ตำหนักร้อยดาว ชายากาวใจ

ลับหามองเห็นไม่ ภายใต้ดวงตาเย็นชานั้นไ

ยห่างนอนขดตัวชิดข้า

้การร่วมหออย่างที่ควรจะเป็นอย่างดีคงต้องปิ

นรักใคร่เอ็นดูตลอดชีวิต แทบจะไม่ยิ้มหัว มีเพียงตัวเองที่จมอยู่กับตัวเองก็เท่า

กาศหนาวจัด อีกคนยังนอนขดตัวไม่แม้จะเฉีย

ช่วยแต่งกาย หว่านหนิงหยิบ เสื้อคลุมและหมวก ไปยืนตรงหน้าสายตาหมางเมินจนเกือบจะเป็นเย็นชาแต่งเข้ามาในตำหนักร้อยดาว แต่เหมือนร้าง

ียไม่ได้ก็ในเมื่อแต่งเข้ามาเป็นภรร

ย จะเสว

เหลาราวกับเทพมาจุติอย่างที่เป็นอยู่จะนับว่า คนคนนี้เหมือนกับซากศพที่ไร้อารมณ์ความรู

นเอง เจ้าเข้ามาในตำหนักวันแรกอาจยังไม่รู้ เช่นน

ใจเพียงแต่แนะนำตามมารยาทหรือก็จ

ไร้ซึ่งสาวใช้และขันที นางกำนัลยิ่งไม่ต้อง

างเหมือนจะโยนบาปเคราะห์ให้กับหว่านหนิงหรืออาจเป็นบัญชาสวรรค์ ก็ในเมื่อเป็นลูกสาวคนโตในตระกูลขุน

ด้จากไป การแต่งงานครั้งนี้กับองค์ชายที่ถูกรังเกียจ ไร้คนรักใคร่ห่วงใยอีกทั้งยังไม่

นางชั้นผู้น้อยทุกวันในตอนเช้าต้องออกไปถวายงานกับฝ่าบาท คอยชงชาผสมนำอุ่น ยกเครื่องเสวยทั้งๆ ที่เป็นองค์ชาย องค์ชายคนอื่นในวังหลวงร่ำเรียนเที่ยวเล่นสนุกสนาน แต่เขาต้องทำ

องโคลกคลาก พาตัวเองเดินออกไปข้างนอก นางก

าให้เราสองคนมาคอยรับใ

ากันไปมา เหมือนกำลังจะช่างใจว

สวย นายหญิงเพิ่งมาคงไม่รู้”พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก็ในเมื่อเข

่องเต้...ท

อยู่บนโต๊ะสีหน้าเรีย

ำชาให้ฮองเฮาวันนี้เจ้าไม่ต้องมาชงชาให้ข้าเหมือนเช่นทุ

คัญ ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะลี่หยางไม่ได้สำคัญอะไรเพีย

มอย่างน

จอะไรอีกก้มหน้าก้มตาอ่านฎีกาปล่อยให้ ลี่หยางนั่งร่า

บเขรอะขนาดนั้น เห็นที่ต้องออกแรงกันหน่อยกว่าทุกอย่างจะเป็นอย

้แม้ไม่คิดที่จะสนิทกับพวกนางแต่ว่าในยามนี้ เหมือนตัวคน

”พูดขึ้นดังๆอ

ง”กุ้ยอิงกับส่

ยวไถกับเสี่ยวกุ้ย นำข้าไปที่ห้อง

นเป็นเพียงสาวใช้จะเดิ

ัติกับหว่านหนิงเช่นไร ในเมื่อที่คาดหวังไว้แต่เดิม แย่กว่านี้ คิดว่าพ

ณ์สะอาดสะอ้านพู่และป้ายหยกบ่งบอกฐานะว่าไม่ธรรมดา

งดงามงามราวกับสตรีช้อนตามองใบหน้าของหว่านหนิง ความเส

หรือ ชาย

ิงถวายพระพร ไท่จือ”

หว่านหนิง