Freddie Betita

ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเพียงอวัยวะสำรองให้กับอิซาเบลลา พี่สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันคือคนที่ดูแลรักษาและโอบกอดดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกเอาไว้ในความมืดมิดจนเขาหายดี แต่พี่สาวกลับหน้าด้านๆ ขโมยชื่อของฉัน เครดิตของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป ดันเตหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานของเธอและมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน เขาพุ่งตัวไปใช้ร่างกายปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวเพียงลำพัง ในขณะที่พี่สาวนั่งร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเล็กน้อยอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ฉันกลับต้องนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันอย่างเลือดเย็นว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายให้เธอหรือไม่ ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนช่วยชีวิตเขา เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา และสั่งให้พ่อแท้ๆ ของฉันลงโทษฉัน ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีจนแผ่นหลังเหวอะหวะ ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความอัปลักษณ์ของฉัน “แกมันไม่มีค่าอะไรเลย แกเป็นแค่อะไหล่สำรอง จำใส่หัวไว้ด้วย” ฉันนอนจมกองเลือดด้วยความสิ้นหวัง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ฉันยอมแลกชีวิตดึงขึ้นมาจากนรก ถึงได้มองฉันเป็นแค่หัวขโมยที่น่าขยะแขยง ทำไมครอบครัวสายเลือดเดียวกันถึงเห็นฉันเป็นแค่อวัยวะสำรองที่รอวันถูกชำแหละ ในค่ำคืนนั้น ความรักและความหวังโง่ๆ ในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงอย่างสมบูรณ์ เช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือ 'เซเว่น' ตัวจริง จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์ กว่าที่เขาจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าตัวเองแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล

สามีของฉัน เจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ บอกฉันว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการมีทายาท แต่แล้วฉันก็เจอการ์ดเชิญไปงานรับศีลล้างบาปของลูกชายลับๆ ของเขา—เด็กที่เขาไปมีกับผู้หญิงจากตระกูลคู่อริของเรา การทรยศของเขาพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเขาผลักฉันอย่างแรงจนฉันแท้งลูก และเมียน้อยของเขาก็ทิ้งฉันให้รอความตายอยู่ที่ก้นเหว แต่ฉันรอดมาได้ และหลังจากที่เขาเห็นฉันรับรางวัลเกียรติยศสูงสุดระดับโลกด้านสถาปัตยกรรมผ่านทางทีวี ตอนนี้เขากลับมาคุกเข่าอยู่หน้าโรงแรมของฉัน อ้อนวอนวิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมากับมือให้กลับบ้าน

ในคืนที่สิ้นหวังที่สุดของเสิ่นชิงเอียน ถูกชายแปลกหน้าย่ำยี ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า แฟนหนุ่มของเธอกลับนอนกับน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ทุกคนต่างมองว่าเธออัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับใคร เธอจึงจากไปอย่างเศร้าสร้อย หกปีต่อมา เสิ่นชิงเอียนกลับมาอีกครั้ง เปลี่ยนจากหญิงสาวธรรมดาเป็นหญิงงามสะกดทุกสายตา งดงามจนใครต่อใครต้องตะลึง และในมือของเธอยังจูงเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่งไว้เคียงข้าง เสินหยู เด็กน้อยวัยเพียงหกขวบ แต่กลับเป็นแฮ็กเกอร์มือฉมัง ในมือมีข้อมูลส่วนตัวของเหล่าหนุ่มโสดสุดฮอตมากมาย เจ้าตัวเล็กฉลาดเกินวัย เงยหน้ามองเสิ่นชิงเอียนแล้วพูดขึ้นว่า “คุณแม่ ให้ผมหาแฟนให้แม่ไหมล่ะ？ แม่ชอบแบบไหนเหรอ？” เสิ่นชิงเอียนทำท่าครุ่นคิด แต่ความคิดก็ถูกคนข้าง ๆ ขัดจังหวะขึ้นว่า “เสินหยู ลูกคิดจะเปลี่ยนพ่อเหรอ？”

