Charlton Buccafusco

ตลอดสิบปีที่ฉู่จินเหอรักเหลิ่งมู่หยวนฝ่ายเดียว เอาใจใส่กับเขาอย่างเต็มที่ แต่เธอไม่เคยคิดว่าที่แท้เธอเป็นแค่ตัวตลกคนหนึ่งเท่านั้น ที่สำนักงานเขตเพื่อทำการหย่า เหลิ่งมู่หยวนมองดูฉู่จินเหอด้วยความเย็นชาและพูดอย่างเหยียดหยามว่า "ถ้าเธอคุกเข่าลงและขอร้องฉัน ฉันอาจจะให้โอกาสเธอกอีกครั้ง ฉู่จินเหอเซ็นอย่างไม่ลังเลและออกจากตระกูลเหลิ่ง สามเดือนต่อมา ฉู่จินเหอปรากฏตัวอย่างเปิดเผย ในเวลานั้น เธอเป็นประธานเบื้องหลังของ LX นักออกแบบลับที่ล้ำค่าที่สุดในโลก และเจ้าของเหมืองที่มีมูลค่าหลายร้อยล้าน ทางตระกูลเหลิ่งคุกเข่าลงและขอร้องให้คืนดีและขอการให้อภัย ฉู่จินเหอแยู่ในโอบกอดของซีอีโอโจว ซึ่งเป็นคนใหญ่คนโตในโลกธุรกิจอย่างมีความุข เธอเลิกคิ้วพลางเยาะเย้ย "ฉันในตอนนี้ไม่ใช่คนที่พวกคุณมาเกี่ยวข้องได้"

"ความรักทำให้คนตาบอด" เซิงเกอละทิ้งชีวิตที่สงบสุขเพื่อแต่งงานกับชายคนนั้น ยินยอมทำตัวเหมือนคนรับใช้ที่ไร้ตัวตนมาสามปีเต็ม แต่ในที่สุดเธอก็ตระหนักว่าความพยายามของเธอ มันไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะในใจของสามีตัวเองมีแต่รักแรกของเขา เซิงเกอรู้สึกผิดหวังอย่างมาก และขอหย่าอย่างเด็ดขาด "ถึงเวลาแล้ว ฉันไม่ปกปิดอีกแล้ว จะบอกความจริงให้" ทันใดนั้น โลกออนไลน์ก็ระเบิดขึ้นทันที มีข่าวลือว่าสาวรวยพันล้านคนหนึ่งหย่าร้างแล้ว ดังนั้น ซีอีโอนับไม่ถ้วนและชายหนุ่มรูปงามต่างรีบเข้าหาเธอเพื่อเอาชนะใจเธอ เฝิงอวี้เหนียนเห็นดังนั้นจึงทนไม่ไหวอีกต่อไปเลยจัดงานแถลงข่าวในวันถัดไป โดยขอร้องอย่างจริงจังว่า: ผมรักเซิงเกอ ขอร้องคุณภรรยากลับบ้านนะ

วันแต่งงานที่ควรจะสวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน กลับกลายเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุด เลยฤกษ์งามยามดีมาเป็นชั่วโมง เปรมศักดิ์ เจ้าบ่าวของฉันก็ยังไม่ปรากฏตัว ก่อนที่คุณหญิงแม่ของเขาจะเดินขึ้นเวที คว้าไมค์ประกาศยกเลิกงานวิวาห์กลางคัน โดยทิ้งท้ายอย่างเลือดเย็นว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากฉันที่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามี ทั้งที่ความจริงแล้วเขาหนีงานแต่งไปหาคนรักเก่า แขกเหรื่อนับร้อยซุบซิบนินทา แสงแฟลชจากนักข่าวสาดส่องราวกับฉันเป็นตัวตลก พ่อเลี้ยงพุ่งเข้ามาตะคอกด่าว่าฉันทำธุรกิจของเขาพังพินาศ แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างสายเลือดรุมทุบตีและเหยียดหยามฉันสารพัด พวกเขาไม่แคร์ความอับอายของฉันเลยสักนิด แคร์แต่ผลประโยชน์ที่ตัวเองสูญเสียไป ฉันต้องวิ่งหนีออกจากงานในสภาพชุดเจ้าสาวที่ยับเยินและน่าสมเพชที่สุด ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายก้มหน้ายอมรับความอัปยศนี้? ทำไมฉันต้องถูกครอบครัวปิงปลิงเหยียบย่ำจนจมดิน? ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย ฉันเหลือบไปเห็นห้องจัดเลี้ยงข้างๆ ที่งานล่มไม่ต่างกัน ตรงกลางห้องโถงมีร่างของชายทุพพลภาพในชุดเจ้าบ่าวนั่งโดดเดี่ยวอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว ฉันปาดน้ำตาลวกๆ เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น "ในเมื่อเจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ผู้ชายพิการที่ฉันขอแต่งงานด้วยเพื่อประชดชีวิต จะเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูล 'จรัญสนิทวงศ์' อภิมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ...และขาของเขาก็ไม่ได้พิการอย่างที่ทุกคนคิด!

