อรจิรา กมลานันท์

เพื่อชดใช้หนี้ให้แก่เขา เธอต้องจำยอมเป็นเจ้าสาวของเขา เขาผู้ที่ทุกคนขนานนามว่าเป็นเสมือนปีศาจ เขามีอำนาจที่ทำให้ทุกคนยอมสยบแทบเท้า เธอรู้สึกท้อแท้ และสิ้นหวัง เขาโหดเหี้ยม และไร้ความเมตตา แต่แล้วความอ่อนหวานของเธอ ก็ทำให้เขาต้องจำนนต่อความลุ่มหลงที่ไม่อาจห้ามใจได้ ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว เขาก็ไม่สามารถถอนตัวออกจากเธอได้เสียเเล้ว ความปรารถนาอันแรงกล้า ก่อให้เกิดเรื่องราววุ่นๆ ของพวกเขา แล้วความรักแบบมีเงื่อนไขนี้จะดำเนินต่อไปอย่างไร

เพื่อชดใช้หนี้ให้แก่เขา เธอต้องจำยอมเป็นเจ้าสาวของเขา เขาผู้ที่ทุกคนขนานนามว่าเป็นเสมือนปีศาจ เขามีอำนาจที่ทำให้ทุกคนยอมสยบแทบเท้า เธอรู้สึกท้อแท้ และสิ้นหวัง เขาโหดเหี้ยม และไร้ความเมตตา แต่แล้วความอ่อนหวานของเธอ ก็ทำให้เขาต้องจำนนต่อความลุ่มหลงที่ไม่อาจห้ามใจได้ ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว เขาก็ไม่สามารถถอนตัวออกจากเธอได้เสียเเล้ว ความปรารถนาอันแรงกล้า ก่อให้เกิดเรื่องราววุ่นๆ ของพวกเขา แล้วความรักแบบมีเงื่อนไขนี้จะดำเนินต่อไปอย่างไร

ตลอดสามปีที่แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐี ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาและสะใภ้ที่แสนดีมาตลอด แต่จู่ๆ สามีกลับโยนหนังสือหย่าและเช็คห้าสิบล้านกระแทกใส่หน้าฉัน เขาบอกว่าผู้หญิงที่เขารักกลับมาแล้ว ไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ แม่ผัวกับน้องสะใภ้พากันรุมด่าทอ เหยียดหยามว่าฉันเป็นแค่อดีตคนรับใช้ที่หวังเกาะผู้ชายรวยกิน ส่วนเมียน้อยก็บีบน้ำตาแสร้งทำเป็นคนดีเยาะเย้ยฉัน พวกเขาคิดว่าฉันจะต้องคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนไม่ให้ถูกทิ้งเหมือนหมาข้างถนน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้คราบผู้หญิงจืดชืดไร้ค่า ฉันคือ 'เทีย' ตำนานแชมป์โลกกีฬายิงปืน และผู้ถือหุ้นใหญ่ที่คอยช่วยธุรกิจของเขาอยู่เบื้องหลัง "สำหรับของที่คนอื่นใช้แล้ว ฉันไม่สนใจอยากจะเก็บไว้" ฉันจรดปากกาเซ็นหย่าอย่างไม่ลังเล ทิ้งเศษเงินห้าสิบล้าน สาดน้ำชาร้อนๆ ใส่หน้าพวกที่ดูถูกฉัน แล้วก้าวออกจากกรงทองเพื่อกลับไปทวงบัลลังก์ของฉันคืน

