งของแ

าด้วยกลิ่นฉุ

ำหรับฉัน มันเห

้นส่วนตัว แขนของฉันพันผ้าพันแผลหนา และหน้าอกข

ดูโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย เขาดูสะอาดสะอ้าน อาบน้ำเสร็จ

เขาพูดโดยไม่เง

ห้องก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแ

ของฉันรู้สึกเหมือนกระดาษทราย "ค

ึ้น เดินไปที่โต๊ะข้างเตียงอย่างช้าๆ แล้วจ

ส ฉันไม่เคยบอกว่าจะหย่ากับคุณ” เขาตอบอย่างนุ่มนว

จกันลงด้วยเสี

าฬิกา Patek Philippe ของเขา

ประตู มือวาง

้ ชาสติตี้รู้สึกดีขึ้นมากแล

ปิดป

นขับรถจะมารับค

เขาก

ตา เขาดูดเลือดฉันเพื่อช่วยชีวิตเธอ และตอนนี้เขากำลังพาเธ

้างเตียง โทรศัพท์ของฉั

โทรศัพท์ในห้องและกดหมายเล

บสายทัน

ก "ผมอยู่ที่ล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอด

" ฉันกระซิบ "แต่ฉั

เขาพูด เสียงของ

"เดี๋ยวก่อน ฉันต้องกลับไป

ำไ

ร็ว “แล้วก็เอกสารด้วย ถ้าฉันออกไปตอนนี้ เขาจะตามล่าฉ

ั่นมันฆ่า

ฮเวน รอสัญญา

ันดำเนินการอย่างรวดเร็วผิดปกติ ฉันร

่ทางเข้าโรงพยาบาล แต

ลิมูซีน เธอเปล่งปลั่ง ผิวของเธอแดงระเรื่อด้วยสุขภ

ลังที่เปิดอยู่ สีหน้าของ

” เขาออ

าะหน้า แล้วมอ

าะหลัง” โดมินิกพูดพ

ของฉันกองอยู่บนม้านั่งหนังข้างๆ ทำให้ฉันต้

วางมือลงบนต้นขาของโดมินิก เขาจ

ท์ขึ้น “สื่อชอบชุดของฉันเมื่อคืนนี้มาก พ

ที่จริงใจและอบอุ่น รอยยิ้มที่

้อชั้นในออกมา ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่โดมินิกย

ิดอิน

รมแดง แขนของเขาโอบเอวเธออย่างหวงแห

น้าจอจนภ

ทั้งที่เลือดไหลไม่หยุดและหวาดกลัวมาก เขาไม่รับสาย เขาอยู่ในที่ประชุม เมื่อเ

งเรา เขาไม่เคยเรียก

่ด้านหลังศ

พ์ข้อความแสดงความคิดเห็นใ

รับสิ่งที่ค

รศัพท์และ

ถมาถึงเ

" แชสติตี้ร

า มันไม่ใช่บ้าน มันคือฌาปน