ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไปพบหนี่เส้าจวินด้วยตั

ี่ เจ้าเตรียมตัวไว้ให้พร้อม” เผิงฟู่หลิ

องอีกแล้วเหรอเจ้าคะ” เจ้า

อไง” เผิงฟู่หลินหันมาตวาดใส่เจ้าจูด้วยความไม่พ

ออกจากจวนพร้อมกับเจ้าจู พวกนางแต่งกายด้วยชุ

ใหญ่ของจวน หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอก นางมองดูท้องฟ้

า หนี่เส้าจวินเดินออกมาจากจวน เผิงฟู

ก็พยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้ไม่ให้หนี่เส้าจวิ

นนี้ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน ขอเวลาข้าสักครู่ได้หรือไม่” แม

าเล็กน้อย เขามองท่าทางหยิ่งยโสของหญิงสาวตรงหน้า แต่ทว่าร่างบางกลับ

ออกไป ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยและผายมือเชิญนางเข้าไปในจวนของตน “

าดหวั่น แต่ก็ยังบีบมือของตัวเองแน่น ก่อ

ถึงสวนดอกไม้ภายในจวน พวกเขายืนอยู่ตามลำพังในศ

วยงาม ดอกไม้นานาพรรณถูกจัดวางอย่างพิถีพิถันจากการดูแลมาเป็นอย่างดี เผิงฟู่

ื่องงานแต่งงานของพวกเรา ข้าหวังให้ท่านปฏิเสธเสีย” เผิงฟู่หลินโพล่งออ

กคิ้วขึ้นแสดงความแปลกใจเล็กน้อย แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้ว

นี่เส้าจวินถามกลับ น้ำเสียงของเขาท

่เพิ่มขึ้นในใจ นางสูดลมหายใจลึกๆ อย่างอดกลั้นเพื่อไม่ให้ความโ

น์อันใดที่พวกเราจะแต่งงานกัน ข้าจึงอยากมาขอร้อง

เส้าจวินถึงกับหันมาจ้องนางด้วยสายตาท้าทาย “หากคุณหนูเผิงต้องการยกเลิกงานแต

ทันที “หากข้าสามารถทำได้ ข้าคงทำไปนานแล้ว” เผิงฟู่หลินตวาดแหวออกมาอย่างไม่เก

ีขึ้นมาเล็กน้อย เขาโน้มหน้าลงไปเผชิญหน้ากับเผิงฟู่หลิน

ับงานแต่งนี้เสีย เพราะข้าจะไม่มีว

น้าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าทำเอานางถึงกับขนลุกชัน ยิ่ง

วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจ นางรู

ค่นเสียงออกมา นางโมโหจ

าอย่างชอบใจ “เช่นนั้นเจอกันในวันพิธีนะ หลินเอ๋อร์” เขาพูดพ

จอใครที่กวนประสาทนางได้มากเท่านี้มาก่อน นางมองตามหลังหนี่เส้าจวินไปจนลับสายตา ความร้

างสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ พยายามเก็บความรู้สึกโกรธและความท้อแท้ที่เต

นเชิดหน้าขึ้นและเดินออก

ค้นเคืองและขัดใจ ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของเผิงฟู