เดินห่างออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งลับสายตาของชายหนุ่ม ในจังหวะที่กระเป๋าของเขาก็

ลินวานเดินออกมาจากเกตขาเข้า เพลินวานทำหน้าบอกบุญไม่รับเดินมาหาเ

างนี้” ช่อแก้วทักขึ้นมาบ้าง ดูท่าทางว่าเพื่อนสาวไม่ยินดียินร้าย

วลาอยู่บนเครื่องฉันจะนอนไม่หลับ นั

านฝันถามอย่างห่วงใย พลางหมุนตัวเพื่

นในครัวมั

กยอมกลับมาสักที ไปอยู่ที่โน่นตั้งหลายปี

ิดถึงพวก

่ต้องยืนทำงานบ้างเดินไปคุยกันไปได้มั้ยล่ะ ไปถึงรถแล้วค่อยคุยกันต่อได้ ห

้ช่อแก้วอย่างหมั่นไส้

จะเลี้ยงต้อนรับฉันน่ะ แล้วเราไปเปิดโรงแรมนอนคุยกันสามวันสามคืนอย่างที่ยั

ย่างหยอกเย้า “พวกหาสามีไม่ไ

รื่องคนพูด ช่อแก้วแม้จะเป็นสาวมาดทอมบอย แต่เธอกล

ยนเธอชอบตัดผมสั้นจนเพื่อนร่วมรุ่นคิดว่าเป็นสาวประเภทฉิ่งฉาบ นึกถึงใบ

ได้ดี ยัยเพลินแทบจะบินกลับมาดูตัว

คารผู้โดยสารไปด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เวลาและระยะห่างไม่สามารถลบเลือ

ของเธอไว้ได้อย่างดี “ชื่อเพลินวานงั้น

ฯ ที่ในความรู้สึกกลายเป็นป่าคอนกรีตแทบมองไม่เห็นต้นไม้ตามสองข้างทางที่รถแล่นผ่านเฉก

อแก้วแวะมาส่งที่บ้านเพราะเป็นทางผ่าน จากความตั้งใจแรกเพลินวานไม่ได้บอกใครถึงเรื่องกำหนด

ยงสองคนที่ได้รู้กำหนดเดินทางของเธอ มารตีเพียงรู้ว่าเพลินวานจะเดินทางมาถึงในวันนี้เท

อบอุ่นใจที่เพลินวานรับรู้ได้ถึงควา

เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอ ต้นกาสะลองที่เธอเคยปลูกยังได้รับการดูแลเป็น

ข้าไปในบ้าน ในจังหวะที่คนในบ้านมองเห็

อต้อนรับเธอ ไออุ่นที่เธอโ

พลินคิดถึงร้าน… คิดถึงน้ารตีที่สุด” เ

รียนมัธยม หลังจากที่เธอย้ายจากแม่ฮ่องสอนเข้ามาเรียนในกรุงเทพ

มารดาทันที ด้วยความคิดถึงเช่นกัน ไม่คิดว่าจะได้เจอมารดากับน

ของใครอีกคน คนที่เธออยากให้มาร่วมแสดงความยินดีกั

พรส์ครับ

่ทักน้องชายเบาๆ ในตอนที่เธอจากไป เข

รบ้างเรา หลอกพี่อีกจนได้นะ เมื่อวานตอนเฟสไทม์คุยกัน

กลับมาก็ไม่ยอมบอกใครเลย ดีที่พี่ช่อห

เอาแขน “ม

ดเธอแน่นและโยกตัวไปมา “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

่านักปกครองหนุ่มอย่างเขาจะจี้จุดความรู้

องความดีใจใช่มั

งยหน้าขึ้นสำรวจเขาอย่างเต็มตา เ

จริงหล่อและดูดีกว่าในเฟสไทม์เยอะเลย

็มร้อย “แหม… ไม่ต้องชมขนาดนั้นหรอกพี่เพลิน ถึงผมจะ

งการจะทวงของฝาก

ี่เองก็สวยขึ้นเป็นกองเลยนะ ไม่ใช่แม่สาวผมสั้นเสม

ขยะนะยะ ขนาดชมยั

่งค้อนตอบกลับ เขาแแกล้งยืดคอมอง

ำข้าวหัวแดงกลับมาฝากแ

… จะไปมีใครสนใจที่ไหนกันละ ตอนไปก็ผมสั้นเสมอหูขนาดนั้น แล้วที่โน่น