งเขาเท่านั้นที่รู้เบอร์ และวินเซ้นต์โทรศัพท์เข้ามาวันๆ หนึ่งนับครั้งไม่ถ้วน และหากมันเป็นเรื่องด่วน!! เรื่องสำคัญจ

กเลยเหรอไง? เขาทำงานอะไรน่ะ?” มณีรินกดโทรศัพท์จนมือแท

ัมพันธ์ของเด็กชาย ตามที่รับปากเอาไว้ ดวงตาของเขาไว้ใจและเชื่อฟังเธอ เพราะฉะนั้นมณีรินจึงทุ่มเต็มที่ เพื่อจะพูดคุยกับอีกฝ่ายให้เข้าใจ...เด็กต้องการการดูแลอย่างใกล

ล่อเหลาสมกับเป็นหนุ่มอิตาเลี่ยน นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลเหลือบทอง ผมสีดำสนิทยักโศกนิด ล้อมกรอบหน้าคมเข้

ซ้นต์ว่าทำงานหรอกรึ!! นี่คือสิ่งที่ทำให้พ่อคนหนึ่งห่างจากบุตรชาย ไม่แม้แต่จะโทรศัพท์ถามข่าวคราว แต่ที่เธอเห็นเขาก็เป็นแค่ผู้ชายเจ้าชู้ชี

เอื้อมหยิบโทรศัพท์มากดเบอร์ที่เกือบจำได้เกือบขึ้นใจ เพราะตลอดช่วงบ่าย เธอกระหน่ำโทร. ออกไม่ยั้ง แต่

้ด

วงบ่าย...เบอร์ไม่คุ้น และเป็นเบอร์นี้เบอร์เดียวที่เป็นสายเรียกเข้า ไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวของวินเซ้นต์ ใคร? ปลายนิ้วเรียวสวยกดรับสายโทร. เข้

นต์ ดิฉันชื่อมณีริน!! เป็น

ทันทีที่ปลายสายกด

กบอดี้การ์ดพวกนั้นมาล่ะ ฉ

้วนจนเธอแอ

องของวินเซ้นต์ล้วนๆ” เธอรีบย้ำให้ชายหนุ่มรับรู้ เริ่มหงุดหงิดกับความเฉยชาของผู้ชายปลาย

ฉันจะวางโดยไม่บอกล่วงหน้า ต

ินเซ้นต์ ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่คิดจะโทรศัพท์หาเขาหรอก มันเปลืองสตางค์!! แต่มันอยู่ในความรับผิดชอ

นเทพบุตรแล้วเธอต้องระทวยศิโรราบให้อย่