้ให้ไอ้หมอนั

ๆ คนที่ต้องเจอะเจอพบหน้ากันบ่อยๆ ตามบ่อ

พนันนั้นทั้งจิตวิญญาณรู้สึกนึกคิดทั้งปวงนั้นคิดอ

ะเคยขายทุกอย่างที่ข

ารู้ว่ารุ้งทองเองก็ต้องช่วยเหลือ

ู่นี่ไง...แต่ธราดลก็เค็

กห้าเปอร์เซ็นต์...จากห้า

ซี่ก็ยังดีวะ..

ที่บ้านไร่ เขาไม่ค่อยจะได้เข้ากรุงเทพฯ บ่อยนัก ชีวิตเมืองหลวงที่ดูค่อนข้างพลุกพล่านจอแจจนน่าเบื่อ...ผู้คนเลื่อนไหลกันอยู่ในศูนย์การค้า

ดว่าอย่างไรเสียเขาก็ทำไม

ับพรรณรายก

ยจากแสงไฟไปเบื้องหน้าเขามองเห็นผ

วข้างตัวหล่อนไม

.ทําไมไม่มีข้าวของส่วนตัวหรือ

ญาณบอกก่อนจะค่

ูเผือดๆ อยู่ในทรงผมที่ดูแล้วก

้วเปิดประต

พรรณ

ียงรับค่

องหล่อนที่ทำท่าหมุนมือที่จับประสาน

ยับเข้าไป

เป๋า

่มี

..ไหนจะ

นร้อ

” เขาคว้าข้อมือของหล่อน“ถ้างั้นรีบไ

ล่อนเข้าไปนั่ง...รุ้งทองทำท่าเ

หมือนกัน...เพราะเหมือนกับว่าห

ีกล่ะ

ะได้ยินเสียงบอกล

้นว่าไปไม่ได้ค่

ไปไม

้มจัด ผลักหล

น้อยอยู่ที่ไ

บิดกระบวนจะไม่ไป ดัดจริตอะไรอีกล

คี้ยวฟัน ท่าทา

พี่ชายผมวานผมมา...มาแล้ว...อย่าให้เป็นเรื

ว...หล่อนกำลังจะอ้าปากพูดเขาก็ยื่

่งถึงมือพี่คฑา ถ้

ุณไปก็ได้ อย่าคิดว่า

.ไม่...ไม่ใ

ตะกุกตะกักกว่

ื่อรุ

...ไม่งั้นผมตบให้แล้

นั่นเดินเร็วๆ อ้

พูดอย่าง ทำอย่าง จะไปด้วยกันก็ขอ

อรุ้งทอ

อ มีอะไร

ใบที่มีหลักฐานเอกสารส่วนตัวนั้นไม่ได้อยู่ที่หล่อน แต่อยู่กับเขา...โกมุทยึดเอาไ

..ฉันม

กอักแล้

้องสมุดล

ดหัวเราะออ

น่อย อย่าทำเรื่องตลกต่ำๆ มันไม่ขำ แล้ว