สายเกินไปที่จะเสียใจ: ภรรยาที่ถูกทิ้งคือทายาทมหาเศรษฐี

ังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีก่อนพรากความทรงจำเกี่ยวกับความรักของเราไป เขาแทน

ิมฝีปาก เธอก็กล่าวหาฉันทั้งน้ำตาว่าเป็นสั

ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ด้วยความโกรธจนหน้ามืดตามัว เขา

ได้ยินอะไร และไม่พูดอะไร” เขาสั

อบบี้ในศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพของฉันเอง กลายเ

ในที่สุดฉันก็เข้าใจ ความรักที่มืดบอดและความหวังอันโง่เขลา

ยที่ฉันติดตั้งไว้ในห้องของเด็ก และพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าครอบครัวขอ

นท

งออเดรย์

วิตใหม่ให้กับเขาพร้อมกับผู้หญิงที่คำโกหกสวยหรูพอๆ กับฟีดโซเชียลมีเดียของเธอ ตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าฉัน จูบเธออย่างเปิดเผย ในขณะที่ฉัน ภรรยาที่ถูกต้องตา

แขกผู้มีเกียรติของเราแล้วค่ะ” ฉันพูด

ลย แขนของเขาโอบรอบเอวของเจด้า ฟลอยด์ เธอเป็นอินฟลูเอนเซอร์บนโซเชียล

รูหราของศูนย์ดูแลสุขภาพหลังคลอดของฉัน “ที่นี่ควรจะดีสมคำร่

ด้นั่นแหละ” เจคตอบพร้อมกับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ มันเหมือนมีดที่กรีดซ้ำแผลเดิมจนฉันเร

อลเลียตถามถึงเธอ ฉันเห็นเจคเอื้อมมือไปหยิบปากกาบนเคาน์เตอร์ มือของฉันจึงรีบล้

แล้วจึงยักไหล่ เขาเซ็นเอกสารที่ฉันเลื่อนผ่านเคาน์เตอร์ไม้มะฮอกกานีขัดเงาไปให้ สัญญา ฉันบอกเขาไปแบบนั้น

็นสละสิทธิ์ในตัวฉัน เขาเซ

ิความหรูหราให้เจด้า แต่เขากลับเซ็นเนรเทศตัวเองออกจากชีวิตฉันโดยไม่ร

ขาโอบเจด้าเข้ามาใกล้ “ตรวจดูให้แน่ใจว่าเจด้าได้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ น้ำผลไม้ออร์แก

ระทับจูบลงบนแนวกรามของเข

่ค่อยๆ กัดกร่อนภายในของฉัน ฉันส่งยิ้มตามมารยาทแบบฝืนๆ ให้พวกเขา พลางหยิบเอกสารที่เซ็นแล้ว

้วของเจค มันเป็นสัมผัสที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แทบจะไม่แตะโดนด้วยซ้

งเขาบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ “อย่ามาแตะต้

ตอร์ เสียงกระแทกดังสะท้อนก้องในล็อบบี้อันเงียบสงัด ความเจ็บปวดปะทุขึ้นและแล่นพล

ันที่ซีดขาว แต่แววตาของเขาไม่มีความรู

จ็กเก็ต เขาเช็ดถูบริเวณที่มือของฉันสัมผัสโดนเขาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าผิวหนังข

น วางรูปถ่ายไว้บนโต๊ะทำงานของเขาแบบ “ไม่ตั้งใจ” แต่ละครั้ง ความโกรธแค้นที่ขับเคลื่อนด้วยการสูญเสียความทรงจำของเขาก็จะระเบิดออก การลงโทษนั้นรวดเร็วและโหดเหี้ยม ครั้งหนึ่ง ฉันบังอาจฮัมเพลงสมัยมหาวิทยาลัยของเรา หมัดของเขาชกเข้าที่ขมับของฉัน ทำใ

เองให้ยืนตัวตรง “ทราบแล้วค่ะ คุณฟอสเตอร์” ฉันเค

น้ำเสียงของเขากลับมาเย่อหย

ะท้วง แต่ฉันก็ยืดไหล่ตรงและหันหลังกลับ ใบหน้าของฉันคงจะซีดเผือดราวกับคนตาย เพราะแม้แต่เจคที่หมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเองก็

ุด! ฉันแทบรอที่จะดูห้องไม่ไหวแล้ว! ฉันต้องไลฟ์

ตาของเขาหรี่ลง “ไม่มีคำพูดประชดประชันเหรอ? ไม่คิดจะพยายาม

ีพค่ะ คุณฟอสเตอร์ และอดีตของฉันก็ไ

์เหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอเป็นทางการขนาดนี้ นกพิราบตัวน้อย?” น้ำเสียงขอ

ยู่ในอดีตที่เขาจำไม่ได้ อดีตที่เขาได้ลบมันทิ้งไป ฉันกดความทรงจำนั้น

ปยังห้องสวีต ปราร

ู้อะไรไหม? แฟนๆ ของฉันชอบดูฉันได้รับการปรนนิบัติ มาถ่าย

าความเจ็บที่ข้อมือ ฉันเหลือบมองเจค แววตาเต็มไปด้วยการวิงวอนอย่างส

“คิดซะว่าเป็นส่วนหนึ่งของ ‘หน้าท

่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ในเวลาที่อิสรภาพอยู่ใกล้แค่เอื้อม ฉันเดินกลับมา ก้มหน้าลง และคุกเข่าลงข้างเก้า

ดด้วยน้ำเสียงต่ำจนน่ากลัว “ความเชื่อฟังของเธอมันเกือบจะ... ชวนให้รู้ส

บซี่โครง “ฉันแค่ทำหน้าที่ตามภ

าดนี้ แล้วแบบนี้ล่ะเป็นไง? อัดคลิปไว้ อัดการแสดงเล็กๆ ของเธอเอาไว้ แล้วส่งมาให้ฉัน ฉันคงต้องก

อธิบายถึงชุดคลุมหรูหราที่กำลังหยิบออกมาจากกล่อง เจคเอนหลังพิงเตี

็กนาบ ฉันแตะปุ่มบันทึก ไฟสีแดงเหมือนดวงตาเล็กๆ ที่กำลังเย้ยหยัน กล้องหันไปทา

จของฉันด้านชา เสียงความใกล้ชิดที่ดูเสแสร้งของพวกเขา เสียงออดอ้อนของเธอ เสียงพึมพำ

จสิ้นแล้ว “มันยอดเยี่ยมมากเลยเจคกี้!” เธอร้องบอ

ที่เธอเคยมี... มันหายไปหมดแล้วใช่ไหมล่ะ? ถูกดับด้วยความทะเยอทะยานอันน่าเวทนาของเธอเอง” คำพูดของเขาเปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดลงบนเส้นประสาทอันบอบบางข

การทนทุกข์ทรมานอย่างเงียบงันมานานหลายปี ทั้งหมดหลอมรวมกลายเป็นการระเบิดแห่งความโกรธเกรี้ย

รษะของเขาไปเพียงนิดเดียว และแ

รักไปทั้งหมด เพียงเพื่อจะถูกชักใยโดยปลิงดูดเลือดที่สนใจยอดผู้ติดตามมากกว่าความเป็นอยู่ของลูกตัวเอง! แล้วฉันล่ะ? ฉันยืนเคียงข้างคุณ! ฉันรักษาสัญญาแต่งงา

ที่เริ่มปะทุ กรามของเขาขบแน่น เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ ฉั

่มักจะไร้ความรู้สึกบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บป

ยงแหบพร่าเจือความสับสน “ฉัน... ฉัน