ลิขิตรักพญายมทวงคืนใจภรรยาแสนชัง

"นังตัวดี แกกล้าชักช้าเหรอ ออกมาเดี๋ยวนี้"

เสียงเคาะประตูดังลั่นจนฝาไม้เก่า ๆ ของกระท่อมท้ายสวนสั่นสะเทือน ป้าแก้ว คนรับใช้คนสนิทของแม่เลี้ยง ยืนกระแทกฝ่ามือลงบนบานประตูซ้ำ ๆ อย่างไม่เกรงใจ

กษิรา เจริญสุขสมบัติ ชะงักมือที่กำลังแตะสำลีชุบน้ำยาล้างรอยแผลเป็นปลอมบนซีกหน้าขวา

เธอรีบผลักขวดน้ำยาลงในลิ้นชักใต้โต๊ะเครื่องแป้งอย่างว่องไว

หญิงสาวหยิบแว่นสายตากรอบหนาสีดำขึ้นมาสวม ปิดบังแววตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ ใบหน้าซีกขวาของเธอยังคงมีรอยปื้นสีแดงคล้ำดูน่าเกลียดน่ากลัว ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอจงใจแต่งแต้มไว้ตลอดสิบห้าปีที่ถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่ เพื่อเอาชีวิตรอดจากสายตาของคนในตระกูลเคหะฐาน

กษิราดึงบานประตูไม้เปิดออก

ป้าแก้วถลันตัวเข้ามา มือเหี่ยวย่นเอื้อมจะกระชากแขนเธอเต็มแรง แต่กษิราเอี้ยวตัวหลบอย่างแนบเนียน ทำให้หญิงรับใช้ซวนเซเกือบหัวคะมำข้ามธรณีประตู

"ว้าย นังนี่ แกหลบทำไม" ป้าแก้วแหวลั่น หน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห "คุณนายให้มาตามแกไปที่เรือนใหญ่ คุณนรมนจะหมั้นกับตระกูลจิระโรจน์ แกต้องไปนั่งเป็นฉากหลัง เป็นตัวเปรียบเทียบความสง่างามของคุณหนู เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วจ้ะป้า" กษิราก้มหน้างุด แกล้งทำเสียงสั่นเครือ สองมือกุมประสานไว้ที่หน้าท้องอย่างหวาดกลัว

แต่ใต้เงาผมเผ้ารุงรังนั้น มุมปากของเธอกลับยกยิ้มเยาะ

กษิราก้าวเท้าตามป้าแก้วออกจากกระท่อม ทางเดินดินชื้นแฉะเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เธอเดินลัดเลาะผ่านสวนรกชัฏ มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หรูหราของตระกูลเคหะฐานที่เปิดไฟสว่างไสว

เมื่อก้าวพ้นประตูหลังเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะเข้ากับใบหน้าทันที แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับจนเธอต้องหรี่ตาลง

กลางห้องโถงนั้น นรมน เคหะฐาน ลูกสาวคนโปรดของแม่เลี้ยง กำลังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอสวมชุดราตรีผ้าไหมสั่งตัดพิเศษมูลค่าหลายล้านบาท รอบกายเต็มไปด้วยเหล่าเพื่อนสาวไฮโซที่กำลังส่งเสียงเยินยอไม่ขาดปาก

"นรมน วันนี้แกสวยมากเลย ศรัณยู จิระโรจน์ ต้องตะลึงแน่ ๆ"

"นั่นสิ ได้แต่งงานกับผู้นำตระกูลอันดับหนึ่งของกรุงเทพฯ วาสนาแกดีจริง ๆ"

นรมนยิ้มหวานอย่างพึงพอใจ แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบมาเห็นกษิราที่ยืนหลบมุมอยู่

ปิยฉัตร แม่เลี้ยงใจร้ายที่ถือแก้วแชมเปญเดินเข้ามา รีบส่งสายตารังเกียจใส่กษิราทันที

"ใครใช้ให้แกใส่เสื้อผ้าซอมซ่อแบบนี้ออกมา น่าเกลียดจริง ๆ เสนียดบ้านแท้ ๆ"

กษิรากอดอกแน่น แกล้งตัวสั่นเทา "คุณน้า...ป้าแก้วบอกว่าคุณน้าเรียกฉันมาด่วนค่ะ"

นรมนเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ สร้อยเพชรเม็ดโตที่คอส่องประกายวิบวับ เธอทำทีเป็นยื่นมือมาจะจับมือกษิรา แต่แล้วก็ชักกลับไปกลางคันด้วยความขยะแขยง

"แม่คะ อย่าไปว่าพี่กษิราเลยค่ะ ให้พี่เขาได้มารับรู้ความสุขของหนูก็ดีแล้ว ถือว่ามาเปิดหูเปิดตา เพราะพี่ศรัณยูเป็นผู้ชายที่สูงส่งที่สุดในประเทศนี้ พี่กษิราคงไม่มีวันได้เจอคนแบบนี้หรอกค่ะ" นรมนยกมือไหว้ท่วมอก แสร้งทำเป็นสงสารจับใจ

ทันใดนั้น ประตูคฤหาสน์บานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

พ่อบ้านของตระกูลจิระโรจน์ก้าวเข้ามา พร้อมด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทหลายคน บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบลงทันตาด้วยแรงกดดันมหาศาล

