์ใบหน้าอันเศร้าสร้อยแต่แทนที่จะเศร้

หรอในเมื่อโมนาต

่เป็นเพื่

นะ อย่าโ

าะไม่อยากให้เพ

ำถามบางอย

มมา

ยากกลับไปทำง

ย่งของที่ไม

บมาอย่างไม่ปิดบ

ต่างก็เกรงใจอีกฝ่

ัณส่วนดารัณก็เกรงใจที่จะถามเรื่อง

ัง

างธุรกิจขึ้นมาก็

ตสุขสบายทุกอย่าง พอเรียนจบเราเลยอยากยืนได้ด้วยขาของเราเอง ไม่อยากให้พี่ๆ หรือพ่อมองว่าเราช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หรือใช

ย เราเชื่อว่

ัณทำให้โมนายิ

ดขอบคุณมาให้ ตา

ราจะชวนเธอมาท

อจะมาทำก

จริตไม่โกงใคร

วเอง เราทำก

ังไม่รู้ว่าโมนา

เป็นนักสู้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว วิชาอะไรที่ยากๆ ที่ไม่ชอบคนอื่นอาจละเลยไ

ถือว่าเธอเป็น

ส่วนเ

เราจะรวยไปด้วย

มพ์กลับมานั้นดา

ายและเธอเองก็มั่นใ

จที่โมนาหมายมั่นปั้นมือว่

ั่งถึงตีหนึ่งก่อน

กไว้ตอนตีหน้าแต่เธ

้อยแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเมื่อเสร็จจึงออกมาเลือกชุ

วลาจึงคว้ากระเป๋าสะพายมาถือไว้ จัดการล็อคประตูอะไรเรียบร้อยแล้วจึงออกไป

้อยู่แล้ว วันนี้เขาเป็นอะไรก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ควรจะขับรถไ

ักจะเห็นเธอแต่งตัวบอยๆ เสื้อตัวโตๆ กางเกงยีนเสียมากกว่า เสื้อผ้าบนตัวที่ดารัณหยิบมาสวมใส่วันนี้เรียบๆ แต่ก็ดู

องก็ตกใจมากที่เช้านี้เห็นชายหนุ่ม หัวใจเธอเต้นโครมคราม

ก็ไปด

ดารัณเอ่ยถ

เดี๋ยวรถติด” ชายหนุ่มเฉไฉแถมยังเร่งเร้าพร้อมกับพูดคำว่ารถติดออก

ติดได้ด้

เหรอ” มิณทร์พู

่ะ” ดารัณส่

แหละหรือถ้าวันไหนฝนตกหนักๆ ก็มีน้ำตกไนแองการ่าในรถไ

ดพี่ชายตัวดีไปไม่ได้แน่นอน มิณทร์เดินนำออกไปก่อนจาก

ายวันในขณะที่ดารัณนั้นมีบัตรแบบรายเดือนเรียบร้อยแล้วเธอจึงเข้าไปรอที่ชานชาลาเม

ณะที่มิณทร์เองก็ทำเช่นเดียวกันแต่ก็แอบมองเธอผ่านหางตาเป็นระยะๆ กระทั่งถึงสถานีที่ต้องลงดารัณก็

ตัวเองใจเย็นๆ มาตลอดทางแล้วแท้ๆ แต่สุดท้

ว่าพี่ต

ตั้งแต่คอนโดจนถึงตรงนี้ด้