My year love ลุ้นรักล่าฝัน(หัวใจ)นี้มีแค่เธอ

บทนำ

00

สามปีก่อนหน้านี้

“ฟ้าเสร็จหรือยังลูก”

“ค่ะ เสร็จแล้ว”

เสียงหวานจากคนเป็นเจ้าของฉันเอ่ยปากตอบกลับคนมีศักดิ์เป็นแม่ขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังก้องของหญิงวัยยี่สิบปีวิ่งลงจากบันไดบ้าน เสียงของมีศักดิ์เป็นแม่เอ่ยปากเธอเสียงดุเล็กน้อย

“เดียวสิลูกวิ่งลงบันไดเสียงดัง”

“รบกวนผีบ้านผีเรือน”

“ขอโทษค่าาา ก็หนูรีบนี่นา”

“อีกเดียวพี่เจ้าขุนก็จะมารับแล้วด้วย”

เธอเอ่ยปากบอกคนมีศักดิ์เป็นแม่เสียงหวานวิ่งไปหยิบแซมวิซมื้อเช้า ที่คนเป็นแม่ทำไว้ให้เข้าปาก วิ่งออกไปสวมร้องเท้าคู่โปรดของตัวเองพอดีกับที่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อที่เธอเอ่ยถึง เลี้ยวเขามาจอดหน้าประตูทางเข้าบ้านของหญิงสาวทันทีพร้อมรอยยิ้มละมุน มองมาที่หญิงสาวคนรักของตัวเอง เดินเข้ามารับหญิงสาวที่ยืนรอรับ ตัวเองอยู่หน้าบ้านพร้อมกับคนเป็นแม่

“สวัสดีครับ คุณแม่”

“จ้า มารับลูกสาวแม่ใช้ไหมลูก”

“ไปเที่ยวกันให้สนุกนะจ้ะ”

“แม่ฝากลูกสาวแม่ด้วย”

คนเป็นแม่บอกกับชายหนุ่มขึ้นมาพร้องรอยยิ้ม ชายหนุ่มยิ้มรับพยักหน้าให้กลับคนอายุมากกว่าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวคนรักของตัวเองขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มละมุน

“พร้อมหรือยังครับ สาวน้อย”

ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวคนรักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ยกมือหนาของตัวเองไปตรงหน้าหญิง ยิ้มให้กับคนเป็นแม่ของหญิงสาวเป็นการขออนุญาต

คนเป็นแม่ยิ้มรับพยักเบาๆเป็นการอนุญาตลูกสาวตัวเองเล็กน้อยก่อนที่หญิงสาวจะวางมือลงบนมือหนาเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินไปที่รถ ของชายหนุ่ม ขับเคลื่อนออกจากหน้าบ้านของหญิงสาว

“อ่าว ยัยฟ้า ไปแล้วเหรอค่ะ”

เสียงหวานจากคนเป็นพี่สาวเอ่ยปากถามคนเป็นแม่ของตัวเองขึ้นพร้อมรอยยิ้มในชุดนอนครบชุด คนเป็นแม่พยักหน้าให้กับลูกสาวคนโตของตัวเองพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยปากบอกกับลูกสาวคนโตของตัวเอง

“ลูกเอง ว่าก็ว่าเถอะ”

“ใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วไม่ใช้เหรอจ้ะ”

“รีบไปอาบน้ำได้แล้ว”

“เดียวไม่ทันขึ้นเครื่องนะ”

“จริงด้วย”

“เสียดายจัง”

“อย่างเจอหน้าแฟนยัยฟ้าสักครั้ง”

อิงดาวเอ่ยปากบอกกับคนเป็นแม่ขึ้นมาอย่างเสียดาย ก่อนที่หญิงสาวจะจำใจเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยก่อนจะกลับลงมาด้านล่างอีกครั้ง พร้อมกับกระเป๋าเดินทางของตัวเองหอมแก้มของคนเป็นแม่หนึ่งที หยิบแซมวิซติดมือตัวเองหนึ่งชิ้นเดินออกจากบ้านของตัวเองไปขึ้นรถของคนรักของตัวเองเดินทางไปที่สนามบิน

“ฟ้า อยากไปไหนอีกหรือเปล่าค่ะ”

