สาม

ัน แต่ละเดือน

ปีถ้าเปรียบกับช่วงชีวิตของคนเราก็คงเข้าสู่วัยรุ่น ที่พร้

กำลังจะผ่านไป สิบสามปีคือเวลาที่เธอได้รักกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่เริ่มจา

์ที่ออกมาพบณาณีมตามคำชวนของเพื่อนถึงกับสำ

สุข ใครๆ ก็อิจฉาในความหวานของทั้งคู่มาตลอด แต่วั

ปากกาเซ็นใบหย่าไปเ

่นั่งอยู่ด้วยอีกคนต้องเอ่ยถาม เพราะการหย่าร้า

บพี่แดนยังรักกันนะ” ณาณีมเล่าไม่ถูกและไม่อยากจะเล

ไง ยอมหย่ากับแ

อย่างณาณีมพยักหน้ารับคำถามของณิการ์ ที่พอไ

” สีหน้าของณิ

โอเค้” ณาณีมเอ่ยตัดบท อันที่จริงเธอคิดไตร่ตรองเรื่องนี้มาเป็นปีๆ กระทั่ง

ไห้ฟูมฟาย คิดผิดที่หย่าหรอกนะ เพราะผู้ชายดีๆ แบบพี่แดนไม่

อยู่ด้วยแล้วมีความสุข อิสระ มีความเป็นตัวของตัวเอง” ณาณีมถอนหายใจออก

ก็ไม่ได้การันตีว่าจะทำให้ผู้หญิงที่อยู่ด้วยมีความสุขเสมอไป ส่วนเธ

ิบสามปีเชียวนะ ไม่เสียดายเวลาบ้างเหรอ” ธัญมณเอ่ยถาม นั่นเพราะส

่อ่

ไง” ณิการ์เอ่ยถ

่ต่อ เพราะบ้านหลังนั้นมันใหญ่เ

ง” เสียงของ ณิการ์ดังขึ้น เพราะถ้าเป็นเธอ ก็คงไ

ยเข้าไปอยู่ เปลี่ยนที่อยู่ เปลี่ยนบรรยากาศเหม

ับอย่างหมั่นไส้คน

ย่างว่า...ถ้าหมดรักกันแล้วก็หย่ากันไปดีกว่าอยู่กับ

า” ธัญมณหันขวับไปมองณิการ์ทันที อ

เมื่อไหร่จะเลิกเสียที นี่บ