ที

ริต ผู้ถวายงานรับใช้ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ย่อมดูออก ทว่านั่นหาได้สำคัญแต่อย่างใด วิรัลย์รู้แต่เพ

์กว่าจะถึงยังที่หมาย ระหว่างการเดินทางกลับ ไอศ

เจ้าชายพระองค์นี้ก็มีรูปโฉ

ม่ขึ้น หากเรื่องเช่นนี้อุบัติในยามปกติสุข คงจะได้ถูกเรียกขานว่าความรู้สึกนั้นคือบุพเพสันนิวาส

จะเป็นอริศัตรูกันอีก บุพเพสันนิวาสอันใด

ไป ไม่แม้แต่จะพูดคุยด้วยสักคำ ไม่เพียงแต่ไอศูร

องปรมะ เขาก็ไม่อยากจะ

ใด แม้ถูกเค้นถามก็ยังคงเงียบนิ่ง ดำรงไว้ซึ่งสีหน้าหยิ่งผยอง ถึงจะถูกคุ

ไม่ได้รับชัยก็ต้

นครได้สดับรับฟังว่ายักษ์หนุ่มที่ไอศูรย์นำตัวมาเป็นถึงพระราชโอรสของกษั

วงชิงเจ้าชายพระองค์นี้กลับไป แม้กระทั่งอุปนิกขิต4ที่แฝงตัวอยู่ในเวรุฬาก็ยังไม

การจับไว้เป็นองค์ประกั

โยชน์ ชีวีก็ไม่

ลี่ยนเป็นเชลยสงครามที่ต้องโทษประหาร เขาถูกตีตรวนและนำตัวออกจากคุกสกปรก ทหารสองนา

ิ้น แม้จะไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องมีจุดจบเช่นนี้ แต่ก็มิอาจตัดพ้อต่อว่าห

คับให้คุกเข่าลงต่อหน้ากษัตริย์แห่งปรมะนครที่ประทับอยู่บน

้องหน้า วิรัลย์ราชกุมารถูกปลดโซ่ตรวนและจับมัดมือไพล่หลัง ถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงสดถูกนำมาคลุมศีรษะตลอดจนลำตัว โลหิตของเชื้อราชวงศ์มิอาจ

่อนจันทน์นั้นนับว่าเป็นการให้เกียรติอย่างสูงสุดของกษัตริย์แห่งปรมะนครแล้ว อีกทั้งการขอชีวิตตนนั้นเป็นก

มด่ำกับการมีชีวิตอยู่เป็นครั้งสุดท้าย พลันปิด

สียก็ดี ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็เป็นเพ

ั้งหมดและปล่อยให้ทุกสิ

่อนจันทน์ลงมายังศีรษะ พลันก็ได้ยินเสีย

กระหม่อมมีเร

ลือบพระเนตรมองคนตรงหน้าซึ่งก็คือไอศูรย์ที่มารอดูการสำเร็จโทษในครั้

ต คนขัดเหตุการณ์ก็เปล่งวา

ราชทานอภัยโทษให้แก่ราชก

่าอย่า

ราชทานอภัยโทษให้แก่ย

จีนั้นช่างสร้างความตะลึงงั

วิตให้ศัตรูใดกลับร้องขอชีวิตให้ก

จนกษัตริย์ปรมะ

เจ้าถึงอยากร้

ายภาคหน้าพ่ะย่ะค่ะ อย่างน้อยก็อาจจะใช้ตะล

ิรัลย์ไว้เท่านั้น คราแรกเขาจะตัดใจจากวิรัลย์อยู่แล้ว ด้วยคิดว่าความรู้สึกที่มีต่อยักษ์หนุ่มรูปงามนั้นเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่เมื่อเห

ีประโยชน์อย่

ัสถามอีกครั้ง

จอา กระหม่อมเห

เดียว ด้วยไอศูรย์นำชัยมาให้ปรมะนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังไม่ทะเยอทะยานใดๆ เจียมเนื้อเจี

จโทษจึงถูกยับยั้ง กษัตริย์ปรมะมีพระบ

องขอการมีชีวิตต่อ แต่ก็หาใช่ว่าจะไม่เกรงกลัวต่อความตายที่ถูกหยิบยื่น ก่อ

รย์ซะ เขาผู้นั้นเป็

องไปยังยักษ์หนุ่มที่ยกยิ้ม

บรู้ได้ว่าไม่ว่าอย่างไร วิรัลย์ก็จะไม่ยินยอมศิโรราบโดยง่าย แต่นั่นห

แล้ว กระหม่อมยังมีเรื่องอยากจะ

ใดหรือห

ครั้นสบดวงตาเย้ายวนคู่นั้น ไอศูรย์ก็มิอาจหักห้ามใจ รีบร้อนเอ่ยประสงค์ของตนออกม