้อนใจ รินนายอมรับว่าเด็กทุกคนเมื่อเกิดมาย่อมต้องการพ่อ ร่างบางจึงกอดลูกชายเพื่อปลอบใจกันเบาๆ แต่มิลานก็ยังคงก้มหน้าเงียบ เ

ว่าพ่อจะมา

อยู่กับมิลานเสมอนะ ลูกคือคนสำคัญที่สุดของแม่ วันนี้เรื่องทุก

ตอบ

หนึ่งพูดล้ออย่างหยาบคาย ครูเวรที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนตกใจ รินนาก็ตกใจ คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กตัวเท่านี้จะทำร้

ยิ่งตอนที่กำลังจะเปิดศึกแล้วยิ่งแย่ใหญ่ รินนากอดเอวเด็กชายคนนั้นกับมิลานไว้ซ้ายขว

ไม่เคยมารับมาส

วนี้เลย” มิลานเถียงกลับ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจนร้องไห้ ทำท่าจะผลักอกเพื่อนแต่ริ

ะตอบอย่างไรดี ตอนนี้แทบจะ

ผมเป็นใคร ผมมีพ่อเ

มต่ำดังขึ้น มือแกร่งยกเด็กชายตัวน้อยลอยวืดขึ้นขี่คอ ดวงตาเล็ก

แม่รักษาสัญญ

ขอโทษเพื่อนง่ายๆ รินนาซึ่งอ้าปากค้างตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้วจึงยิ่

“ปล่อยฉันกับลูกเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่

ด็กกับผู้ปกครองทยอยเดินเข้าโรงเรียนไม่ขาดสาย อีกทั้งรูปร่างหน้าตาสูงใหญ่โดดเด่นและสง่างามของเขาก็เรียกความสนใจจากทุกคนอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อรินนาหยุดขัดขืนแล้ว เลออง

ระดับเดียวกับเด็กชายคนนั้น “ยินดีที่ได้ร

อก!” แน่ะ ด

งคน เจ้าเด็กดื้อคนนั้นก็ดันบ้าจี้เอาด้วย เข้าทำนองสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เลอองจึงยืดตัวขึ้นเต็มความส

ะเด็กๆ ไม่ต้อง

ลูกชายสั่งลุย ไม่ได้ดูเลยว่าแม่มันกำลังจะกระอักเลือด

กตื่นเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะมือหนายึดข้อมือเธอไว

นะ” รินนาเ