ฉันคือสถาปนิกและผู้สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับดอนมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ในสายตาของทุกคน ฉันคือราชินีผู้สง่างามและสมบูรณ์แบบของเขา แต่ในขณะที่เรากำลังดินเนอร์ โทรศัพท์สำรองของฉันก็สั่นเตือนอยู่ใต้โต๊ะ มันคือข้อความจากชู้รักของเขา พร้อมรูปถ่ายที่ตรวจครรภ์ซึ่งขึ้นสองขีด “สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้ คุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน” เธอส่งคลิปวิดีโอที่เขาพูดเต็มปากว่าฉันเป็นแค่สิ่งของที่ ‘มีประโยชน์ใช้สอย’ เขาบอกว่าฉันเป็นแค่ทรัพย์สินที่เป็นหมัน เก็บไว้เพื่อเชิดหน้าชูตา ในขณะที่เธอคือคนที่จะอุ้มท้องทายาทของเขา ฉันมองข้ามโต๊ะไปหาเขา เขายิ้มและกุมมือฉัน โกหกฉันซึ่งๆ หน้าโดยไม่กะพริบตา เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพียงเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาคิดว่าฉันจะยอมทนกับการถูกเหยียดหยามและหยามเกียรติ เพียงเพราะฉันไม่มีที่ไปและไม่มีใครกล้าหย่ากับดอน แต่เขาคิดผิด ฉันไม่อยากหย่า และฉันก็ไม่อยากฆ่าเขา เพราะนั่นมันง่ายเกินไป ฉันโอนเงินห้าสิบล้านดอลลาร์เข้าบัญชีลับ และทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของอาณาจักรเขาทิ้ง จากนั้นฉันก็ยกยาเคมีจากตลาดมืดขึ้นดื่ม เพื่อลบล้างความทรงจำและตัวตนของตัวเองทิ้งอย่างถาวร ต่อให้เขาต้องเผาโลกทั้งใบเพื่อตามหาฉัน เขาก็จะไม่มีวันได้พบภรรยาของเขาอีกต่อไป

เพียงแค่เห็นเธอครั้งแรก "โดมินิค" ก็บอกกับตัวเองว่า เขาจะต้องได้สาวสวยแต่งตัวเซ็กซี่ผู้นี้มาเป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขาให้ได้ ในระยะเวลาที่เขาทำงานอยู่ที่ไทย เขาพยายามหาวิธีเพื่อจะได้เธอมา แต่เหมือนสวรรค์เข้าข้างเทพบุตรอย่างเขาเสมอ เมื่อแม่เลี้ยงของเธอติดหนี้การพนันที่กาสิโนของเขาในจำนวนไม่น้อย อย่างไรเขาก็ต้องได้ร่างบางของสาวสวยสุดเซ็กซี่ไม่แพ้ดาวยั่วมาแนบอกไว้นอนกอดข้างกายอย่างแน่นอน! “จะไปไหน!” โดมินิคจับร่างบางนั่งลงโซฟาตัวเดิมที่เขาผลักเธอลงไปนั่งตั้งแต่แรก “ฉันจะกลับ! ปล่อย!” “คิดจะกลับไปอ่อยไอ้ดนัยหรือใครล่ะ” “ทำไมฉันจะต้องทำอย่างนั้นด้วย ในเมื่อสมองของฉันมันไม่ได้มีแต่เรื่องพันธ์นั้น” เธอไม่ยอมแพ้เช่นกัน “เหรอ!! ไม่คิดแต่ไปงานกับมันแต่งตัวซะสวยเลยหรือว่าจะไปอ่อยผู้ชายในงาน” -เพี๊ยะ!!!!- มือบางปะทะลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรงโมโห “จำไว้เลยนะ! ถึงฉันจะจนแต่ฉันก็ไม่เคยคิดขายศักดิ์ศรีตัวเองกิน” นิต้าตะคอกใส่หน้าชายหนุ่ม แม้ในใจจะกลัวเขาก็ตาม “หึ!! แล้วไอ้ที่ยอมเป็นนางบำเรอผม คุณไม่คิดว่าบ้างเหรอว่าไอ้ศักดิ์ศรีของคุณมันก็ไม่มีอยู่แล้ว” “คุณต่างหากบังคับฉัน เลิกยุ่งกับฉันสักที!!” “แต่ผมยังได้คุณไม่พอใจเลย เพราะฉะนั้นคุณก็ยังไปไหนไม่ได้” ริมฝีปากหนาฉกลงมาจูบปากบางแรงอย่างพร้อมกับผลักร่างบางลงนอนกับโซฟาตัวยาว นิต้าไม่ดิ้นเธอนิ่งให้เขาทำตามที่ต้องการให้พอ ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในโพรงปากเล็กซอกไซ้ไปตามซี่ฟัน แรงจูบเอาแต่ใจไม่อ่อนโยน หญิงสาวรู้สึกถึงคาวเลือด ไม่บอกก็รู้ว่าปากเธอแตกจากรสจูบของอสูรร้าย

