ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงด้านนอกส่องลอดเข้ามาเป็นเงาสลัว ๆ เธอคลำหาสวิตช์ไฟตามผนังห้อง แต่ปลายนิ้วกลับแตะโดนผิวเนื้อร้อนผ่าวของใครบางคนเข้าอย่างจัง
ในความมืด มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แรงบีบมหาศาลทำให้ดารินร้องอุทานด้วยความเจ็บ ก่อนที่ตัวเธอจะถูกกระชากเข้าไปในห้องอย่างแรงจนไม่อาจต้านทานได้
แผ่นหลังของเธอกระแทกลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ ยังไม่ทันจะได้ยันตัวลุกขึ้น ผู้ชายตัวสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาทันที ลมหายใจของเขาร้อนจัดและหนักหน่วง เต็มไปด้วยแรงคุกคามที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ดารินดิ้นรนสุดชีวิต สองมือยันแผงอกของเขาไว้แน่น แต่กลับพบว่ากล้ามเนื้อใต้ฝ่ามือแข็งแกร่งราวกับเหล็ก การขัดขืนของเธอไร้ค่าสิ้นดีเมื่ออยู่ต่อหน้าพละกำลังของเขา
ชายหนุ่มหอบหายใจเสียงพร่า ริมฝีปากอุ่นร้อนเฉียดผ่านใบหูของเธอพร้อมเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า
"เธอเดินเข้ามาหาฉันเองนะ อย่าคิดหนี"
สมองของดารินขาวโพลนไปหมด เธอตั้งท่าจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่ริมฝีปากของเขากลับบดจูบลงมาอย่างดุดันและร้อนแรง ช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น
ค่ำคืนมืดมิด สติสัมปชัญญะพังทลายลงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และกลิ่นอายของคนแปลกหน้า คนทั้งสองพัวพันกันในความมืด เหลือเพียงสัมผัสแนบชิดของผิวกายและเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกัน
แสงแดดแรกของยามเช้าสาดทะลุหมอกควันของกรุงเทพฯ เข้ามาในห้อง ดารินสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งตัว ย้ำเตือนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
เธอหันไปมองข้างกาย สายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังหลับใหล นั่นคือใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติแต่กลับแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง เขาไม่ใช่ปราโมทย์ สามีของเธอ
ความตื่นตระหนกถาโถมเข้าใส่ดารินราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอกุลีกุจอเก็บเสื้อผ้าที่หล่นเกลื่อนพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยมืออันสั่นเทา จนติดกระดุมผิดแถวไปหมด
ก่อนจะก้าวออกจากเตียง เธอกัดริมฝีปากแน่น ล้วงหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยบาทเก่า ๆ ที่ยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าสตางค์ แล้ววางทับไว้ใต้โคมไฟหัวเตียงอย่างแรง ราวกับว่าการทำแบบนี้จะช่วยลดความอัปยศในใจลงได้บ้าง
ดารินกระชากประตูห้องเปิดออกแล้ววิ่งหนีเข้าไปในลิฟต์ทันที จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง เธอถึงได้พิงผนังลิฟต์ ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยตัวที่สั่นสะท้าน
หญิงสาวก้าวเดินเร็ว ๆ ออกจากหน้าโรงแรมแล้วโบกรถตุ๊กตุ๊กริมถนน ลมร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ ยามเช้าพัดเส้นผมของเธอจนยุ่งเหยิง แต่ไม่อาจพัดพาความมืดมนในใจออกไปได้
รถตุ๊กตุ๊กวิ่งซิกแซ็กไปตามท้องถนนที่การจราจรติดขัด จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นรัว หน้าจอแสดงชื่อโรงพยาบาล ดารินรีบกดรับสายด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ
เสียงพยาบาลกรอกมาตามสายอย่างร้อนรน แจ้งว่าอาการของแม่เธอทรุดหนักกะทันหัน ต้องให้ญาติรีบมาเซ็นเอกสารด่วน เธอกดวางสายแล้วเร่งให้คนขับช่วยเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่านี้
สิบนาทีต่อมา รถตุ๊กตุ๊กเบรกเอี๊ยดหน้าโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ ดารินยัดเงินค่าโดยสารใส่มือคนขับแล้ววิ่งโซซัดโซเซพุ่งเข้าไปในโถงฉุกเฉินทันที
