ู่เหน

ธอ แต่ตอนที่มือของเขากดไหล่ของเธอ เซิ

อย่างเพื่อให้ได้แต่งงานด้วย เธอคิดว่าระยะเวลาสามปี ไม

เจ็บปวดที่หัวเข่านั้นบดขยี้เข้ามาที่ใจ แม้จะเจ็

คิวคม ๆ ของเขามองมาที่เธออย่างไร้ความเมตตา ริมฝีปากบางที่เม้ม

เดียงส

ธอสำนึกผิ

มองไป จากนั้นก็ยืดตัวตรง “ฉันไม่ได้เป็

เฒ่าแก่ป๋อก็ยกมือขึ้นหยิบ

น้อย มีชิ้นหนึ่งกระเด็นไปโดนมือของเซินชู แ

ษของตระกูลป๋อ มันจะทำให้ตระกูลป๋อของฉันสกปรก！ ลากเธอออกไปเดี๋

ป๋อมู่เหนียนแวบหนึ่ง ：“หาคนมาเฝ้าเธอไว้！

นียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินมาตรงหน้าเซินชู ：“เ

่ยังถือว่าดีกับเธอ ก็

นชูจะเป็นอย่างไร เธอก็ได้แต่งง

่ คุณปู่ก็พูด ถ้าเซินชูไม่ยอมรับผิด ก็ห้าม

นานทีจะมีโอกาสเห็นเซินชูถูกทำโทษ

ไม่พูดไม่จาแวบหนึ่ง “มู่เหนียน ลูกคิดยังไง ยังไงเซิน

ยือกทันที “ผมไม่มีภรรยาที

อไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกต่อไป เ

งคำพูดที่เย็นชาและไร้ความปรานีไว้ประโยคหนึ่ง

กับสิ่งที

ๆ จากนั้น เธอก็ค่อย ๆ ได้ยินบางสิ่ง

บใช้สองคนของตระกูลป๋อก็เดินเข้ามา “คุณ

กนั้นก็กระชากลากดึงเซินชูออกไปจากห้องบรรพบุรุษ

น้าขึ้นมองคนรับใช้สองคนของตระกูลป๋อตรงหน้าด้ว

ง！ เฒ่าแก่ป๋อได้สั่งมาแล้ว เว้นแต่คุณจะยอมรับผิด ไม่อย่างนั้นคืนนี้คุณก็ต้อง

องดังขึ้น ทันใดนั้นก็

า ทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องบรรพบุรุษอย่าง