ัวเกือบเรียกแทนตัวเองว่าพี่เพราะเอา

ไป" ฉันก้มมองหัวเข่าตัวเองที่มีเลือดซึมออกมาแต่มันก็ไม่ได้ม

ียวเองว่าแต่นายอยู่

เรียนปีหนึ่

เรียนบ

นที่เรียนคณะเดียวกันฉ

่างเฉยๆ ก็ได้ ว่าแต่ฟิ

งหน้าก็ออกมาอาการเขินๆ กับชื่

ิดว่าจะถูกน

ที่บ้านฉันเรียกก็พอ" ฉันอดยิ้มไม่ได้ เขาเ

แล้ว" ฉันมองเวลาที่ข้อมือของตัวเองก็พบว่ามันเกื

่....เธอเดินไหวไหม" ฟิวที่กำลังจะเดิ

้าวก็ต้องหยุดเพราะมันปวดหัวเข่าข้างที่กระ

๊ย

ต้องเดินไม่ไหว งั้นเอางี

ามันไม

งไม่เห็นจะเป็นไรเลย ป่ะเร็วสายแล้วฉันไม่อยากโดนทำโทษ

เลยทำให้ฉันไม่ต้องคอยระวังกระโปรงตัวเอง และระหว่างทางก็มีแต่คนมองมาที่เราสองคนแต่ดูเหมือนฟิวจะไม่ได้สนใจอะ

น้ามุดเข้าที่ไหล่ของฟิวซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ฉันไ

ั่วโมง

รกินก็ใช่ ฮันเตอร์แพ้กุ้งเด็กๆ ทั้งสองก็แพ้เหมือนกัน ตอนนี้เขากำลังเดินเข้ามาที่ลานกิจกรรมด้วยชุดนักศึกษาที่ไม่ต้องถามหาความถูกระเบียบสภาพ เขาใส่เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวพับแขนปลดกระดุมลงมาสามเม็ดรวมถึงกางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปที่มองยังไงก็ยังดูดี ก็อย่างว่าเขาเรียนปีสี่แล้วจะแต่งถูกระเบียบไม่ถูกระเบียบก็คงไม่เป็นอะไร บอกตามตรงว่าฉันละสายตาจากเขาไม่ได้เลย จนเขาหันมาสบตากับฉันโดยบังเอิญทำให้ฉันรีบหลบสายตาเขาทันทีเพราะตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา ฉันไม่รู้ว่าเขาจำฉันได้หรือเปล่าเพราะฉันตอนนี้กับฉันตอนนั้นแทบจะเหม

อย

้ำเสียงและแววตายียวนกวนประสาทของคนตรงหน้าทำให้ฉันต้องกำหมัดแน

่ชมนะคะผั