เธอวิ่งผ่านทางเดินที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน แต่พอก้าวพ้นหัวมุมทางเดิน ฝีเท้าของเธอกลับชะงักกึก รูม่านตาหดแคบลงขณะจ้องมองไปที่หน้าห้องพักวีไอพีเบื้องหน้า
ปราโมทย์ สามีของเธอกำลังโอบเอวผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ทั้งสองยืนอิงแอบแนบชิดกันอย่างสนิทสนม และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นกุลวดี น้องสาวต่างแม่ของเธอเอง
กุลวดีหัวเราะคิกคักพลางซบหัวลงบนไหล่ของปราโมทย์ ในมือชูใบรายงานผลตรวจครรภ์ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"พี่โมทย์คะ ถ้าพี่ดารินรู้เรื่องนี้เข้า พี่เขาจะโกรธจนเป็นบ้าไหมคะเนี่ย"
ปราโมทย์หัวเราะในลำคอ นิ้วมือม้วนปอยผมของกุลวดีเล่นอย่างเพลิดเพลิน
"ผู้หญิงโง่ ๆ ทื่อ ๆ พรรค์นั้นน่ะเหรอ ขนาดตัวอักษรภาษาไทยยังอ่านไม่คล่องเลย ต่อให้รู้เข้าจะทำอะไรฉันได้"
ดารินรู้สึกเหมือนมีเสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในหู เลือดในกายสูบฉีดพุ่งขึ้นหน้า เธอพุ่งตัวเข้าไปกระชากใบตรวจครรภ์จากมือของกุลวดี แล้วปาอัดใส่หน้าปราโมทย์อย่างแรง
กระดาษปลิวว่อนตกลงพื้น พยาบาลที่เดินผ่านไปมาพากันชะลอฝีเท้าแล้วกระซิบกระซาบกัน
"นั่นคุณหนูใหญ่ตระกูลขยันกิจไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้มาแย่งสามีกับน้องสาวตัวเองล่ะนั่น..."
ปราโมทย์ผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พอเห็นว่าเป็นดาริน สีหน้าของเขาก็ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย แต่กลับขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ
"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ ใครใช้ให้เธอมาที่นี่!"
กุลวดีรีบมุดไปหลบหลังปราโมทย์ทันที แสร้งทำหน้าตาน่าสงสารน้ำตาคลอเบ้า
"พี่ดาริน อย่าโทษพี่โมทย์เลยนะคะ เป็นวดีเองที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้..."
ดารินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อกลางฝ่ามือ เธอจ้องเขม็งไปที่ชายชู้หญิงเลวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
"แต่งงานกันมาสามปี คุณตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?"
ปราโมทย์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว มองลงมาด้วยสายตาดูแคลนและกดดัน
"ในเมื่อเธอรู้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก เราหย่ากันซะ แล้วเธอก็ออกไปแต่ตัว"
ดารินหัวเราะออกมาทั้งที่โกรธจัด แววตาฉายความสิ้นหวังและเด็ดเดี่ยว
"ออกไปแต่ตัวเหรอ ฝันไปเถอะ! ของทุกชิ้นที่เป็นของฉัน ฉันจะไม่ยอมเสียให้พวกคุณแม้แต่บาทเดียว!"
กุลวดีโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังปราโมทย์ มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจ
"พี่ดารินมีสิทธิ์อะไรมาแย่งคะ แค่จะก้มเช็ดรองเท้าให้พี่โมทย์ พี่ก็ยังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำ"
ดารินเงื้อมือขึ้นสุดแขน ตั้งท่าจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าจอมปลอมนั่น แต่จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมเสียงล้อเตียงเข็นที่หมุนบดพื้นอย่างเร่งรีบ
หมอหลายคนกำลังช่วยกันเข็นเตียงฉุกเฉินพุ่งตรงมา พยาบาลคนหนึ่งเห็นดารินเข้าก็ตะโกนลั่น
"คุณดารินคะ รีบหลบเร็วเข้า คุณแม่ของคุณหัวใจหยุดเต้น ตอนนี้กำลังจะเข็นเข้าห้องฉุกเฉินแล้วค่ะ!"
มือที่เงื้อค้างไว้กลางอากาศแข็งทื่อ ใบหน้าของดารินเผือดสีจนขาวซีด เธอหันขวับกลับไปมองแม่ที่นอนแน่นิ่งสวมหน้ากากออกซิเจนอยู่บนเตียงเข็น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
ไฟสีแดงหน้าห้องฉุกเฉินสว่างวาบขึ้น แสงสีแดงสดแสบตาจนขอบตาของเธอร้อนผ่าว และในวินาทีนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในมือของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์ปริศนาว่า "อยากรู้ความจริงเรื่องที่แม่ของเธอเป็นแบบนี้ไหม"