อนั่งเงียบ ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

ะเงินในบัญชีธนาคารทั้งหมด คุณบวรทัตมอ

ซึ่งเขาก็รับรู้และพยักหน้าตอบรับ แต่คนที่ดูงุนงงคือน

ด้อะไรเลย นอกจากไร่ภิรมย์รินโทรม ๆ ที

ไม่ยุติธร

สาโรจ

ไม่รู้ว่ายัยน้องสาว

่าไ

้านที่กรุงเทพ” สารินสะกิดพี่ชายต

สื่อมโทรมพันนั้นจะทำให้งอกเงยได้ย

่ที่กรุงเทพไร่ภิรมย์รินก็ถูกทิ้งร้างเป็นสิบปี ที่สำคัญนำไปต่

มาณ เวลาไม่พอใช้สาก็ทำขนมขายประทังชีวิต ปีนี้สาเรียนจบพอดี กลับมาตั้ง

่าสงสารหวังว่าพี่ชายเธอจะเห็นใจ แ

วนบ้านที่กรุงเทพ พี่ต้องเอาใช้เป็นเรือนหอน่ะ ขอโทษนะที่ยกให้ไม่ได้”

งคิดมาดีแล้วที่แบ่

คว้งเพียงลำพัง เธอไม่อยากเชื่อว่าตัวเองต้องขึ้นเหนือไปรับมรดกเป

จะเอาไปต่อยอดทำรีสอร์ตก็ไม่ได้อีก คุณปู่

มหานครภายในร้านเต็มไปด้วยหนุ่มสาวชาวออฟฟิศที่กำลังนั่ง

างให้ห่างจากลูกค้าคนอื่น เธอนั่งกุมขมับจิบช็

ความเครียดได้ยังใช้ไม่ได้ผลกับเราเลย อ

ื่อนสนิทเพียงคนเดียวเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับรอยยิ้มสดใ

่มหล่อเข้ามาขายขนมจีบหรอจ๊ะ” กิรณาเอ

ือนยักษ์ขนาดนี้

ทำไมหน้าเครียดขนาด

โทรมทั้งรกร้าง ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงเลย บ้านที่กรุงเทพก็อยู่ไม่

ฮเสียงดังกลางร้าน กิรณาอายมากที่ทุกคนมองมาท

่อไป คุณปู่อ่ะลำเอียง ยกไร่ให้ฉันก็จริง

ดว่าแกมีความสามารถมากพอที่จะสานต่อและปรับปรุงให้ดีขึ้น ไ

ำคัญฉันไม่ได้อยากทำไร่แกก็รู้ว่าฉันกลัวสัตว์ทุกชนิดดดดด!” สารินยกสองมือขึ้

ู้สิ เอางี้ฉันว่าแกลองไปทำง

่ไหน

ไร่ภูเคียงชลประสบความสำเร็จดังไกลในหมู่ต่างชาติเลยนะเว้ย พวกฝร

้นเลยหรอ ฉันอยู่นอร์เว

รียนรู้และถอดความสำเร็จจากที่นั่น แล้วนำมาปรับใช้กับไร่ภิรมย์ร