บทที่ 4 เจ็บตัว
วฟ่
ไว้ให้ฉันก็ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัดเพราะเงินต่อให้มีมากมายขนาดไหนแต่ใช้ทุกวันมันก็ย่อมมีวันหมดแล้วยิ่งตอนนี้ฉันมีลูกถึงสองคนที่ต้องเลี้ยงดูด้วยแล้วมันยิ่งทำให้ฉันต้องหาเงินหารายได้เพิ่ม ฉันตัดสินใจไปเรียนออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับเด็กในช่วงที่ฉันท้องจนฉันสามารถออกแบบ
ดดด!!!! ปี๊ดดดดด
บวิ่งมาเข้าแถวรวมกันตรงลานกิจกรรมพี่ให้เวลา15นาทีนะครับถ้าน้องๆ มา
นพี่ที่ประกาศเรียกรุ่นน้องปีหนึ่ง ฉันมองซ้ายมองขวาก็เห็นเด็กปีหนึ่งวิ่งกันจ้าละหวั่นเพ
บ!
ราะโดนชนอย่างแรงพอฉันเงยหน้าขึ้นก็เจอกับหญิงสาวสอง
ไงไม่ดูตาม้าต
เองเมื่อถูกผู้หญิงตรงหน้าต่อว่าหาว่าฉันเดินไม่ดูทั้งที่
รที่ทำให้ฉันต้องมาเสียเวล
าเป็นความผิดฉันได้ยังไง" ฉันคิดว่
าคารวะบ้างไม่ใช่มาพูดกับรุ่นพี่แบบนี้" หึฉันอยากจะบ
่รุ่นน้องถ้าทำผิดก็ความยอมรับผิด
มาสอนฉันเห
ไปหาพี่เตอร์เถอะพี่เค้านัดแกไว้ไม่ใช่เหร
ห้ฉันไปหา ส่วนแกคราวนี้ฉันจะไม่เอ
งเธอมากกว่ามั้ยที่เดินมาชนฉันจนหัวเข่าฉันถล
ับผิดชอบในเมื่อแกเด
าก็ดีน
ลไม่พอใจที่ฉันพูดแต่สักพัก
ตี๊ดดด
นนะส้ม ฝากไว้ก่อนเถอะ" ยัยนั่นพูด
ก่อนจะเดินไปอีกทาง สรุปมาเรียนวันแรกฉันก็เจ็บตัวฟรีเลยสินะถูกชนจนล้มหัวเข่าถลอกยังไม่พอยังโดนต่อว่าว่าเดินไม่ดูทา
ามาทักเขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนนึงออกตี๋ๆ เกาหลีนิดๆ ดูจากการแต่งตัว
ท์จะมาทำให้ใ
จะอยู่ในเรื่องแ