เสียงของพี่เจ้าขุนเอ่ยปากถามฉันที่กำลังเลือกซื้อเครื่องเขียนของตัวเองขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม ฉันส่ายหัวเบาๆเป็นการตอบคำถามของคนอายุมากกว่า

ก่อนเอ่ยปากถามคนอายุมากกว่าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มวางเครื่องเขียนที่อยู่ในมือตัวเองลงยกมือบางจับที่หน้าของคนอายุมากกว่า

“พี่นั้นแหละ เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ มาเที่ยวกับฟ้าไม่สนุกเหรอค่ะ”

“เห็นทำหน้าซีเรียจทั้งวันเลย พี่มีอะไรบอกฟ้าได้นะคะ พี่เจ้าขุน”

สิ้นประโยคดังกล่าวของฉันคนอายุมากกว่าจับมือฉันแนบกับแก้มตัวเองเบาๆก้มลงหอมที่หลังมือของฉันเล็กน้อยก่อนที่คนอายุมากกว่าจะเอ่ยปากบอกกับฉันขึ้นมา

“ฟ้า หลายวันก่อน…”

“ก็ไปสิค่ะ ความฝันพี่ไม่ใช้เหรอ”

“พี่ไปเถอะ”

“ฟ้าโอเค”

“ความฝันพี่ ฟ้าเต็มใจให้พี่ไปค่ะ”

“พี่ไปเถอะนะค่ะ”

“ฟ้าจะค่อยซัพพอร์ทพี่อยู่ตรงนี้”

“พยายามเข้านะคะ”

“ฟ้าเองก็มีความฝันของฟ้า พี่เองก็มีความฝันของพี่ฟ้ากับพี่มีความฝันที่แตกต่าง แม้จะต้องแยกจากกัน ในวันนี้ ไม่ใช้ว่าอนาคตความฝันของเราทั้งสองคนจะไม่มาบรรจบกันนะคะ”

ฉันเอ่ยปากบอกกับคนอายุมากขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม จับแก้มของคนอายุมากกว่าอีกครั้ง ยิ้มให้กับคนอายุมากกว่า คนอายุมากกว่าพยักหน้ารับคำทั้งน้ำตา

“คบกับพี่มาตั้งหลายปี เพิ่มรู้นะคะเนี่ย ว่าพี่เจ้าขุนของฟ้าขี้แย ขนาดนี้ ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เจ้าขุนจะเป็นของฟ้าแค่คนเดียวแล้วมาเก็บความทรงจำครั้งสุดท้ายด้วยกันดีกว่านะคะ”

“จะได้จากลากันด้วยดี รอวันที่เส้นทางของพี่กับฟ้าโคจรกลับพบกัน ถึงตอนนั้นเราค่อยกลับมาคบกันอีกครั้งก็ได้”

“ถ้าความรู้สึกของพี่ที่มีให้ฟ้า ยังเหมือนเดิม”

แม้ปากของฉันจะพูดแบบนั้นกับคนอายุมากกว่า แต่แล้วในใจลึกๆของฉันก็ยังคงหวัง หวังว่าในอนาคตหน้าความรู้สึกของพี่เจ้าขุนที่มีให้ฉันยังคงเหมือนเดิม แม้เพียงแค่นิดเดียวก็ยังดี

“เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ฉันเอ่ยปากพูดบอกคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบา แต่ก็เบาไม่มากพอที่เจ้าขุนจะไม่ได้ยิน พร้อมหยดน้ำตาของฉันที่หยดลงมาลงบนหลังมือของพี่เจ้าขุน จนพี่เจ้าขุนจับสังเกตได้

“ร้องไห้เหรอครับ”

เสียงอ่อนโยนจากพี่เจ้าขุนถามฉันขึ้นมาก่อนที่พี่เจ้าขุนจะยกมือหนาของตัวเองขึ้นเช็คน้ำตาให้กับฉันอย่างเบามือ

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากบนใบหน้า ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากตอบปฏเสธพี่เจ้าขุนเสียงแข็ง

“ไม่ใช้สักหน่อยฝุ่นมันเข้าตาฉันตังหาก”

