มอมีธุระจะคุยกับฉัน คุณหมอมีอะไรเหรอคะ

ุระสำคัญอยากจะ

อะไรหรือเ

รเช้ากันก่

ับน้องนัสทานได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะน

ะคะ” เด็กสาวหันมองหน้านุสบาแล้วเข้าไปย

่พี

ามไปยังห้องทานอาหารที่อยู่ด้านในอีกมุมหนึ่งของห้องพัก

าอี้ให้ลูกสาวนั่งแล้วหันมาส่งรอยยิ้มให้กับเธอพ

พ้สามีของเธอเลย แตกต่างกันตรงที่ว่าสีผิวเท่านั้นเองอัครเ

ยมากตอนอยู่เมืองนอก” หนูน้อยใบหน้างอง้ำบ่นใส่จานอาหารที

่งข้างล่างเอาขึ้นมาให้” อินทัชเงยหน้

ยๆนะคะ” หนูน้อยวางช้อนลงแล้วเอนหลังพักพิงพน

น้ามองเจ้านายที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก็น่าเห็นใจเด็กสาวตัวน้อยอยู่หรอกกลับมาเมืองไทยทั้งที

ห้นัสทานนะคะ” ลืมตาขึ้นแล้วทำท่าทางตื่นเต้นด

ุสบาขยับตัวเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืนอย่างนอบน

้าคุณนุชทำอาหารให้พวกผมสองพ่อลูกทาน” เสียงคุณหมอนุ่

งสาวได้พูดอะไรเธอจูงมือนุสบาพาเข้าไปในห้องครัวโดยมีชายหนุ่มร่างโตความสูงและความหนาดูจะบอบบางก

วมมิตรก็ต้องใช้เวลาล้างเวลาหั่นกว่าจะได้ทานกันจริงๆ ก็ปาเข้าไปจะเกือบสิบโมงเช้า ร่

ขว่ห้างเขาโน้มตัวเข้าหาโต๊ะวางของด้านหน้าเล็กน้อยจับแก้วกาแฟขึ้น

ดวงตากลมโตมองหน้าเจ้านายหนุ่ม เธอยอมรับในความเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวของชายหนุ่ม เข

้ยงยัยนัสอีกครั้งนะครับ” คุณหมอจ้องมองหน้าห

องเจ้านาย รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย ถ้าเด็กน้อยที่นั่งเล่นอยู่อีกม

คร่งขรึมหันไปมองร่างลูกสาวยังนึกไม่ออกเลยว่าจะบอกเหตุผลกับ ลูกสาวไงดีสงสารล

่งลูกสาวกลับต่างประเทศไปอย่าง

ห้เธอตามไปเป็นพี่เลี้ยงที่ต่างประเทศได้ยังไง ถ้าเธอไปพี่เดชจ

นัสยังไม่ได้เดินทางผมอยากให้คุณนุชช่วยดูแลลูกสาวของผมได้

สามารถตามน้องนัสไปต่างประเทศได้นะคะ” ดวงหน้าหวานรู้

ครับ” อินทัชยิ้มตรง

ซีกขวาอยู่แล้วหล่อนค่อยๆประคองตัวลุกขึ้นยืน แต่แล้วร่างบอบบางก็

งน้อยแต่ก็ช้าเสียแล้ว หมอหนุ่มนั่งคุกเข่าพยุงร่างน้อยกึ่งนั่งกึ่งนอนไ

มาดูอดีตพี่เลี้ยงดวงตากลมโตมองร่างพี่สาวนอกสายเลื

พยาบาล” อินทัชเอ่ยบอกลูกสาวแล้วซ้อนอุ้มร่างบางที่ไร้สติเข้ามาไว้ในอ