ที

แพงใหญ่ตรงหน้า และมาหยุดนิ่งตรงหน้าพวกเรา คนบนรถทิ้งตัวลงมายืนบนพื้น เครื่องแต่งกายอย่างเป็นทางการ บ่งบอกยศนายพลทำ

งทัพไปใช้โดยพลการแบบนี้ รู้ใช่มั้ยว่ามีโทษยังไง” นายพลคนนั้

าพวกนี้เอาของเจ๋ง ๆ ออ

บบ์หน้าเจื่อนไปเล็กน้อย และนั่นทำให้ใบหน้า

ช้ปืนยาสลบหรือปืนอะไร แต่มันอ

้นเมื่อพ่อของร็อบบ์ตวาด ผมรีบขยับเข้าหาเนว

อในรถถั

ราวกับว่าคำถามของผมเป็นเสียงแมลงหวี่แม

ย ฉันไปนั่ง

อบรับ ไม่ปฏิเสธ แต่ออกคำสั่งแทน งั

ขนาดนี้ ใครมันจะไปศรัทธาในตัวแก! อย่างนี้จะไปบัญชาการใครที่ไหนได้ในเมื

ส่ “ไม่เอาน่าพ่อ จะหงุดหงิ

อดชีวิตกลับมาได้นี่

น ทำเอาพ่อของเขาโกรธขึ้งจนหน้า

ร็อบ

่อนที่จะโดนรองเท้าคอมแบทของพ่อฟาดปาก “ผมไม่ได้รอดชีวิตมาอย่างเดียวนะพ่อ ที่ผมออกไปคราวนี้ ผมไ

ณะที่พ่อของเขาย่นคิ

กนะว่าคลังสินค้าที่อย

จนตัวสั่นด้วยรู้ว่าพื้นที่ที่ลูกชายไ

พื้นที่ได้ไม่เกินรัศมียี่สิบกิโลเมตรจากเขตควบคุมโรค! แล้วนี่ยั

้อส่งให้ผู้เป็นพ่อรับ “ผมได้มันมาจากคลังสินค้า ยังเหลืออยู่ในนั้นอีกเป็นโกดัง รอให้พ่อส่งคน

อนายพลค่อย ๆ คลายออก พลางยื่นมือมารับซองบุหรี่จา

ันไม่ได้คุ้มค่ากับอาวุธที่

จะหันมาทางผม ผมรู้ทันทีว่าถึงคราวผมออกโรงแล้ว และก็จริง

พลัน “ผู้รอดชีวิต? พระเจ้า ยังมีค

้เป็นการทักทายให้กับนายพลของเขต สาบานได้เลยว่าสายตาที่ท่านนา

ตอร์กองร้อยสำรองจากเขตควบคุมโรค หมายเล

ข้ามาหาผม แล้วจัดการดึงแขนเสื้อเครื่องแบ

วย... ม

อะไรนี่มันอยู่ไกลแค่ไหน ดูจากท่าทางของเขาแล้ว ก็ค

รง แต่ท่าทางนายไม่เห

ภาวนาขอให้เขาเชื่อ ผมก็ลืมไปเสียสนิทเลยว่าคนที่เห็นซอมบี้ฮันเตอร์มาม

่ใจนัก นอกจากพยักหน้

ลงพื้นที่

กหน้า

่น ๆ ในหน

่าจะรู้อยู่แก่ใจแล้วล่ะว่าพวกนั้นถูกเขมือ

รัวอยู่ที่เ

ป เพราะผมพอจะเดาได้ว่าพ่อกับแม่ของผมก็คงจะหนีไวรัสซ

ยพลดูผ่อนคลายขึ้นมาจากตอนแ

งแข็งที่ร

ง ก่อนที่ร็อบบ์จ

บอาวุธที่ผมยืมไปถ

ดี กำลังอยากได้กำลังพลเพิ่มพอดีถึงจะเป็นกำลังพลหน้าใหม่ก็เถอะ” ว

นง่าย ๆ อย่างนี้เลยดิ? ไม่คิด

3” ผมร้องท้วงก่อนที่นาย

หนไม่สำคัญ แต่ถ้านายอยากจะกลับไปที่เขตของนายล่ะก็ ฉันก็ไ

ะ บ้าชะมัด! ใครจะบ้าเดินไปกัน เขาพูดมาอย่างนี้คงจะรู้อยู่แ

องบอกลูกชายอีกครั้ง “ฝากน้องใหม่เข้าหน่วยแกด้วยแล้วกัน หน่วยแกยังขาดคนนี่ แล้วก็จัดการเก็บข้

มวีจะแล่นกลับเข้าไปข้างใน ทิ้งให้ผมยืนอึ้งงันก

มบี้ฮันเตอร์... นี่

เข้าสู่ความสงบ แพทริกก็เป็นคนแรกที่พูดขึ้น พลางโบกมือไล่ซอมบี้ฮันเตอร์คนอื่นที่ย

ง ทำให้ผมที่ยืนเอ๋ออยู่ต้องตามเข้าไปบ้าง แ

เข้าสู่หน่วยข

งพ่อทั้งลูก! รู้อย่างนี้ผมไม่โกหกว่า

นอนที่ฉันไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันให้คนมาจัดก

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะแก้อะไรก็คงไ

็อบบ์ไม่หันไปหาเนวิล

ันคงโดนพ่อเทศน์หูชายันพรุ่ง

นจริงเหรอ” ผมร้องขัดทันที ทำ

ยมีอะไรหรือเปล

มก็น่าจะรู้แล้วนี่! นี่ยังไม่รวมตอนที่ผมถูกหมอนั่นหนีบหัวเป็นตุ๊

แพทริกว่าอย่างรู้ทัน พลางกลั้วหัวเราะขณะที่เขา

นัก ๆ ให้แล้วล่ะม

ปากกว้าง เหอะ ไม่ต้องมาทำเป็

ยว แล้วเมินหนีหน้าตาเฉย

อะไรไร้สา

พทริกอย่างสนุกสนาน โดยมีร็อบบ์คอยหัวเราะและปรามอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่จริงจังนัก ผมไ

ะ แต่จ้องได้แป๊บเดียว

ญหาอะไรกับหน้

นได้เลยว่าตอนผมหันหน้าหนี ผ

ี่ ฉันไม่กล้าหือ

กองทัพยังไม่พอ ยังต้องมาอยู่ในการดูแ