ย ๆ หัวใจของเซินชูก็ยิ

แค่ไหน เธอรู้เพียงว่าฝนหยุด

ล้ว จริง ๆ แล้ว ตอนนี้เธอสามารถลุกออกไปได้

อว่าป๋อมู่เหนียนจะใ

คนเราก็ไม่

ในที่สุดป๋อม

กายของเธอกำลังจะทนไม่ไหวแ

ช้ความเจ็บปวดปลุกให้ตัวเองมีสต

ลงแล้ว ก็ฟังคำอ

ุลักทุเลจากการตากฝนมาทั้งคืน ดวงตาคู่งามไม่สามารถเก็บซ่อน

ม่สบายใจ “เธอรู้ความผ

ั้นก็รู้สึกว่าที่เธอคุกเข่าอ

งคืน เธอไม่ควรจะปล่อยสิ่งที่ท

ักหลินเซียงหยาตกน้ำจร

็เงยหน้ามองเขาอย่างนิ่ง ๆ “แต่ฉัน

ันเถอะ ป๋

นเถอะ ป๋อ

ินเซินชูสำนึกผิด แต่เธอไม่ได้สำนึก

้งคืน หัวเข่าของเธอบวม และเจ็บมาก อีกทั้งเธอยังเปียกฝนมาทั้งคืน ทำให้เธอมี

ส่งข้อความหาเฉินเซียว จากนั้นก็เก็บเข

มู่เหนียนก็เดินขึ้นมาพอดี เซินชูไม่มองเขาแ

ามฝืนตัวเองออกไปจากบ้านตระกูลป๋

ธอจะหมดสติไป เฉิ

๋าเดินทางมาอยู่ข้างถนนอย่างโซซัดโ

ยน มันตายไป

าเดินทางของเซินชูใส่ท้ายรถ เมื่อ

องห

คองเธอไว้ ตอนที่ประคองตัวเซินชู ค

ออุ้มเซินชูเข้าไปในรถ “น้องห้

บกับเบาะข้างคนขับ ใบหน้าของเธอซีดเ

นของตระกูลป๋อ เธอเหยียบคันเร่งมุ่ง

หมดสติ บ่ายมาถ

ห็นเฉินเซียวนอนฟุ

่วโมงก่อนยังอยู่ในมโนความคิดของเธอ ตอนนี้เมื่

ฟันไม่ให้ตัวเธอร้องไห้ออกมา ในความมืด

อมู่เหนียนได้ หัวใจของเขามีแต่หลินเซียงหยามาโ

าเธอโง่ ในเวลานี้เมื่อคิดดูแล้

ีผู้หญิงคนไหนโ