ใครจะยอมให้คุณเป็นของคนอื่น

ท

ขีพยานรักของลูกสาวคนสุดท้องของบ้าน วลี โรจนวาณิชย์ เจ้าของร้านเครื่องประดับสุดหรูของปราจีนบุรีอย่าง Larimar Jewelry ที่คว

ันนี้ โดยมีใครบางคนที่ปีติไม่ต่างจากบ่าวสาว ใครคนนั้นที่อยู่เคียงข้างคู่รักมาตั้งแต่ในรั้วโรงเรียน ด้วยฝ่ายชายอายุมากกว่าสอ

จ้าสาว...พินรี เพื่อนที่ดีที่สุ

มสุขไม่ต่างจากบ่าวสาวเลย เพราะนอกจากจะได้ส่งเพื่อนรักและรุ่นพี่เข้าประตู

มาแป๊บๆ ก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ จะได้เจอกันสักทีก็แสนยากเย็น ได้เห็นก็แค่ครู่สั้นๆ ชวนคุยก็ไม่เคยจะตอบ ไหน

้รับรู้เสมอ เดิมทีเธอเคยสมัครแอคอวตารแล้วแอดเฟร

รกและรักเดียวไม่ได้ เพราะเขาจับกลุ่มกับคนสนิทและเธอเองก็ติดภารกิจเพื่อนเจ้าสาว คอยช่วยงานอยู่ตลอด แต่ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เธอก็ต้องหาโ

ีสงฆ์ ช่วงบ่ายกินเลี้ยงโต๊ะจีน พินรีรวมกลุ่มอยู่กับเพื่อนๆ

ก็ตอนพิธีรดน้ำสังข์ ซึ่งเธ

ระกายระยิบระยับคล้ายหมู่ดาวเต้นรำในยามราตรี ยิ้มที่ใครๆ

์ของเธอจะเมินกันไปเ

้เขาได้ ต่อให้เขาไม่ยิ้มก็ไม่เป็นไร

จนไม่เป็นอันสนใจอาหารตรงหน้า ปล่อยให้กลุ่มเพื่อนจัด

ึงกันเป็นธรรมดา เหมือนที่เธอค

้พิ เธอจะเหลี

น “จะอะไรล่ะ ก็มองส

นหน้ากลับมา อมยิ้มอย่างเขินอายท

้วมั้ง หล่อ

“รี่บอกว่าโสดสนิท อีกอย่างนะ ฉันไม่ยอมให้เข

“

วยได้รูปเลิ

ล้วเธอทำอ

้วหัวใจดวงน้อยๆ จนหยุดการเคลื่อนไหว พินรีแสร้งปั้นหน้างอ

ำไม่ได้เลยพิ หาผู้ชายคนใหม่เถอะ เฮียสี่เขาไ

กของโต๊ะแทรกข

ชอบพิจริงๆ จะปล่อยให้เวลามันผ่านมาขนาดนี้เหรอ วัยอย่างเรามันยังส

น้ำตาท่วมปราจีนแน่” ว่าพลางดึงต

ทำเสียงกระซิกๆ แล

ำเต้าหู้บ้านเธอทุกเช้าน่ะ” นวมล พยาบาลสาวแห่งโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศรพาดพิงไปถึงหมอหนุ่มที่ด

กอบการตัดสินใจ เพราะเล็งเห็นว่าหมอเมดอย่างสิงขรน่า

โครเวฟ ไหนยังเรียนโคตรเก่ง สาวน้อยสาวใหญ่ในโรงบาลเอาขนมจีบมาเร่ขายเขาทุกวันแต่เขาไม่ยักจะซื้อ ที่สำคั

กของบ้าน คือยี่สิบห้า แต่พี่ชายเพื่อนที่

หล่เล็กน้อยด้วยท่าทีไม่ค่อยจะยี่หระ “ต

้านหล่อนมีแต่น้ำเต้าหู้นะ ห

จ็บ” นวมลทิ้งสายตาเรียบสนิทมาทางแ

ือมีเสียงพูดคุยหยอกล้อระหว่างกลุ่มเพื่อน และ

่านั้น เธอนับถือเขาเพราะเป็นพี่ของเพื่อน ด้วยความสนิทสนมจึงมีโอกาสได้ไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง บ้านเธอไม่ได้ยากจนแต่ก็ไม่ได้ร่

้าหู้ ตกเย็นขายซาลาเปาขนมจีบ โดยมีพ่อและแม่ช่วยกันทำ ส่วนเธอก็ช่วยบ้างแต่หลักๆ แล้ว

ววัยแปดขวบเล่นน้ำอยู่ดีๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันเมื่อร่างกายดิ่งลงสู่ความเวิ้งว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยวของสายน้ำเย็นเยียบ เธอตะเกียกตะกายเอา

ยมปลายปีสุด

ธอไป หลังพาเด็กน้อยไปส่งคืนพ่อแม่ประมุขของโรจนวาณิชย์ขอโทษขอโพยยกใหญ่ จำได้ว่าหลัง

ขาเป็นฮีโร่ก็ไม่ปาน ไม่ว่าวสุจะทำอะไรก็ดูเก่งและยอดเยี่ยมในสายตาของเด็กน้อยเสมอ เธอชื่นชมเขาทุกอย่าง นับเ

กลายเป็นเด็กสาววัยแรกแย้ม พี่ชายสุดหล่อก็หล่

มสิบของเขาได้ลั่นวาจาออกไปว่า

กวงโคจรด้วยคำที่บอกว่า ‘เธอคบกั

กลับบ้านไม่บ่อยเหมือนเดิมโดยอ้างว่างานเยอะ เธอจึงแทบไม

ังกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายเพราะเมียเจ้านายตั้งใจว่าจะอยู่เที่ยวชมธรรมชาติอันสมบูรณ์ของเมืองสมุนไพรสักหน่อย เจ

องงานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย พินรีก็ตัดสินใจสับเท้าตาม

่มของท่านสส. กับตัวเธอ เสียงหวานก็ดังแหวก

ุน้อยกว่าเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าสาวอยู่หนึ่งปี จึงเรียกขานอีกฝ่ายว่าพี่ ทั้งพินรีและวลี ที่คนตรงหน้านั้นเพิ่งได้รู้จักก็วันนี้เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนเจ้

อะไรที่ใช้พล

ือไหว้ปลกๆ ก่อน

ือขึ้น “สวัสดีค่ะ พี

สี่ใช่ไหม งั้นตามสบายเลยนะ” แล้วจึงหันไปหาพี่ชายแท้ๆ ของตน “เฮียเดี๋ยวพวกผมไปก่อนแล้วกัน” ก

ละเขมราฐ ทราบได้ทันทีเพราะสดายุเคยแง้มไว้ตั้งแต่ครา

นักการเมืองเอ่ยอย

๋ว “นั่นสิคะ ถ้าหนูไม่รู้ค

ิ้มกริ่ม “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลา

พินรี และความเงียบที่คืบคลานเข้ามาปกคลุมจนพาใจดวงน้

ผ่อนลมหายใจอย่างนึกระอา แล้วจึงกระชาก

งครู่สั้นๆ ก็ขยับริมฝีปากเพื่อเปล

ุยี่สิบ ตอนนี้

ตัดกับผิวขาวขม

อกว่าไม

ใช

งส่งยิ้มแสนสดใสให้คุณรักแรก “พิโตพอ