หลังจากแต่งงานกันมาสามปี เวินเหลี่ยงก็ยังไม่เคยได้ความรักจากฟู่เจิ้งแต่อย่างใดเลย เมื่อรักแรกของเขากลับมา สิ่งที่รอเธออยู่คือหนังสือการหย่า "ถ้าฉันมีลูก คุณยังเลือกหย่าไหม?" เธออยากจับโอกาสสุดท้ายนี้ไว้ แต่แล้วมีแต่คำตอบที่เย็นชาว่า "ใช่" เวินเหลี่ยงหลับตาและเลือกที่จะปล่อยมือ ...ต่อมาเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความสิ้นหวังและลงนามในข้อตกลงการหย่า "ฟู่เจิ้ง เราไม่ได้เป็นหนี้กันอีกต่อไปแล้ว..." ชายที่มีความเด็ดขาดและเย็นชามาโดยตลอดนอนอยู่ข้างเตียงขอร้องให้อีกฝ่ายกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบา "เหลียง ได้โปรดอย่าหย่าได้ไหม?"

ฉินเฉี่ยนใช้ชีวิตอยู่ข้างกายลู่ซีซิงโดยไม่มีสถานะใดๆ มานานถึงห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือข่าวการหมั้นหมายของเขากับคนอื่น เธอเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ซีอีโอที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใจให้เรื่องรักใคร่ กลับตามหาเธออย่างบ้าคลั่งนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เธอปรากฏตัวอย่างน่าทึ่ง และข้างกายมีใครบางคนเคียงข้างอยู่ ขณะที่ชายหนุ่มเสียใจจนแทบบ้า พยายามพร่ำบอกความรักที่มาช้าเกินไป “อาเฉี่ยน กลับมาหาฉันเถอะ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ” เธอกลับตอบเขาด้วยรอยยิ้มดูแคลน “แต่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ!” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแฝงด้วยความประชดประชัน ลำคอของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขายกมือขึ้นปิดดวงตาเย็นชาของเธอไว้ “เด็กดี อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย ฉันทนไม่ไหว...”

วันครบรอบแต่งงาน ฉันเกิดไอเดียอยากทำวิดีโอความทรงจำโดยใช้โทรศัพท์เก่าของสามีที่ใช้งานไม่ได้แล้ว หลังจากเปิดเครื่องขึ้นมา แอปพลิเคชันบันทึกของโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอัตโนมัติ หัวข้อที่ใหม่ที่สุดคือ "บันทึกของลูกน้อยของเรา" "วันนี้เป็นวันที่ลูกน้อยของเราอายุครบหนึ่งเดือน อาการแพ้ท้องของแม่ดูเหมือนจะหนักขึ้น รู้สึกเห็นใจแม่มาก พ่อซื้อกระโปรงสวยๆ ให้ลูกเยอะเลยนะ รอให้ลูกออกมาใส่เถอะ" ผู้ลงชื่อคือสามีของฉัน โจว หาน แต่ฉันไม่ได้ตั้งครรภ์เลย ฉันโทรหาสามีที่กำลังทำงานอยู่ : "ทำไมบันทึกในโทรศัพท์เก่าของคุณถึงเป็นแบบนี้?" ปลายสาย เขาหายใจสะดุด แล้วก็ยิ้มแห้งๆ กล่าวว่า: "อ๋อ นั่นของเพื่อนฉันเอง ภรรยาเขาท้อง เขาไม่มีที่จด เลยยืมโทรศัพท์ฉันเขียนไว้" ฉันหัวเราะตอบตกลง หลังจากวางสาย ฉันก็เปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ในส่วน "ลบล่าสุด" และกู้คืนภาพอัลตราซาวด์ที่ถูกลบไป ในมือฉันมีภาพอัลตราซาวด์ที่มีชื่อของ "คุณเอ" ฉันยิ้มแล้วโทรหาคุณแม่สามีทันที

เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ “ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม...” เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... “ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ” “ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน” “ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน” “แต่...” “ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง” หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... “ฉันต้องทำอะไรบ้าง” เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง “เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง...” ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก “ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ” “เอ๊ะ” หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่

ชูเหอถูกบังคับให้แต่งงานกับนักเลงชื่อดัง น้องสาวของเธอจับมือแฟนเก่าของชูเหอแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง "เธอเป็นแค่ลูกสาวบุญธรรม สามารถแต่งงานแทนฉันถือว่าเป็นบุญของเธอ!" ทุกคนต่างรอดูชูเหอจะใช้ชีวิตอย่างน่าสงสาร อย่างไรก็ตาม ชีวิตของชูเหอมีความเจริญรุ่งเรืองหลังจากการแต่งงาน ทุกคนที่รังแกเธอได้รับผลกรรม แม้แต่จับสลากยังได้รางวัลเป็นบ้านหลังใหญ่อีกด้วย! ชูเหอโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของสามีแล้วเอาแต่อุทานว่าเป็นสามีทำนำโชคให้ภรรยาจริงๆ กู้เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณเองที่โชคดีไป" จนกระทั่งวันหนึ่ง คนรักในวัยเด็กของกู้เฉินมาหา "เธอไม่คู่ควรกับเขา ฉันจะให้คุณเงินก้อนใหญ่แล้วออกไปขากเขาซะ " จากนั้นชูเหอถึงรู้ว่านี่นักเลงที่ไหนกัน เขาเป็นมหาเศรษฐีชัดๆ! คืนนั้น เธอมองไปที่มหาเศรษฐีและเสนอหย่าอย่างตัวสั่นเท้า ทว่าชายคนนั้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างครอบงำ "ผมจะให้ทรัพย์สินทั้งหมดของผมแก่คุณ ห้ามหย่าร้าง!"

หลังจากเจ็ดปีผ่านไป จ้าวอันหรานลดน้ำหนักจาก 75 กิโลกรัมเหลือเพียง 40 กิโลกรัม เปลี่ยนชื่อใหม่ อดีตสามีของเธอจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เขากำลังป่วยหนักและต้องการเลือดของเธอเพื่อช่วยชีวิต จ้าวอันหรานปฏิเสธเงินจำนวนมาก และขอเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น : ให้เขาเป็นพ่อของลูกสาวเธอหนึ่งเดือน โจวเทียนหยูตอบตกลงทันทีโดยไม่คิด แต่เมื่อหันหลังกลับ เขากลับไม่ไปตามนัดที่สวนสนุกเพราะมัวหลงไหลกับคนรักในอดีตที่ยังมีคุณค่าในใจ และพลาดงานกีฬาครอบครัว ทำให้ลูกสาวต้องถูกเพื่อนร่วมชั้นล้อว่าเธอไม่มีพ่อ จ้าวอันหรานถามเขา แต่เขากลับโยนเช็คใส่เธออย่างดูถูก “เนี่ยเนี่ยไม่ใช่ลูกของฉัน เราแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว อย่าทำตัวเหมือนกำลังเล่นเกมการเมือง” โจวเทียนหยูไม่รู้ว่า เนี่ยเนี่ยคือลูกสาวแท้ๆ ของเขา ก็ดี ก็ดี หลังจากผ่าตัดเสร็จ จ้าวอันหรานจะพาลูกสาวจากไป และจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดไป

เมื่อตอนเด็ก หลินอวี่เคยช่วยชีวิตเหยาซีเยว่ที่กำลังจะตาย ต่อมา หลินอวี่กลายเป็นพืชหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลินโดยไม่ลังเลใจและใช้ทักษะทางการแพทย์ของเธอเพื่อรักษาหลินอวี่ สองปีของการแต่งงานและการดูแลอย่างสุดหัวใจของเธอเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ และเพื่อที่เขาจะให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง แต่ความพยายามทั้งหมดของเธอกลับไร้ประโยชน์เมื่อคนในใจของหลินอวี่กลับมาประเทศ เมื่อหลินอวี่โยนข้อตกลงการหย่ามาใส่เธออย่างไร้ความปราณี เธอก็รีบเซ็นชื่อทันที ทุกคนหัวเราะเยาะเธอที่เป็นผู้หญิงที่ถูกครอบครัวใหญ่ทอดทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่า เธอคือ Moon นักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้บนสนามแข่งรถ เป็นนักออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เป็นอัจฉริยะของแฮ็กเกอร์ และเธอยังเป็นหมอมหัศจรรย์ระดับโลก... อดีตสามีของเธอเสียใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นขอร้องให้เธอกลับมา ผู้เผด็จการคนหนึ่งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "ออกไป! นี่คือภรรยาของฉัน!" เหยาซีเยว่ "?"

“คุณจะแต่งงานกับเพื่อนของฉันจริงหรือเปล่าคะ” “ไปเอามาจากไหนล่ะ” “มีข่าวเกี่ยวดองของสองตระกูล เท่าที่รู้ทายาทของสองตระกูลนี้ก็คือคุณกับเกตุแก้ว” “งั้นเหรอ... เป็นเพื่อนคุณก็ดีนี่ เกตุแก้วเป็นเด็กดี สวยและว่าง่ายอีกด้วย หรือคุณว่าไง” เลิกคิ้วเหมือนจะถามว่ามีอะไรไหม... “เพื่อนของฉันเป็นคนดีเกินกว่าจะต้องมาใช้ชีวิตกับคุณ” “เพราะเขาเป็นคนดีไงถึงต้องใช้ชีวิตกับผม ตอนนี้ผมยังไม่ได้แต่งก็ใช้ชีวิตให้คุ้ม อาจจะมีนอนกับผู้หญิงเบี้ยบ้ายรายทางบ้างก่อนแต่งแต่หลังแต่งนี่คุณไม่ต้องห่วงแทนเพื่อนคุณหรอกนะเพราะว่าผมจะเป็นสามีที่ดีและหยุดทุกอย่างมาสร้างครอบครัวกับเขา คุณควรดีใจแทนเพื่อนด้วยซ้ำไปนะ” คำพูดเจือรอยยิ้มเยาะหยัน และดวงตาคมปลาบที่ทอดมองมายังหนึ่งในผู้หญิงเบี้ยบ้ายรายทางของเขากัดริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น... ก้อนแข็งๆ ที่ไม่รู้ที่มาจุกในลำคอจนแน่นไปหมด “ถ้าคุณทำอย่างนั้นได้จริงก็ต้องทำตั้งแต่วันนี้ เราต้องจบกัน ฉันจะไม่ขัดขวางถ้าคุณสัญญาว่าหลังจากแต่งงานแล้วจะทำตามอย่างที่พูด” “ถ้าคุณยังหาเงินมาคืนไม่ได้ ผมก็จะนอนกับคุณไปทุกวันจนกว่าจะแต่งงาน...” ตรัยบอกชัดถ้อยชัดคำ ยิ่งเห็นหล่อนมองเขาอย่างกับมองปิศาจร้าย เขากลับยิ้มได้มากกว่าที่เคย... “คุณ... ทำไมร้ายอาจอย่างนี้ คุณก็รู้ว่าพวกฉันเป็นเพื่อนกัน ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย คุณตั้งใจจะแต่งงานและให้เกียรติเพื่อนฉันก็ควรเลิกยุ่งกับฉัน” “อยากรู้งั้นเหรอว่าทำไมถึงไม่ปล่อยคุณไป ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะผมอยากให้คุณเจ็บ เจ็บไปถึงไอ้พี่ชายจอมร้ายกาจของคุณด้วยยังไงล่ะ”