มาะสมทางด้านพฤติกรร

รธที่เขาว่าฉันน่ารำคาญ แต่ให้ตายยัง

ดขืนของเจ้าของแขนแกร่งที่ฉันยังกอดไว้แน่นไม่ยอม

รื่องอะ

ูกจับขึงไว้แน่นกับเสาต้นเดียวพร้อมกับชายชุดดำลักษณะเ

กมาด้านนอกให้ได้ ภาพพวกนี้มันเหมือนภาพในหนังที่ฉันเคยดูเมื

เรย์

อะไรในคำพูดนั้น ฉันยอมเงียบไม่ถามอะไรแต่กระ

กน้องของเขา สิ้นเสียงก็มีชายคนเดียวเดินเข้ามาพร้อมถังน้ำหนึ่งใบ

งเขาดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาช

ืองกันมาเป็นชาติแต่พี่เรย์กลับแสดงสีหน

ากกูอีก! กูบอ

กมึงแล้ว” พี่เรย์พูดตอ

ยกูไปซะ

งเจออะไร” เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขาพูดยาวมากขนาดนี้ คนคนนี้ทรยศพี่เ

ืออ” ตะ..ตาย เขาจะต้องตายเหรอ พอได้ยินแบบนั้น

อกฉันที่เผลอปล่อยแขนเรียวออกจากแขนแกร่งของเข

ของพี่เรย์ยื่นออกไปนอกลำตัวเหมือนกำลังรออะไรสักอย่างก

ห้ามคุณเรย์ที ฮืออ” ทำไมเขาถึ

องสายตาคู่นั้นก่อนที่มือหนาข้างที่ฉันกอดอยู่ จะรั้งเอาตั

ย่านะ! อ

๊ง

ฆ่าคน...และฉันก็อยู่ตรงนี้ด้วยแล้วเสียงขอร้องก

นบอกฉันที่กำลังจะหันไปดูชะตากรรมของผู้ชายคนนั้นแต่ก็ต้องช

หนาจะถูกส่งกลับคืนให้ผู้ที่เป็นเจ้าขอ

ี่ตรงนี้อย่างใจเย็นเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้ามันไม่ได้

แล้วใช

ั่งใจว่าจะหันกลับไปมองดีไหม? ฉันไม่อยากจะคิดว่าเขาจะสาม

ื่อกี้เป็นภาพของชายคนที่ยังมีชีวิตอยู่เมื่อนาทีก่อนได้จมอ

รื่องที่เกิดขึ้นต่อหน้าฉันเลยนะ ก่อนที่ร่างบางของฉัน

•

ืด

สแลคดำของชุดนักศึกษาที่เรย์ยังคงสวมมันไว้ไม่ถอดออก

นของเขาที่โทรเข้ามาอย่างเ

สาวมึงไปที่โกดัง

ืม

บุคคลมากจริงๆ แม้แต่พวกลูกน้องเขายังเลือกคนเข้าไ

ห้ว่าที่เจ้าสาวมึงเห็

” เพราะเขาเถียงเพื่

บบนั้นก็ได้อยู่เพราะตั้งแต่ที่คนตัวเล็กสลบไ

ร้สติบนเตียงนอนห้องของมิรินเองที่ย

เจออะไรแบบนั้นได้) อย่าให้เขาต้องเล่าหตุการณ์

ี้ยพอๆ ก

อนเพื่อนตัวดีจะกลัวเขาพูดถึงเรื่องน

วเล็กบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยแต่เขาคิดผิด มิรินยังไม่ตื่นขึ

นี้เขาจะทำแร

ินถึงสลบไปนานมากขนาดนี้หรือว่าคนตัวเล

สียงงำในลำคอระหงของมิรินก็ดังขึ้นมาให้ได้ยินก่

ก่อนจะพยายามถดตัวขึ้นหัวเต

ู่ที่เดิมบนเก้าอี้ที่เขาเองก

ว่าเขานั่นแหละที่น่า

อกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอกลัวคนตรงหน้ามากขนาดไหน ถ

บกลับปล่อยให้ร่างบา

เวลาเดิม” เขาพูดพลางหยัดกายลุกขึ้น

้นด้วยความเร็ว เธอแค่รู้สึกไม่ปลอด

จ้าของความสูงเก้าสิบเซนติเมตร อย่างเรย์โน้มตัวเข้ามา

ล้าขัดอะไรเขาด้วยก่อนที่เขา

อนทั้งวันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหรือความจริงแล้

าจ้องมองเธอด้วยความนิ่งในระหว่างที่เจ้าตัวกำลังเดินออกจากประตูไปและมือหนาก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตู

คนบนเตียงก็ดังขึ้นมาตามติดเห