่7 วา

เหตุมีความเป็นมาเช่นนี้ นั่นหมายความว่า รอยจุดด่างดำใบหน้าของนางสามารถลบ

้นเอ็นอย่างช้าๆ เพียงแต่ว่าก้อนพิษสีดำพวกนี้อยู่ในร่างกายของนางมากว่าสิบปี การจะกำจัดทิ้ง

ันรุ่

านหน้าต่าง คล้ายหลังพยายามมาตลอดทั้งคืน แม้ปริมาณก้อนพิษสีดำที่กำจัดอ

ทุกค่ำคืน เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จำนวนที่สะสมคงไม่ใช่น้อยๆแล

ึกกระปรี้กระเปร่าอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งหมดคงเป็นเพราะพิษจำนวนเล็กน้อ

บเสาะให้ได้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นตั

ีศัตรูได้เลย ทั้งที่เป็นแบบนี้ แล้วใครกันที่ยังโหดเหี้ยมกล้าลงมือกับแม่ของนางได้? ครุ่นค

ีเดินไปตามเส้นทางภายในจวนแห่งนี้ มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนเล็กแห่งหนึ่งท

แของสตรีนางหนึ่งจากด้านใน พอได้ยินสุ้มเสียงดังกล่าว นางถึงกับขมวดคิ้วแ

ละที่แห่งนี้งยังมีขนาดเล็กอย่างมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเรือนที่เซียถงอ

นเล็บทั้งห้านิ้วจิกกดเข้าเนื้อ พวกม

.รินชาร้อนสักถ

น เซียถงได้สติกลับมาในทันใด และร

าขึ้นมา พอเห็นเป็น

จ้ามาที่นี่

า สีหน้าของฮูหยินหลี่

สถานที่แห่งนี้หาใช่ที่ที่เจ้าควรมา ร

ท่านดื่มชาร้อนถ้วยนี้ก่อน

นมิให้ท่านแม่บังเกิดเกล้าตัวเองเห็น เนื่องด้วยสายตาขอ

่าเป็นชีวิตที่โดดเดี่ยว แต่ในชาตินี้ นางยังมีท่านแม่ที่รักดั่งดวงใจ นางย่อมต้องทะนุทะนอม

อยู่ในตอนนั้น แต่เนื่องจากท่านแม่ของเซียถงเป็นสตรีที่รักสงบไม่ชอบประจบสอพลอ ทำให้ต่อมาหลังจากที่เซี่ยอี้เฉินเลื่อนตำ

นต่างๆนาๆ จนในที่สุด ก็ได้กลายมาเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเสนาบดีแห่งนี้ ทั้งยังอาศัยอาการเจ็บป่วยหนักของฮูหยินหลี่เป็นข้ออ

ส่งมาให้ คล้อยหลังดื่มไปหลายอึกก็พลันถอนหายใจ

ยดีหรือไม่? พวกนั้นทำให้

ถงส่

ม่ ข้า

งเซียถงตัวจริงที่บาดเจ็บสาหัสและเสียชีว

้ใบหน้าของเซียถงอย่างแผ่วเบา

่ไม่สามารถอยู่ข้างกายเจ้า เฝ้าดูเจ้าเติบใหญ่ได้.

สภาพเช่นนี้ ทั้งหมดก็เพื่อตัวเซียถง เพื่อป้องกันมิให้คนเหล่านั้นหาข้ออ

ะ หากพวกนั้นมาพบเข้า มีหวั

ยเตือนด้วยสีห

เสนาบดี ห้ามผู้ใดเข้าออกตามใจชอบ มิฉ

ใจเถิด ข้าไม

สได้ถึงมือไม้ของนางที่ปิดปกติเบี้ยวผิดรูป เซียถงถึงกับขมวดคิ้วแน่

งยังสัญญาณชีพจรที่เต้มไม่ปกติอีก สันนิษฐานเบื้องต้นได้ว่า พิษดังกล่าวน่าจะลงไปถึงขั้วปอดแล้ว

งนางได้รับการรักษาจริงๆหรือไม่? ยาสม

ันที แต่ใบหน้ายังคง

นดื่มยาสมุนไ

หลี่ส่

ต้มไม่เส

ม แต่พอเห็นเซียถงอยู่ด้วย นางถึงกับชะงักไปชั่วขณะหน

นกำชับว่าห้ามให้ผู้ใดเข้ามาเหยียบย่างท

ลงบนโต๊ะข้างเตียง เท้าสะเอวเต

นางเองก็ยังรู้สึกเกรงกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับกล

จุบันลมปราณฟื้นคืนกลับมาโดยสมบูรณ์แล

แม้แต่ตอบโต้ใดๆ แต่เดินไปคว้าชามยาสมุนไพรต้มที่วางอยู่ข้างเตียงแทน

ยื่นมือออกไปจับเซียถง คลี่ยิ

เดี๋ยวข้าด

่ทอประกายวูบหนึ่ง ยามนี้นางเข้าใจในทันที ปรากฏว่า...ท่านแม่

กป้องท่านได้ ทว่ายามนี้กลับแตกต่างกันออกไป ข้า

ห้ฮูหยินหลี่ปล่อยออกจากตน และยกชามน้ำสมุ

สีในทันใด รีบเอ่ย

?! หากยังไม่หยุดข้าจะนำเรื่