ส่งประโยคดังกล่าวของฉันพี่เจ้าขุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่พี่เจ้าขุนจะเอ่ยปากบอกกับฉันขึ้นมา

“ครับๆไม่ร้องฝุ่นมันเข้าตาสินะครับ”

“โอเคครับ พี่เชื่อก็ได้ครับ”

สิ้นประโยคดังกล่าวของพี่เจ้าขุน รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของฉัน ก่อนที่พี่เจ้าขุนจะจุงมือฉันเดินกลับไปที่รถ พร้อมกลับล้อรถที่หมุนออกจากลานจอดรถ พาฉันไปที่ไหนสักแห่ง

ล้อรถชะลอหยุดลงหน้าชายหาดขาวของที่ไหนสักแห่งพอกับแสงทอจากพระอาทิตย์ที่ตกดิน ย้อนสีท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดง จนฉันไม่อาจละสายตาจากมันได้

“สวยจัง” ^-^

“ขอบคุณนะคะ ที่พาฟ้ามาดูพระอาทิตย์ตกดินสวยแบบนี้ ฟ้าจะเก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำสุดท้ายระหว่างเราสองคนนะคะ จะไม่ลืมเด็ดขาด”

“ไม่ลืมแน่นอน”

“ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่มีวันลืม”T_T

“ไม่ลืมจริงๆนะคะ ฟ้าจะไม่ลืมมันเด็ดขาด…”

ฉันเอ่ยปากบอกกับพี่เจ้าขุนขึ้นมาเสียงแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้ม มือบางเยอะขึ้นเช็คไปที่ขอบตาของตัวเองที่มีน้ำใสๆหยดลงแผ่วเบา รอจนพระอาทิตย์ตกดินหายลับจากขอบฟ้า เป็นช่วงเวลาสุดท้าย ใบหน้าของฉัน ถูกประคองด้วยมือหนาของคนอายุมากกว่า ริมฝีปากหนาบรรจบลงประดับที่หน้าผาของฉันแผ่วเบา ก่อนริมฝีปากของคนอายุมากกว่าจะคี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา เอ่ยปากบอกกับฉันขึ้นมาพร้อมเสียงแผ่วเบาเป็นเสียงกระซิบ

“มะจำเอาไว้ก่อนนะครับ”

สิ้นประโยคดังกล่าวของคนอายุมากกว่า มือหนาของคนอายุมากกว่าก็หยิบสร้อยที่ร้อยด้วยแหวนสีเงินที่แกะสระเป็นอักษรย่อที่เป็นชื่อของอายุมากกว่ากับอักษรย่อชื่อของฉันพร้อมรอยยิ้ม

ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะสวมสร้อยที่แกะสระเป็นอักษรย่อ ของคนอายุมากว่าให้กับฉัน พร้อมกับส่งสร้อยอีกเส้นหนึ่งมากให้กับฉัน รอยยิ้มของคนอายุมากกว่าปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของคนตรงหน้าก่อนที่คนตรงหน้าจะเอ่ยปากบอกกฉันขึ้นมา

“ใส่ให้พี่หน่อได้ไหม”

สิ้นประโยคดังกล่าวของพี่เจ้าขุนฉันยิ้มให้กับกับคนตรงหน้าเล็กน้อนก่อนที่ฉันจะรับสร้อยเส้นนั้นมาถือไว้ ก่อนที่ฉันจะสวมมันให้กับคนตรงหน้า พร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่ฉันจะเอ่ยปากบอกกับคนตรงหน้าขึ้นมาหลังจากฉันสวมสร้อยให้คนอายุมากกว่ากว่าเสร็จ

“เสร็จล้วค่ะ เดินทางปลอดภัยบนเส้นทางของพี่นะคะ”

“ฟ้าจะอยู่ตรงนีค่อยซัพพอร์ทพี่บนเส้นทางของฟ้า”

สิ้นประโยคดังกล่าวของฉัน คนอายุมากกว่าพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้มก่อนที่คนอายุมากกว่าจะเอ่ยปากบอกกับฉันขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย

“พี่จะรอวันที่เรากลับมาพบกันนะครับ”

“ถึงตอนนั้น…”

“พี่จะไม่ปล่อยมือฟ้าอีกแล้วนะครับ”