ร่างบอบบาง มอมแมมเล็กน้อยเดินออก

เสียง ทำให้การก้าวย่างหยุดชะงักสายตากวาดมองหาด้วยความหวาด

ษยกมือขึ้นทั้งสองข้างเมื่อมองเห็นความหวาดกลัวจากเธอตรงหน้า “ผมแค่อยากช่วยครับ” เขายื่นมือออกไปเพ

มน้อยๆกับความสุภาพของคนตรงหน้า “ถ้าสบายใจขึ้น ผมอยากให้คุณลองไปคุยกับเจ้านายผมที่นั่งตรงนั้นครับ” ณ

ทำให้เด็กสาวสบายใจยิ่งขึ้น และคนตรงหน้าถูก มีอะไรต้องคุยกันถ้าเธอไม่อยากติด

ย เขานั่งนิ่ง สวมแว่นตาดำ ข้างกายมีไม้เท้าและถ้าเธอจะส

มองไ

ื่นของฉันดีเยี่ยม การรับกลิ่น และการได้ยินของฉันดีมา

์ดีขึ้น

้ได้ยัง

อจริงๆว่าชายตาบอดตรงหน้าทำให้เธอสบายใจขึ้นจริงๆ ดวงตากลมโตกวาดตาสำรวจคนตรงหน้า เขาอายุยังไม่เยอะ น

ษาดวงตาละคะ” เมื่อได้ยิน

กฉันคิดว่าเธอจะถามว่าที่นี่ท

นูเป็นห่วงพ่อค่ะ การที่หนูหายม

ือเกาะของ

คุ้นๆ แต่

ีเสียอีก ที่นี่คือเกาะที่ไว้กักกันคนที

คิดไม่ออกว่าเคยได้ยินคำนี้มาจากไหน

มุทรเอ่ยออกมา

บเจ็

นอยู่...ยิ่งแปล

ะ...แล้ว

เรียกฉันว่าเห

ะคะ...อ้า! หนูต้องอยู่ที่นี่นานเลยเหรอคะ ที่นี่เป็นบ้านของพ

่อยๆรู้เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับนรารัตน์ และสำคัญสุ

ยิน ถ้าคนที่ชื่อภีมะเป็นเจ้าของเกาะ งั้นเขากับเธอก็อ