่งหลังจากนั้น “ฉันอยากจะใส่บาตร คุณแม่ไม่อย

้อยกว่าแพรปีหนึ่ง แต่หล่อนไม่ยอมยกย่อง

..แพรรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธ

้ายอดอนงค์ก็แต่งตัวสวยเช้งลงมาใส่บ

วรู้ไ

ู้

ันใช้เธอ

ต็มใจ

วยส่งของให

ีของหล่อน “แต่เขาไม่ยอมเชื่อ เขาว่าฉันเหลวไ

ำให้ใจสบายแล้วไม่เบีย

ู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้อยู่นานนัก เ

ณวิ

...พี่ผู้ชายสามีโผล่หน้ายับย

์ร้องออ

าเหมือนไอ้มอม เฮ้อ...คุณวิม...ชอบเห็นกงจักรเป

อสู

นดียินร้ายเท่าที่ควร...ดูเหมือนความนับถือของคนเป็นน้องต่อพี่ชายจะไม่ดีเอาเสียเลย...หล่อนมองคุ

อดอนงค์พูดจ

สียตรงความประ

ล้วเขายังไ

นกล่าวขานถึงกัน

เวลาเข้าไปทำงานที่

ก็ไม่มีอะไร คุณวิมเ

อปากหวาน มี

ต่เมื่อยอดอนงค์ออกปากแบบนั้น แพ

องหล่อนต่อ ทำเหม

ยอด ทำอะไ

่ชาย พระภิกษุเ

ไม่เห็นหรือค

..ทำบ

่ะคะ...ไปปีนต้นงิ้

อนงค์กล้าพูดออกมาแบบนั้นทีเดียว

ักจะโกรธ เขาก

อใส่บาตร

่เอ

วร้องเ

เลยน่า...ข้าวขอ

หลือ

นือหล่อน...เขาขับรถเลยเข้าไปแอบจอดตรงประตูด้านใน...ยอดอนงค์ก็

ามีของเหลือ...ฉันไม่ต้องการให

กรวดน้ำส่วนของเขา...ไม่ได้ม

รู้ดีหน่อยเ

เพราะหล่อนถูกตวัดเสี

งค์ รอให้ฉันเสร็จก่

ใจเถ

นัก...เหมือนรังเกียจหล่อนจนเห็นชัด...แต่เพราะพยายามหักใจตัวเอง...เพราะหล่อนมีความสุขดีกับคุณไวภพ...หล่อนไม่อ

หรี่...แพรหันไปเห็นเข้า โดยที่อายุยังน้อย แพรอดคิดไม่ได

่างไรอย่างนั้น อีกทั