งตัวเองในกระจก หนึ่งปีที่เธออยู่กับต้าเซ

มองนาฬิกา และขยับเพราะสี่ทุ่มต้าเซียนต้องเข้ามาดูว่าเธอ

ี่สิบนาทีต่อมา และก็เห็นต้าเซียนยืนอยู่

ันถึงไม่รู้สึกเลยว่าพ่อได้เสียไปแล้ว” ต้าเซียนยิ้มกั

ซียนพูดย้ำ และดึงม

าเซี

หื

ละควรรู้มั้ย?” ต้าเซี

ัวใจ” ต้าเซียนตอบเสียงเรียบ ในขณะ

นาเดียร์ถามกลับอย่างใคร่รู้กับข้อมูลใหม่

่สนใ

ำไม

ดมือมาเปิดอ่าน นาเดียร์ที่ต้องหลับตา ยิ่งโตขึ้นเธอก็ยิ่งสงสัย เมื่อก่อนพ่อม

อย่างแผ่วเบา วางนิ้วที่ข้อมือของนาเดียร์ และนิ่ง เขากำลังจับชีพจรนับจังหวะกา

หน้าของตัวเองห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงคืบ แต่แล้วสีหน้าของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไป เขาเลื่อนใบหน้าขึ้น ประทับอย่างแผ่วเบาที่หน้าผากนั้นด้วยริมฝีปากแ

์มองนาฬิกาที่บอกเวลาเจ็ดโมงเช้า เธอลุกจากที่นอนและเก็บที่นอนอย่าง

ไหนที่นักศึกษาแพทย์ต้องไปโรงพยาบาล จะว่าไปเธอเองยังไม่เคยเห็นต้าเซียนสวมเครื่องแบบกาวน์ ถ้าวันนี้เธอจะตามเขาไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร โรงพยาบาลที่

นั่น แต่เธอก็ทำได้แค่มโนใบหน้าเดียวของเขา ฮิฮิฮิ เพราะเธอแทบจะแยกใบหน้าอารมณ์ของเขาไม่ได้ เพราะยามที่เขารู้สึกว่าดีต่อใจ เขาก็จะแย้มยิ้มออกมาสักครึ่งเซ็นต์ และยามที่

นาเดียร์ดังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่

่อเขาก็บ่งบอกอยู่แล้

ินกลับเข้าห้องนอนตัวเอง ใส่หนังสือเล่มนั้นไปในเป้ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เตรียมเดินทาง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้ว