ฉันเจออิสระ ชัยชนะ ตอนที่เขากำลังเลือดอาบอยู่ในตรอกซอยแห่งหนึ่ง และเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นราชาแห่งสาทร ฉันสอนเขาทุกอย่าง มอบอาณาจักรให้เขา และทำให้เขาเป็นสามีลับๆ ของฉัน เขาคือผลงานชิ้นเอกของฉัน แล้วอินฟลูเอนเซอร์สาวคนใหม่ของเขาก็เอาคลิปเสียงมาเปิดให้ฉันฟัง ฉันได้ยินเสียงที่ฉันปั้นแต่งมากับมือเรียกฉันว่า "ผู้คุม" "ไม้ค้ำยัน" และ "อีแก่ที่คิดว่าเป็นเจ้าของชีวิตฉัน" แต่นั่นเป็นแค่การเริ่มต้น เขาใช้อำนาจที่ฉันมอบให้ไปทุบทำลายตึกผู้ป่วยมะเร็งเด็กที่เราสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงอาชา ลูกสาวที่เกิดมาไร้ลมหายใจของเรา เขากำลังสร้างสปาสุดหรูบนซากปรักหักพังนั้นเพื่อเป็นของขวัญให้ชู้รักคนใหม่ เขายังกล้ายืนพูดต่อหน้าฉันว่า "บางทีถ้าคุณไม่บ้างานจนเกินไป อาชาก็อาจจะยังอยู่ตรงนี้" ผู้ชายที่ฉันสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่ากำลังพยายามลบประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเรา รวมถึงลูกที่ตายไปแล้วของเราด้วย เขาคิดว่าเขาสามารถทำลายฉันให้ย่อยยับ แล้วสร้างชีวิตใหม่บนซากปรักหักพังของฉันได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาทำการ์ดเชิญงานแต่งงานมาให้ ฉันก็ตอบรับ ก็มันสำคัญนี่... ที่จะมอบวันแห่งความสุขสุดยอดให้ผู้ชายคนหนึ่ง ก่อนที่คุณจะทำลายเขาให้สิ้นซาก

ตลอดสามปี ฉันเป็นภรรยาผู้เงียบงันของอันเดอร์บอสมาเฟียแห่งนิวยอร์ก ฉันคอยขัดคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตให้เขา และทำหน้าที่เป็นเพียงเครื่องเรือนชิ้นหนึ่งในคฤหาสน์ แต่เขากลับทิ้งฉันไว้กลางสายฝนในวันเกิดของตัวเอง เพียงเพื่อรีบไปช่วยแฟนเก่าของเขาจากอาการสติแตกเรื่องส้นรองเท้าหัก เขามัวแต่ยุ่งกับการส่งข้อความหาผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง จนตวัดลายเซ็นลงบนเอกสารที่ฉันยื่นให้โดยไม่ได้เหลือบมองเลยสักนิด “เสร็จแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปราศจากความรู้สึก โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ปึกรายงานการขนส่งนั้น คือคำร้องขอเพิกถอนการสมรสของเรา ความรักที่ฉันมีให้เขาถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เขาปล่อยให้เธอเยาะเย้ยฉัน และยื่นแก้ววิสกี้ซึ่งเป็นเครื่องดื่มโปรดของเธอให้ฉัน โดยลืมไปว่าฉันเกลียดรสชาติของมันแค่ไหน ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ต่อให้ฉันพยายามอุทิศชีวิตให้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นได้แค่วิญญาณไร้ค่าในบ้านของตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกรอคอย ฉันเผาภาพแต่งงานของเราในเตาผิง ทิ้งแหวนแพลทินัมไว้ในกองขี้เถ้า และขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซานฟรานซิสโกพร้อมเงินชดเชย ต่อให้ยมทูตอย่างเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าสูญเสียอะไรไป จนต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนและขอร้องให้ฉันกลับไปเป็นราชินีของเขาในภายหลัง ครั้งนี้ฉันก็เลือกที่จะเดินจากมา

