล้วเธอเป็นใคร?”

ฉันอยากจะบอกเขา ‘ฉันคือหมาป่าขาว ฉันคือคนที่ช่วยชีวิตพ่อไว้’

แต่คำสั่งของหัวหน้าฝูงได้ปิดกั้นปากฉันไว้ ฉันทำได้เพียงทำตามที่ได้รับคำสั่ง

“ถ้าลูกทำแบบนี้” พ่อพูดพลางจัดเนคไท “เราจะสร้างกระท่อมเล็กๆ ให้ลูกที่ชายแดนของที่ดิน ลูกจะได้อยู่อย่างสงบสุขที่นั่น ลูกจะไม่เป็นภาระให้เราอีกต่อไป”

กระท่อม นั่นคือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับชีวิตของผม

ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงกำลังขึ้น สว่างไสวสีเงินยวงในท้องฟ้ายามค่ำคืน มันงดงาม มันคือใบหน้าของเทพธิดาที่ทอดทิ้งผมไป

ผมกดปากกาลงบนกระดาษ

'ฉันปฏิเสธชีวิตนี้' ผมคิด 'ฉันปฏิเสธความเจ็บปวดนี้'

ผมเซ็นชื่อ

แอ็กเซลคว้ากระดาษไปก่อนที่หมึกจะแห้งสนิท เขาไม่ได้กล่าวขอบคุณ เขาไม่ได้หันกลับมามอง เขาหันหลังและเดินออกจากห้องไป พ่อแม่ของผมเดินตามหลังเขาไปเหมือนลูกสุนัขที่กระตือรือร้น

ผมอยู่คนเดียวอีกครั้ง กลิ่นของต้นสนและฝนยังคงอบอวลอยู่ ราวกับกำลังเยาะเย้ยผม ฉันแตะข้างลำตัว ตรงที่ไตข้างเดียวที่เหลืออยู่กำลังพยายามกรองพิษในเลือดของฉัน

คืนนี้ ฉันจะช่วยน้องสาวของฉัน และคืนนี้ อัลฟ่าจะฆ่าคู่แท้ของเขา

'