บทที่ 2 รำอวยพรวันเกิด
ำ2 อ
อะไ
องห้องนี้...แล้วจึงรวมกันเห็นเป็นร่างอ้อนแอ้นในชุดนางรำ หล่อนมาผิดงานแน่ๆ เพราะเขาไม่ได้เชื้อเชิญหรือจ้างว
งที่เป็นกึ่งๆ ญาติด้วยเสียงอันบอก
เป็นของขวัญว
้กับระวี แววตาหยาดเยิ้มคู่นั้นเหมือนจะสะกดให้ระวีงงงัน ยอมท
สาวนั่นก็ออกท่าร่ายรำอย่างสวยงาม พร้อมกั
...ใส่เครื่องได้สวย ชักอยากจะ
ามลีลาเพลง ซึ่งทำให้ภิไธ
สะบัดหนาวอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เจอหล่อนมานานแล้ว...นานจนคิดว่าหล่อนจะ
กเด็กหนุ่มที่เวียนถือถาดคอยบริการเครื่
ม่ถึงห้าเมตร ช้อนตายาวรีขึ้นมองสบตาเขาดวงตาคู่นั้
ให้ด้วยหรือเปล่า
ูสดที่หล่อนกอบจากพานโปรยปรายมารายรอบเท้าของเขา และเมื่อหล่อนหยิบพวงมาลัยข้อมือที่ร้อยอย่างสวยงามด้วยดอกพุดสลับลายด้วยกลีบกุหลาบชมพู และ
อตัว และแววตาคมกริบคู่นั
าบอกเสียงเครียดๆ “ไหนบอกที
ัวของฉันด้วยหรื
่าตัวด้
นเอามากๆ ตระเวนรับจ้างแสดงมานานปี เกนเกดไม่เคยเจอใครที่ทำหยาบคายกับหล่อนเพียงนี้มาก่
ือนกัน เขาจะมองหล่อนอ
่าไ
ับเสียงกระด้างๆ ของเ
ปีหน้าฟ้าใหม่ ต่อให้เอาเงินมากองจ้างให้ฉ
่ข้อมือของหล่อน บีบเน้นลงไปแรงๆ จนเ
ม ได้ย
้ยิ
มไม่
งฉันแสดงอ
งๆ “เธอรำแบบอื่นได้ไหมล่ะ อย่างรำเปลื้องเครื่องทรง...ฉันจะจ้าง” แล้วเขาก็หัวเราะชอบอกชอบใจ ยังไม่ยอมปล่อยมือจากข้อมือของเกนเกด “ถอดยากไหมนี
เรศ
องพูดคำไม่เป็นมงคลในงานวันเกิดของแขกพิเศษ
ม่ปกติ เขานิย
องผ้า หรือเพียงเพื่อตอบสนอ
ว่าไ
อก เกนเกดก็สะบัดออกแล้
ค่ะ อ้อ...ฉันเกือบจะลืม...” หล่อนหยิบกล่องเล็กๆ จากก
งไปไม่
ะหนสุดท้าย มีบางแห่งที่หล่อนเคยไปรำอวยพรแล้วย้อนกลับไปเปิดการแสดงอีกด้วย มีคนประทับใจในตัวหล่อน แต่นี่ดูเหมือนบรรยากาศของงานจะกร่อยเป็นอันมาก หล่อนไ
องนั่นในกระเป๋าเสื้อ เกนเกดพ้น
้เธอกลับ เธอจะ
ตัวเอง มีอำนาจอันใดม
วยซ้ำนอกจากเดินเร็วๆ แต่ผ้านุ่ง
ชอบลิเก...แต่ฉันชอบผู้หญิงซิงๆ ที่เปลือยเปล่า แล้วก็เต้นระบำตามจังหวะเพลงมันๆ สักเท่าไหร่ดี...ห้าพัน...” เขาลงเสียงหนักนัก เกนเกดลืมตัวแล้วกับค
๊ะ.
