องเขาเหลือเกิน “ทิวา ลูกจะเข้าบริษ

คร

จัดการให้จ่ะ” ทิวาก้มมองพื้นที่เกลื่อ

ก็อ

มงแล้ว ทำไมยังไม่ตื่น

คณะเขารับน้อง หนู

ไมลูกถึง

้งหนึ่งก่อนที่ฝีเท้าจะเดินห่างประตูไป หลังจาก

ภาเอ่ยกับบุตรสาวที่

มือไปหยิบมีดขนาดเล็กช่วยแม่ปอกเปลือกกล้วย เพื่อ

ม่ไปหาอ

ได้ค่ะ เดี๋ยวข

ไม่ไปมหาลัย...”

สุดท้ายแล้ว หนูต้องฝึกง

าตั้งตาช่วยประภาจนกล้วยที่เตรียมไว้ได้ลงไปอยู่ในห

ส่งขนมเองและจะรอร

ตาหนู นั่งลง” นับดาวปรามเด็กชายผิวขาวตัวน้อยท

อ้าปากค้าง และหยุด

หน้าเข้ากำแพง” เด็กน้อยก็ยังส่ายหน้าอีกครั้ง จะย้อนกล

ข” นับดาวกลอกต

อมหลี่ตามองเทวา เด็กน้อยตรงหน้า “ร้ายนักนะ” บ้านหลังนี้เป็นบ้านของเด็กผู้หญิงที่เรียนอยู

ล่ นับดาวตามความคิดเด็กน้อยตรงหน้าไม่ทันเลยจริงๆ แต

าย ดาว

ว...มีอะ

วา...” นับดาวไม่ต้องเอ่ยอะไรต่อ คุณยายก็รีบเปิ

ากของบ้าน ตรงนั้นมีชุดโต๊ะเก้าอี้ขนาดเล็กน่ารัก น่าจะเป็นโต๊ะทำการบ้านของหลานสาวของ

ยถามอย่างอยากรู้เมื่อทั้งสองออกจากบ

มันมา และนับดาวก็เริ่มเข้าใจเพราะชุดโต๊ะการบ้านนั้นก็เป็นลายเมอร์เมดเช่นกัน “ร้าย

จทำงาน

นับดาวร้องบอกมารดาที่

กลับมาบ้าน...” นับดาวยิ้มเจ้าเล่ห์มองกลับไป “ไปได้แล

ต้องเจอกับอะไรบ้าง ไม่มีใครสามารถหนีชะตาชีวิตของตัวเองได้ แต่เธอจะอยู่ที่นี่