งของแ

งเครื่องดื

แก้วน้ำแข็งที่เริ่มมีหยดน้ำเก

่น กำลังรินน้ำโซดาให้แช

ส" เขาตะโกน "เ

ำแข็งไว้บนเคา

้องรับแขก เวลาผ

อนอยู่หลังภาพวาดในโถงทางเดิน แ

ระตูตู้เ

็ตัวแ

หม เสื้อโค้ทกันหนาว และชุดเดร

้วยไวน์แดงเข้ม กลิ่นนั้นอบอวลจนแทบหายใจ

่าเสีย

นห

นึ่งถือขวดน้ำยาล้างเล็บอะซิโต

็นคนทำ

่ในตู้เสื้อผ้า และเอาจริงๆ น

ห้อง เตะผ้าไหมเ

ดอมเล่าเรื่องคุณยายให้ฉันฟัง ว่าเธอเสียชีว

อใกล้ตาย ฉันขอร้องให้โดมินิกขับรถพาฉันไปที่สถานดูแลผู้ป่วยระยะส

ิดหรอก แอนนิส" แชสติตี

รเล็กๆ บนถนนสายที่ 4 เขาปิดโทรศัพ

่ใช่เสียง แต่เป็นความโกรธ

หก” ฉั

สิ” เธอ

ไร ฉันขยับตัว

เธอเซถอยหลัง ขวดอ

เด็นสารเคมีใสๆ ไปทั่วผ

อีกข้างของ

างมันม

้า แต่ไปโ

ิ

ลุกไหม้ แต่มั

ามผ้าม่าน เผาผลาญแ

งพลางถอยหลังออก

มิน

าขณะที่ควันดำพวยพุ่งเข้

น่น หัวใจเ

วที่ประตู ดวงต

ขามองมาที่ฉันที่กำล

อดภัยอยู่ในโถงทางเดิน น้ำ

ชสติตี้กรีดร้อง "เธอเป

ิกไม่

ห้องเพื่อช่วยฉัน เขาไ

ี้ โอบแขนรอบตัวเ

อะ" เขาพ

จาก

ยให้ฉัน

หลังของเขาหา

น ควันไฟหนักอึ้งราวกับน

ยู่ต่ำๆ ใต้ควา

องครัว ผลักประตูเปิดออก แล้วท

ุด ฉันหย

ันหนักอึ้งราวกับตะกั่ว หัวใจข

าไปในซอยแล

" ฉันพูด

มีเอกสารต่างๆ เหน

โดยสาร ฉันซ

ต่งงานของฉั

อกสารที่ฉันแอบหยิบมาจากห้องพยาบาลข

องถึงดอน คา

นก็เดินไป

ออกมาแล้วหักซิม

นมันล

ครื่องบิ

ตัวออกจากรันเวย์ ฉันมองลงไ

อร์สเสียชีว

ในที่นั่ง 4A นั้นเ

ลังมาเพื