ตลอดสามปีที่แต่งงานกับทายาทตระกูลมหาเศรษฐี ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาที่แสนดีและเชื่อฟัง แต่ในดินเนอร์วันครบรอบ เขากลับโยนใบสำคัญการหย่าใส่หน้าฉัน พร้อมกับสร้อยคอเพชรที่เขาบอกว่า 'รักแรก' ของเขาเป็นคนออกแบบ เขาบอกว่ารักแรกของเขากลับมาแล้ว และผู้หญิงธรรมดาๆ ที่เป็นแค่สัตวแพทย์กระจอกอย่างฉัน ไม่มีอะไรคู่ควรกับตระกูลของเขาเลยสักนิด เขาคาดหวังให้ฉันร้องไห้ฟูมฟาย คุกเข่ากอดขาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาทิ้งไปเหมือนคนไร้ค่า เขาไม่เคยรู้เลยว่า สร้อยคอเส้นที่เขาภูมิใจนักหนา ฉันเป็นคนวาดแบบมันขึ้นมาเองกับมือ และเขาไม่รู้เลยว่าภายใต้คราบภรรยาหัวอ่อน คือผู้หญิงที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง ฉันเซ็นใบหย่าอย่างไม่ลังเล แล้วเดินหันหลังออกมาเพื่อกลับไปสวมมงกุฎราชินีของตัวเองอีกครั้ง เมื่อพวกเขากำลังดิ้นรนแทบตายเพื่อแย่งชิงสิทธิ์การรักษาจาก 'หมอเทวดา' ไปช่วยชีวิตรักแรกที่กำลังป่วยหนัก ฉันจึงตัดสินใจก้าวลงสู่สนามประลองยิงปืนใต้ดินในฐานะ 'S' ตำนานนักแม่นปืนที่ไร้พ่าย เพื่อคว้าสิทธิ์นั้นมาเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า ในวินาทีที่หน้ากากของฉันถูกกระชากออก อดีตสามีที่เคยหยิ่งผยองถึงกับหน้าซีดเผือดและทรุดลงไปกองกับพื้น "หนี้ที่พวกคุณติดค้างฉันไว้ ได้เวลาทวงคืนแล้ว"

ฉันถือใบรายงานผลการตรวจครรภ์ หวังไปเซอร์ไพรส์คู่หมั้นที่คอนโด แต่เมื่อผลักประตูห้องนอนเข้าไป กลับพบเขากำลังเปลือยกายกอดรัดอยู่กับน้องสาวบุญธรรมของฉันบนเตียง แทนที่จะสำนึกผิด เขากลับมองฉันด้วยสายตาดูถูก "รอให้ผมได้เงินมรดกของคุณปู่ยัยนั่นก่อนเถอะ แล้วจะรีบถีบหัวส่งเลย" พอฉันหยิบผลตรวจครรภ์ออกมาพร้อมน้ำตา น้องสาวกลับแสร้งร้องไห้บอกว่าเธอก็ท้องลูกของเขาเหมือนกัน เขาเลือกเธอ ตวาดสั่งให้ฉันไปทำแท้ง ก่อนจะสะบัดมือผลักฉันอย่างแรงจนล้มกระแทกขอบโต๊ะ เลือดสีสดไหลอาบขา... ลูกของฉันจากไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับสายตาเย็นชาและโล่งใจของพวกเขา ฉันลากร่างที่โชกเลือดเตลิดออกไปที่ถนนจนถูกรถชน อาการสาหัสปางตาย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกและการถูกทรยศจากคนที่ไว้ใจที่สุด สลักลึกจนกลายเป็นความแค้นที่ฝังกระดูก ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาเหยียบแผ่นดินไทยอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะอินทิราผู้โง่เขลา แต่เป็น 'ลลิตา' ดีไซเนอร์ระดับโลก พร้อมกับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศที่ก้าวเข้ามาปกป้องฉัน เกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ฉันทิ้งตัวตน ยอมเป็นแม่บ้านที่แสนเชื่องให้ตระกูลเกียรติชัยมาตลอดสามปี ควักสินเดิมก้อนโตช่วยอุ้มบริษัทของสามีจนรอดพ้นการล้มละลาย แต่วันครบรอบแต่งงาน ชานนกลับโยนหนังสือสัญญาหย่าใส่หน้าฉัน เขาบอกว่ารักแรกของเขากลับมาแล้วและกำลังท้อง เขาต้องให้สถานะที่ถูกต้องกับผู้หญิงคนนั้น เขาโยนเงินห้าล้านให้เป็นค่าเสียเวลา ซ้ำร้ายแม่สามีกับน้องสาวเขายังจัดฉากยัดสร้อยเพชรสิบล้านใส่กระเป๋าฉัน หวังแจ้งตำรวจจับฉันเข้าคุกเพื่อตอกฝาโลงให้ฉันไม่มีที่ยืนในสังคม ฉันมองดูคนพวกนี้ด้วยความสมเพช สามปีที่ฉันยอมซ่อนเขี้ยวเล็บเพื่อคำว่าครอบครัว มันช่างไร้ค่าสิ้นดี ฉันยอมทำตัวธรรมดาเพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย แต่มันกลับทำให้พวกเขามองฉันเป็นแค่ผู้หญิงจนๆ ที่จะเหยียบย่ำยังไงก็ได้ ฉันหักข้อมือน้องสามี โยนสร้อยเพชรขยะนั่นทิ้งลงบ่อปลา แล้วเดินออกจากคฤหาสน์นรกนั่น คืนนั้นฉันลบประวัติแม่บ้านกระจอกๆ ทิ้ง และกลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริง ในงานหมั้นสุดอลังการของอดีตสามี เมื่อฉันก้าวขึ้นเวทีแล้วถอดหน้ากากเงินออกในฐานะ "หมอเทวดา S" ตำนานที่มหาเศรษฐีทั่วโลกต่างก้มหัวให้ ใบหน้าของชานนก็ซีดเผือดราวกับคนตาย นรกของพวกมัน... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เธอตายจากโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ จู่ ๆ ดันได้กลับมาเกิดใหม่เป็นสาวน้อยวัยห้าขวบ ฐานะยากจนที่ถูกญาติมิตรรังแก ถึงเวลาแล้วที่ฉินหลิวซีจะถกแขนเสื้อรื้อฟื้นโชคชะตา “ข้าจะพาครอบครัวร่ำรวยมั่งคั่งให้ได้”

