มือขึ้นมาขวางเอาไว้พร้อมกับมองมาที่เธอด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ ดารัณกลัวจนก้าวขาไม่ออกได้แต่ต้องทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ แต่ทุกอย่างเหมือนจะเลว

ะตูลิฟต์กำลังปิดเขาจึงรีบเดินตรงมาพร้อมกับยกมือขวางประตูไว้แล้วเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างดารัณกับชายคนนั้น แ

กกันเห

ึกย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในอดีต เมื่อตอนที่เธอถูกรังแกมิณทร์ก็เข้ามาปกป้องไว้แบบ

รุษวะครับ” แม้จะลงท้ายประโยคด้วยคำสุภาพทว่าฟั

กลับเช่นกัน ขณะนั้นดารัณก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ ระยะห่างของเธอกับแผ่นหลังของมิณทร์แค่คืบ ไม่ได

อยากรู้จักผู้หญิ

ุณกำลังเมาและคงไม่มีผู้หญิงสติดีคนไหนมองว่

งรู้ไหมว่

รู้ได้ยังไงครับ เมาแล

ิสาสะคว้าข้อมือของดารัณไว้แล้วพาเธอก้าวออกไปจากลิฟต์ด้วยกัน ส่วนชายขี้เมาก็กำลังควานหาคีย์ก

ต่อย่างใด ส่วนอีกฝ่ายก็มัวแต่คิดถึงเรื่องในอดีตเพราะเหตุการณ์ในตอนนี้เหมื

ังตัวให้มากแม้กระทั่งในล

ญาณให้มิณทร์ปล่อยเธอเสียที พออีกฝ่ายรู้ตัวก

้เช้าเริ่มงา

ค

ี่ยังอยู่

ยังอยู

ธอจะไม่ให้ความสำคัญกับนามบัตรเขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่

ม่ลืม

ริ่มอารมณ์ขึ้น ที่ผ่านมาต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้วแท้

ณเอ่ยรับแก

น เหนื่อย” มิณทร์ทิ้งหางเสียงคำว่าเหนื่อยพร้อมกับม

ยวม่อ

ี่เดินบัน

ได้แน

ังดี เดินแค่ไ

ั่นใจว่าเธอปิดประตูห้องอะไรเรียบร้อยแล้วก็หมุนตัวกลับไปยังบันไดหนีไฟจากนั้นก็เดินขึ้นมาบนช

่อสี่ปีก่อนที่ดารัณต้องไปนอนที่หอพักของมหาวิทยาลัยไม่มีผิด แรกๆ เธอนอนไม่หลับแถมยังถูกผีอำแทบทุกคืนและคนที่เปิดโลกไล่ผีให้เธอคือโมนา ซึ่งเป็นการไล่แกมสาปแช่ง แช่ง

ม่อยากให้อยู่คนเดียว ส่วนอีกเรื่องก็คือเรื่องของเธอหวังว่าหกเดือนต่อจากนี้เธอจะได้เ

ว่า ก่อนจะงอแงเพราะยิ่งไล่ภาพของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ผู้ชายคนที่เธออยากอย

ไม่ห

ังขึ้นทำให้โมนาเ

พ์ตอบ

นเต้

ม่รู้ว่าพรุ่งนี้

กตัวเองว่าไม่

เพื่อเรียนรู้ แต่เอาเข้าจริงดารัณก็

ข้าไว้ มีอะไร

ดเว

มส่งกำลังใจมาให

้กัน พักเที่ยงจึงพอจะมีเว

าไปโมนาก็เก่ง

อกไม่ครบ

กว่าเร

้อความแก้ต่าง

ติ๊กเก

ไงบอก โ

หากเล่าเพราะพอเรียนจบที่บ้านก็ตัดหางปล