ตลอดสามปี ฉันสวมบทบาทภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบและจงรักภักดีต่ออเลสซานโดรมาโดยตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันบังเอิญไปได้ยินเขาเยาะเย้ยฉันว่าเป็น “รูปสลักน้ำแข็ง” ขณะกำลังหาความสำราญกับอาเรีย เด็กกำพร้าจอมปลอมที่เขาพาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ หลังจากนั้นไม่นาน อานม้าของฉันถูกลอบตัดจนขาดกลางอากาศ ทำให้ขาของฉันหักแหลกลาญ อเลสซานโดรรู้ดีว่าอาเรียเป็นคนทำและเธอตั้งใจจะฆ่าฉัน แต่เขากลับสั่งลูกน้องให้ปล่อยผ่าน และเรียกประสบการณ์เฉียดตายของฉันว่าเป็นแค่ “บทเรียน” เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนด้วยการอายัดบัญชีของฉันเพื่อเอาเงินไปซื้อมรดกตกทอดของตระกูลให้เธอ แถมยังยืนดูเฉยๆ ตอนที่เธอขู่จะปล่อยคลิปส่วนตัวของเราให้สื่อเพื่อทำลายชีวิตฉัน เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนแหลกสลาย เพียงเพื่อสวมบทฮีโร่ปกป้องผู้หญิงที่เขาคิดว่าไร้ที่พึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าเธอคือสิบแปดมงกุฎที่แอบไปนอนกับบอดี้การ์ด คู่อริ และคนงานของเขานับไม่ถ้วน พร้อมกับหัวเราะเยาะลับหลังว่าเขาช่างโง่เขลาและหลอกง่ายดายเพียงใด ในงานกาล่าประจำปี ต่อหน้าคนทั้งตระกูลอาชญากรรม เมื่ออเลสซานโดรบีบบังคับให้ฉันขอโทษชู้รักของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เสียบแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกความระยำของพวกเขาทั้งหมดเข้ากับโปรเจกเตอร์หลัก แล้วกดเล่น

เอธัส คู่หมั้นของฉัน... ผู้บริหารคนสำคัญของตระกูลมหานที... เขาสัญญาว่ายาแก้ปวดจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บจาก "อุบัติเหตุทางรถยนต์" ได้ แต่มันคือคำโกหก อุบัติเหตุที่แท้จริงคืออารมณ์ร้ายของเขาต่างหาก และฉันก็คือกระสอบทรายที่เขารักที่สุด ท่ามกลางฤทธิ์ยาที่ทำให้ฉันสะลึมสะลือ ฉันบังเอิญได้ยินความจริง เขากำลังคุยโทรศัพท์กับกุนซือของเขา อวดอ้างอย่างภาคภูมิใจว่าขโมยแบบแปลนคาสิโนมูลค่าพันล้านของฉันไป เขาจะใช้มันเพื่อถีบตัวเองขึ้นเป็นมือขวาของเจ้าพ่อ เขาวางแผนจะขอฉันแต่งงาน แล้วใช้กฎเหล็กของตระกูลมาปิดปากฉันตามกฎหมาย ไม่ให้ฉันมีสิทธิ์ทวงคืนผลงานของตัวเองได้อีกตลอดไป ส่วนโอลีเวีย ชู้รักของเขา จะกลายเป็นหน้าเป็นตาของโปรเจกต์นี้ แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือความจริงเรื่องการแท้งลูกของฉัน มันไม่ใช่อุบัติเหตุ เขากับโอลีเวียร่วมมือกันวางแผน เรียกเลือดเนื้อเชื้อไขของเราว่า "ตัวถ่วง" ที่จะฆ่าความทะเยอทะยานของเขาให้ตายทั้งเป็น ในงานเลี้ยงคืนนั้น เขาพิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง หลังจากผลักฉันล้มลงไปกองกับพื้นต่อหน้าทุกคน เขาก็เดินจากไปพร้อมกับหล่อน ทิ้งให้ฉันจมอยู่กับกองความอัปยศอดสู ความรักที่ฉันเคยมีให้เขาไม่ได้แค่ตายจากไป แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกร้าว เขาพรากผลงานของฉัน ลูกของฉัน และศักดิ์ศรีของฉันไป ฉันจึงส่งอีเมลฉบับสุดท้ายให้เขา... ไฟล์ที่บรรจุหลักฐานของทุกคำโกหก ทุกการหักหลัง และวิดีโอที่เขาทำร้ายฉัน หัวข้ออีเมลเขียนว่า "ของขวัญแต่งงานของฉัน" จากนั้นฉันก็ขึ้นเครื่องเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อจับมือกับชายเพียงคนเดียวที่เขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง นี่ไม่ใช่การเลิกรา แต่มันคือสงคราม