วันที่ครอบครัวที่แท้จริงซึ่งเป็นมหาเศรษฐีมารับตัวฉันกลับ พ่อแม่บุญธรรมโยนเช็คสองแสนบาทใส่หน้าและไล่ฉันออกจากบ้าน แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นประตู รัศมี น้องสาวบุญธรรมก็กรีดร้องขึ้นมา กล่าวหาว่าฉันขโมยสร้อยเพชรราคาห้าแสนและแบบร่างดีไซน์จบการศึกษาของเธอไป แม่บุญธรรมสั่งให้คนค้นกระเป๋าเดินทางของฉันอย่างหยาบคาย และค้นเจอสร้อยคอเส้นนั้นที่รัศมีแอบยัดไว้จริงๆ เพื่อนบ้านต่างพากันมามุงดูและชี้หน้าด่าทอฉัน "แกมันเนรคุณ ขี้ขโมย! ไปโรงพักกับฉันเดี๋ยวนี้!" รัศมีบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าฉันอิจฉาที่ถูกไล่ออก เลยกะจะทำลายอนาคตของเธอด้วยการขโมยผลงาน ส่วนพ่อบุญธรรมก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังเสแสร้ง ปล่อยให้ทุกคนรุมประณามและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แบบร่างดีไซน์ที่หล่อเลี้ยงโรงงานใกล้เจ๊งของพวกเขา รถหรูที่รัศมีขับ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่พวกเธอใส่ ล้วนมาจากฝีมือการออกแบบของฉันทั้งสิ้น ทำไมพวกเขาถึงกล้าใช้การใส่ร้ายป้ายสีที่น่ารังเกียจมาตอบแทนความช่วยเหลือของฉัน ฉันมองดูละครปาหี่ของครอบครัวนี้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะง้างมือขึ้นแล้วตบหน้ารัศมีอย่างแรงสองฉาด ถึงเวลาที่ฉันจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และทำให้พวกเขารู้ว่าการสูญเสียฉันไปคือจุดจบที่แท้จริงของตระกูลนี้

ลู่จื้อ อาศัยอยู่ในไต้หวัน เธอเป็นเจ้าของคาสิโนขนาดใหญ่ ที่ส่งต่อมาจากพ่อบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เธอวางมือคืนอำนาจให้ญาติพี่น้องของพ่อบุญธรรม แต่พวกเขากลับตามฆ่าเธอ

