ตรงกลับบ้านด้วยรถยนต์ส่วนตัวที่แสนจะธรรมดาราคาหลักแสน มีคนขับรถที่เป็นคนไทยที่พ่อแม่คัดหามาให้ รถยนต์ที่ใช้ไม่ใช

า นิสัยชอบอวดตนไม่ใช่นิสัยของดรูฟ แม้เขามีทรัพย์มากก็ไม่เคยทำตัวโอ่อ่า เพราะแม่ของดรูฟนั้นพร่ำสอนเสมอ เพราะการมั่งมีมันไม่ใช่ความสุขเสมอไ

ูฟดังขึ้น ขณะที่เขานั้นนั่งอ่านหนังสือเพียงลำพังในสวนห

ี่หน้าจอโชว์หราให้เห็นใบหน้าของผู้เป็นแม่

ยถามอย่างแสนคิดถึงและห่วงใย เมื่อบุตร

ให้ดี ทานข้าวทุกมื้อด้วยนะ" ดรูฟพร่ำ

ดังแทรกเข้ามาก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าท

วยความดีใจ การมาไกลถึงต่า

เป็นพ่อบอกกล่าวเมื่อหลายอย่างที่พ่อพยายามประเคนให้ แต่กลับ

รครับ" ดรูฟตอบ

ห้แม่ฟังบ้างสิ" และเสียงหวา

ะงักคำพูดเมื่อสิ่งที่อยู่ในห้วงความคิดคือใบ

อเห็นสีหน้าก็บุตรชายที่เปลี่ยนไป ด้วยความ

ีอะไร

ฟรู้ดีหากเป็นเช่นนี้นั่นคือพ่อต้องการคำตอบที่ชัดเจนไม่ใช่การเบี่ย

ต่ต้องได้มาเจอกับคนที่พูดม

อลูก" ผู้เป็นแม่

้ เธอพูดมากที่สุดทั้งที่เราไม

่ไหม?" ผู้เป็นแม

ที ด้วยดวงตาที่แสดงออกชัดเจน แต่สี

๊ะย

ของผู้เป็นพ่อนั้นเอ่ยอย่างส

มีทาง" ดรูฟแ

ะ" ผู้เป็นพ่อพูดย้ำเมื่ออาการของลูกชายนั้น

หรือเปล่านะ" และผู้เป็

ลูกชายนั้นเริ่มเปลี่ยนสี และหลบสายตาผู้เป็นพ่อแม่อย่างเอียงอาย แ

รับ" ดรูฟกลัวการถูกจับผิด จึง

่มเสียการทรงตัว จึงตัดบทสนทนาและยิ้มส่งให้ลูกชาย สายตาของสังเกต

ท่านพ่อท่าน

็นพ่อพูดสั่ง ทุกอย่างล้วนอแก

บท่า

มีความรัก คำพูดที่พร่ำบอกกับตัวเองตลอดการสนทนาว่ามันใช่หรือ แต่เวลาที่เจอเธอเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง แม้จะรำคาญในก