ฉันคือเจ้าหญิงแห่งมาเฟียชิคาโก ลูกากับมัตเตโอคือผู้พิทักษ์ที่กรีดเลือดร่วมสาบานตั้งแต่เด็กว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต แต่ในคืนที่โซเฟียจงใจเล็งพลุใส่ฉันจนไฟลุกท่วมตัว คำสาบานนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ฉันดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอยู่บนพื้น ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลับวิ่งข้ามร่างฉันไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างเธอพลางปลอบโยนเพราะเธอตกใจกับแรงสะท้อนของพลุ ปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกจนผิวหนังไหม้เกรียม ซ้ำร้ายเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมแผลเป็นถาวร พวกเขากลับขโมยสร้อยไข่มุกของแม่ฉันไปให้เธอใส่ และยอมกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อรับโทษแทนเธอ "เธอไร้เดียงสานะ เอเลนา ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?" มิตรภาพสิบปีถูกทำลายลงเพียงเพราะน้ำตาจอมปลอมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขามองข้ามความเจ็บปวดของฉัน และตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าแล้วแปรพักตร์ไปยังสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้โหดเหี้ยมและทรงอำนาจแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันก็กลายเป็นราชินีของชายอื่นไปเสียแล้ว

ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเพียงอวัยวะสำรองให้กับอิซาเบลลา พี่สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันคือคนที่ดูแลรักษาและโอบกอดดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกเอาไว้ในความมืดมิดจนเขาหายดี แต่พี่สาวกลับหน้าด้านๆ ขโมยชื่อของฉัน เครดิตของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป ดันเตหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานของเธอและมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน เขาพุ่งตัวไปใช้ร่างกายปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวเพียงลำพัง ในขณะที่พี่สาวนั่งร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเล็กน้อยอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ฉันกลับต้องนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันอย่างเลือดเย็นว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายให้เธอหรือไม่ ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนช่วยชีวิตเขา เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา และสั่งให้พ่อแท้ๆ ของฉันลงโทษฉัน ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีจนแผ่นหลังเหวอะหวะ ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความอัปลักษณ์ของฉัน “แกมันไม่มีค่าอะไรเลย แกเป็นแค่อะไหล่สำรอง จำใส่หัวไว้ด้วย” ฉันนอนจมกองเลือดด้วยความสิ้นหวัง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ฉันยอมแลกชีวิตดึงขึ้นมาจากนรก ถึงได้มองฉันเป็นแค่หัวขโมยที่น่าขยะแขยง ทำไมครอบครัวสายเลือดเดียวกันถึงเห็นฉันเป็นแค่อวัยวะสำรองที่รอวันถูกชำแหละ ในค่ำคืนนั้น ความรักและความหวังโง่ๆ ในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงอย่างสมบูรณ์ เช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือ 'เซเว่น' ตัวจริง จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์ กว่าที่เขาจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าตัวเองแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาที่แสนดีของมาเฟียทรงอิทธิพล และลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของดอนผู้ยิ่งใหญ่ จนกระทั่งวันเกิดของฉัน สามีสัญญาว่าจะพาไปสวนสนุก แต่ฉันกลับพบเขากำลังฉลองวันเกิดครบห้าขวบให้ลูกชายลับๆ ของเขากับผู้หญิงอีกคน ฉันแอบได้ยินเขาด่าว่าฉันเป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้ เพื่อให้ลูกนอกสมรสมีฐานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดคือ พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเป็นคนออกเงินสนับสนุนละครฉากนี้มาตลอด พวกเขาวางยานอนหลับฉันในทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพียงเพื่อเปิดทางให้สามีออกไปสวมบทบาทครอบครัวสุขสันต์กับชู้รัก "ฉันจะอ้างว่าตัวเองเป็นหมัน แล้วรับเลี้ยงเด็กคนนี้ เท่านี้เขาก็จะได้เป็นทายาทเพียงคนเดียว" ประโยคที่สามีพูดกับชู้รักทำให้ฉันตาสว่าง ชีวิตที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องโกหกที่สร้างขึ้นโดยคนที่ฉันรักที่สุด ความโศกเศร้าจากการถูกหักหลังไม่ได้ทำให้ฉันพังทลาย แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนถึงขีดสุด ในขณะที่พวกเขากำลังจัดงานฉลองกันอย่างมีความสุข ฉันได้ส่งคลิปเสียงแฉความระยำไปเปิดกลางงาน ฉันเซ็นเอกสารหย่า สละสิทธิ์ในกองมรดกและนามสกุลของตระกูลทิ้งทั้งหมด ก่อนจะก้าวเดินขึ้นเครื่องบินเพื่อลบตัวตนเดิมทิ้ง และปล่อยให้โลกของพวกมันมอดไหม้เป็นจุล

เมื่อเจ็ดปีก่อน ดันเต คู่หมั้นของฉัน ส่งฉันเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนน้องสาวบุญธรรมอย่างเคียรา เขาอ้างว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าเพื่อปกป้องฉัน วันนี้เขามารับฉันที่หน้าเรือนจำ แต่กลับทิ้งฉันไว้ที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเพียงเพราะเคียรากำลังมีอาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว พ่อแม่สั่งให้ฉันไปนอนในห้องเก็บของแคบๆ บนชั้นสาม เพราะไม่อยากให้ฉันไปรบกวนเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตฉันไป พวกเขาจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำสุดหรูเพื่อฉลองให้เธอ ในขณะที่ฉันถูกปฏิบัติราวกับวิญญาณไร้ตัวตน เมื่อฉันปฏิเสธที่จะร่วมโต๊ะ แม่ก็ขู่ฟ่อว่าฉันเป็นคนเนรคุณ “หล่อนก็แค่อิจฉาเคียรา” พ่อตราหน้าฉันเป็นภาษาสเปน แม้แต่ดันเต ชายที่เคยสาบานว่าจะรอฉัน ก็ยังนั่งปอกเปลือกองุ่นให้เคียราอย่างทะนุถนอม โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฉัน พวกเขาคงคิดว่าเวลาเจ็ดปีในคุกจะทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่เขลาและแตกสลาย แต่คุกคือมหาวิทยาลัยชีวิตของฉัน ฉันเรียนภาษาสเปนจนเชี่ยวชาญ และเข้าใจทุกถ้อยคำอันร้ายกาจนั้นอย่างถ่องแท้ ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นเพียงขยะที่ถูกใช้งานจนพังแล้วทิ้ง ความรักที่เคยมีให้พวกเขามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน คืนนั้น ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฉันเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า ล็อกอินเข้าสู่ช่องทางเข้ารหัสลับที่ตั้งค่าไว้เมื่อหลายปีก่อน “ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?” มือของฉันพิมพ์ตอบกลับไปทันที “ฉันตกลง” ฉันไม่ได้แค่กำลังจะจากไป แต่ฉันกำลังจะลบพวกเขาออกไปจากชีวิตตลอดกาล