ี๊ด

หลงเมื่อรู้สึกว่ามีบาง

เฮ

สู้เขาก็จำเป็นต้องรวบร่างเล็กจิ๋วกอดไว้แน่นๆ กำปั้นเล

นี่คนเค้าอุตส

่ว

ันที เขาใช้มือเพียงสองข้างจับเอวเธอยกตัวเธอขึ้นเหมือนตัวเธอเบาหวิวเป็นนุ่น เท้าเล็กๆ ลอยเหนื

คุณภาคภูมิ

พยักหน้า

ตามหาเสียทั่ว” ชายหนุ่มต่อว่านึกอยากตบก้นสักทีสองที

็กหญิงต่อว่าอย่างเอาชนะ นิสัยลูกคนเดียวเอาแต่ใ

งั้นก็หาทางก

าปล่อยเด็กหญิงลงและก้มลงหยิบหมวกที่ตกมาสวม ตั้งหน้

นในหัวใจ เธอไม่มีทางเลือกนอกจากวิ่งตามชายหนุ่ม แต่ขายาวๆ ก้าวเร็วกว่าเท้าเล็กของเธอ เด็กหญิงก

คือรอยยิ้มที่มุมปาก แล

ือกหอยแขวนอยู่นิ่งนานหลายนาที หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แม้จะรู้ส

ิณพึมพำพลางเสยผมยาวยุ่งของตนเอง “เรื่อง

่อยๆ แต่เธอไม่ได้ฝันถึงเรื่องราววันนั้นมานานหลายปีแล้ว แม้จะผ่านนานแต่เธอก็ยังความรู้สึกในครั้งนั้นได้อย่างดี เธอตื่นมาอีกครั้งในอ้อมอกของผู้เป็นพ่อ เธอร้องไห้อย่างหนักจนพ่อสัญญาว่าจะพาไปดิสนีแลนด์ถึงได้หยุดร้องไห้ ตอน

าะตอนนั้นเธอก็แค่เด็กผู้หญิงสิบขวบเท่านั้น แม้กระทั้งใบหน้าของคนๆนั้นเธอ

่ถ้วนแต่ส่วนใหญ่ก็พวกเหยาะแหยะทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน หรือไม่ก็พวกสำอางโดนแ

ๆ เผื่อเรียกสติ “วันนี้ต้องแก้ชุดของคุณลูกค้าให้เสร็จแล้ว

เธอดูไม่ต่างจากแม่บ้านที่รับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้าเลยสักนิด แม้เธอจ

หวนนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้ว ไม่มีวันเวลาแสนเลิศหรูแบบนั้นมีแต่

สารอ่านอย่างใจเย็น ผิดกับเลขาสาวแม่ลูกสองที่ยืน

เอกสารแล้วส่งคืนให้เลขาสาวที่ถอนหายใจอย่าง

กคนเล็กห้าขวบเข้าไปแล้ว แต่คุณมานพก็ยังเจ้าระเบีย

้าขวบแล้วเหรอ

ขวบแล้วค่ะ” เลข

ให้เลขาที่ทำงานกันมานาน อีกฝ่ายยื่

องออกดูแล้วก็ทำตาโตต

ากไปเที่ยวดิสนีแลนด์ แต่ผมให้ไปได้แค่ที่ฮ่องกงนะ ที่พักพร้อมเงิน

ณมานพมากๆ

ีเวลาพาลูกๆ ไปเที่ยวไหนเลยด้วยซ้ำมีบางครั้งเธอต้องพาลูกสองคนมาทำงานด้วยแต่คุณมานพก็ไม่เคยบ่นอะไรสักคำ เมื่อคราวที่ลูกไม่สบ

สจะแต่งงานมี

พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มันชักจะกลายเ

้หญิงที่โชคดีคนนั้นไงละค

ไปเตรียมตัวไปเที่ยวเถอะ ผมให้ลาหยุดยาวได้สองอาทิตย์ แ

ัญหาเลย

จะไม่กลับเข้ามาอีก ถ้ามีเรื

ย” เลขายกมือไหว้ข