เมื่อเธอโดนนอกใจจากคนที่รัก จึงหนีไปเริ่มต้อนชีวิตใหม่ที่ดูไบ และเธอก็ได้เจอกับหนุ่มอาหรับสุดแซ่บ ที่มายั่วยวนหลอกล่อให้เธอมีเซ็กส์ที่เร่าร้อนกับเขา และเขายังต้องการให้เธอท้องลูกของเขาอีก.... เรื่องย่อ.... “คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…” “ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…” “ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…” “หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…” “อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้” “ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ” “อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….” อัสลาน ราเชด บรูฮัมนี อายุ 37 ปี “อัสลาน...” หนุ่มนักธุรกิจชาวอาหรับที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในนิยาย แต่ต้องมาคัดสรรหาเมียเพื่อจะมีลูกสืบทอดวงตระกูลตามคำสั่งของพ่อแม่ ทำให้เขานั้นเลี่ยงไม่ได้กับการที่จะหาเมียสักคนมารับหน้าที่นี้ แต่เขาดันไปถูกใจแม่สาวไทยใจแข็งเข้านี่สิ ไม่ว่าเขาจะเสนออะไรไปเธอก็ไม่ยอมที่จะมาเป็นเมียของเขาเลย เพียงเพราะว่าเขานั้นแก่กว่าเธอไม่กี่ปีเท่านั้น ทำให้เขาต้องใช้เล่ห์กลหลอกล่อเธอให้มาทำงานกับเขา ก่อนจะค่อยๆอ่อยแล้วก็รุกจัดการตะครุบเหยื่ออย่างเธอให้กลายมาเป็นนกน้อยในกรงทองของเขา…. มารียา เวทติวัตร อายุ 27 ปี “มีน มารียา…” สาวไทยหน้าคมที่มีหุ่นอวบอัดเป็นที่ยั่วน้ำลายของพวกหนุ่มนั้น กลับไม่ประสบความสำเร็จเรื่องความรักเอาซะเลย เธอจึงหนีจากความเสียใจแล้วมาหางานทำอยู่ที่ดูไบ...เพื่อจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ และเธอก็ได้เจอกับเจ้านายขี้อ่อย ขี้ยั่ว ที่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรือไปไหน เขาก็มักจะมายั่วน้ำลายทำให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอนั้นปั่นป่วนอยู่เสมอ จนเธอถลำตัวมีอะไรกับเขาอย่างห้ามใจไม่อยู่ และเธอก็ได้รู้ว่าเขานั้นเป็นผู้ชายแก่ที่หื่นสุดๆเลย…แต่จะหื่นแค่ไหนต้องไปตามอ่านในนิยายนะคะ

“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู “พอใจหรือยังคะ” “ดี” “ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า” หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน “แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง” ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ “ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ” “แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ” “ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ” บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก “พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ” คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที “พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ” “ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง” “มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์” “อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้” “รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย” “แม่ไม่ได้บังคับพี่” “ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ” รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย “ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา “ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่” รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม “ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม” “พี่คริษฐ์!” (รักร้ายจอมทระนง)

ข้อความบอกเลิกจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาสี่ปี ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของสุพิชญาอย่างไร้เยื่อใย ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ เธอกลับเห็นเขาเดินลงจากรถมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง... ซึ่งก็คือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ทั้งสองเดินควงแขนแนบชิดเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่พวกเธอเคยสร้างอนาคตด้วยกัน ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง ระบบ "จับคู่สมรสภาคบังคับ" ของรัฐบาลตรวจพบสถานะโสดของเธอทันที เธอถูกบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับผู้ชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนคนขับรถรับจ้างหาเช้ากินค่ำ ความโชคร้ายยังไม่จบแค่นั้น แฟนเก่าและเพื่อนทรยศยังตามมาจองล้างจองผลาญ พวกเขาร่วมมือกันขโมยไฟล์งานสำคัญ ทำให้สุพิชญาถูกบริษัทไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม เธอต้องอุ้มกล่องกระดาษออกมายืนร้องไห้อย่างหมดสภาพ ขณะที่พวกเขายังตามมาเยาะเย้ย และชี้หน้าดูถูกสามีป้ายแดงของเธอ "อะไรกัน? คนขับรถก็ใส่สูทด้วยเหรอ? เช่ามาล่ะสิ?" สุพิชญารู้สึกเจ็บปวดและสูญสิ้นทุกอย่าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุดถึงทำลายชีวิตเธอได้เลือดเย็นขนาดนี้ แต่ท่ามกลางสายตาดูถูกของทุกคน สุพิชญาตัดสินใจเช็ดน้ำตา เธอจับมือชายหนุ่มคนนั้นไว้แน่น แล้วประกาศก้องว่าเขาคือสามีของเธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า "คนขับรถจน ๆ" ที่เธอกำลังกางปีกปกป้อง แท้จริงแล้วคือมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ... และเขากำลังส่งข้อความสั่งให้บริษัทของพวกทรยศล้มละลายในทันที