ปิยฉัตรยิ้มประจบ รีบยกมือไหว้ต้อนรับ "คุณพ่อบ้านคะ คุณศรัณยูยังไม่มาเหรอคะ ฤกษ์มงคลใกล้จะถึงแล้วนะคะ"

พ่อบ้านไม่แม้แต่จะรับไหว้ เขากล่าวเสียงเรียบ "นายน้อยกำลังประชุมสายด่วนข้ามประเทศอยู่ในรถ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตมาถึงแล้ว ให้ตรวจสอบข้อมูลในระบบก่อน"

เจ้าหน้าที่สองคนในเครื่องแบบก้าวเข้ามา เปิดแท็บเล็ตและเชื่อมต่อกับระบบทะเบียนราษฎร์ส่วนกลางของกรุงเทพฯ เพื่อลงบันทึกการสมรสของสองตระกูลใหญ่

กษิรายืนนิ่งในเงามืด เธอหยิบทอฟฟี่รสมะม่วงในกระเป๋าขึ้นมาแกะเปลือก แล้วส่งเข้าปากอย่างใจเย็น สายตามองตรงไปยังหน้าจอแท็บเล็ตนั้น

เจ้าหน้าที่กดแป้นพิมพ์ กรอกชื่อและเลขประจำตัวประชาชนของนรมนลงไป

ทันใดนั้น เสียงเตือนสีแดงก็ดังขึ้นจากตัวเครื่องอย่างกึกก้อง หน้าจอกะพริบเป็นตัวอักษรสีแดงเข้มแจ้งเตือนความผิดพลาด

นรมนหน้าถอดสี รีบก้าวเข้าไปดูจนส้นสูงสะดุดพรม "เกิดอะไรขึ้น ระบบมีปัญหาเหรอคะ"

เจ้าหน้าที่เหงื่อกาฬแตกพล่าน นิ้วมือสั่นระริกขณะพยายามกดแก้ไข "ระบบปฏิเสธการบันทึกครับ มีการล็อกรหัสผ่านระดับสูงสุด"

"หมายความว่ายังไง" ปิยฉัตรเริ่มเสียงสั่น

"ในระบบระบุว่า...สถานะสมรสของคุณศรัณยู ไม่ได้ว่างครับ มีคนจดทะเบียนสมรสกับท่านไปแล้ว"

ห้องโถงเงียบสนิทราวกับป่าช้า แก้วแชมเปญในมือของปิยฉัตรลื่นหลุดตกลงบนพื้นกระเบื้อง เสียงแตกกระจายดังสนั่น น้ำสีทองสาดกระเซ็นเปื้อนชายกระโปรงหรูหรา

"ไม่จริง ใคร มันเป็นใครที่กล้าแย่งตำแหน่งของฉัน" นรมนกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธแค้น

พ่อบ้านขมวดคิ้วแน่น เขาแย่งแท็บเล็ตมาจากมือเจ้าหน้าที่ กวาดสายตามองชื่อภาษาไทยที่ปรากฏชัดเจนบนหน้าจอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"ชื่อคู่สมรส...นางสาวกษิรา เจริญสุขสมบัติ"

เสียงของพ่อบ้านดังก้องไปทั่วคฤหาสน์

สายตาทุกคู่หันขวับมามองหญิงสาวอัปลักษณ์ที่ยืนคุดคู้อยู่มุมห้องทันที

กษิราแกล้งทำเป็นตกใจจนลูกอมในปากแทบติดคอ เธอเบิกตากว้าง ส่ายหน้าไปมาอย่างตื่นตระหนก

"นังนี่เหรอ นังอัปลักษณ์หน้าผีนี่น่ะนะ เป็นไปได้ยังไง" ปิยฉัตรชี้หน้าด่ากษิราอย่างเหลืออด

นรมนพุ่งตัวเข้ามาหากษิรา ง้างมือขึ้นสูงหวังจะตบหน้าเธอให้หายแค้น "นังสารเลว แกใช้เวทมนตร์อะไรมาเปลี่ยนระบบ แย่งผู้ชายของฉัน"

ฝ่ามือของนรมนยังไม่ทันได้สัมผัสใบหน้าของกษิรา

ปัง

ประตูไม้สลักลายถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงบานประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว

ร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลัก ทว่าดวงตากลับดำสนิทและเย็นเยียบดั่งพญายม รอยย่นเล็ก ๆ ตรงหว่างคิ้วบอกถึงอารมณ์ที่คุกรุ่น สร้อยข้อมือหยกดำที่ข้อมือกระทบกันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งชวนขนลุก

ศรัณยู จิระโรจน์ ปรากฏตัวขึ้น

มือของนรมนค้างอยู่กลางอากาศ ทันทีที่สบสายตากับศรัณยู ขาของเธอก็อ่อนแรงจนแทบทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

ศรัณยูก้าวขายาว ๆ ผ่านทุกคนไปอย่างไม่แยแส เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากษิรา ก้มลงมองใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นสีคล้ำของเธอ บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

กษิราแสร้งก้าวถอยหลังครึ่งก้าวด้วยความกลัว แต่นิ้วมือใต้แขนเสื้อกลับคีบเหรียญบาทไว้แน่น เตรียมพร้อมรับมือหากเกิดการปะทะ

ศรัณยูกระตุกยิ้มเย็นที่มุมปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"ในเมื่อระบบเลือกเธอ งั้นก็ไปกับฉัน...คุณนายจิระโรจน์"