บัญชีแค้นราชินีจันทราทมิฬ สยบโลกใต้ดิน

โกดังร้างชานเมืองชลธารา、อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น、และกลิ่นสนิมเหล็ก。หลอดไฟดวงเดียวบนเพดานสั่นไหว、ส่งแสงสลัว ๆ อาบร่างของณัฐวดี เจริญสุขวัย、ที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้。

ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน、ไม่ใช่เพราะความหนาว、แต่เป็นเพราะความกลัวและความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วตัว。ริมฝีปากแห้งแตกจนเป็นขุยขาว、เลือดที่มุมปากแข็งตัวเป็นสีคล้ำ。

เสียงลมพัดกระทบประตูเหล็กดังปัง ๆ เป็นระยะ ๆ、น่ากลัวราวกับเสียงเพรียกจากนรก。

"โธ่เว้ย!"

ชายร่างใหญ่ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มโจร、เตะถังเหล็กข้างตัวอย่างหัวเสีย、เสียงดังลั่นจนณัฐวดีสะดุ้งสุดตัว。เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกแล้วเปิดลำโพง、เสียงตะคอกของเขาดังลั่นโกดัง。

"กรกันต์ กิตติชัย! คู่หมั้นของมึงอยู่ในมือพวกกูแล้ว、หนึ่งร้อยล้าน! ไม่งั้นก็รอเก็บศพเธอได้เลย!"

ณัฐวดีเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวังริบหรี่、แสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาที่ใกล้จะดับแสงของเธอ。กรกันต์...เขาต้องมาช่วยเธอแน่。

แต่แล้ว、เสียงที่ตอบกลับมาผ่านลำโพงก็เย็นชาราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว。

"ณัฐวดี、เลิกเล่นละครสักทีเถอะนะ。คุณคิดว่าใช้วิธีการตื้น ๆ แบบนี้แล้วจะเรียกร้องความสนใจจากผมได้เหรอ。"

คำพูดแต่ละคำเหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงบนหัวใจของณัฐวดีจนแหลกละเอียด。ความหวังริบหรี่ในดวงตาของเธอดับวูบลงทันที。เธอส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ、นี่ต้องเป็นภาพหลอนแน่ ๆ。

หัวหน้าโจรถึงกับงงไปชั่วขณะ、ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย。"โอ้เหรอ、งั้นถ้าเพิ่มเปรมฤดี เจริญสุขวัย เข้าไปอีกคนล่ะ。ได้ยินว่าบ้านเจริญสุขวัยรักคุณหนูรองคนนี้มากกว่าไม่ใช่เหรอ。"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที、ก่อนที่เสียงของกรกันต์จะดังขึ้นอีกครั้ง、แต่ครั้งนี้กลับนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด。"อย่าแตะต้องเปรมฤดี、เธอไม่เหมือนณัฐวดี。ส่วนเรื่องเงิน...ผมจะพิจารณาอีกทีเพื่อความปลอดภัยของเปรมฤดี。"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนมีดอาบยาพิษที่แทงทะลุความหวังสุดท้ายของณัฐวดีจนหมดสิ้น。น้ำตาไหลอาบแก้มปนเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นดิน。ภาพมายาเกี่ยวกับความรักและครอบครัวที่เธอเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา。

"แม่มเอ๊ย! ของไม่มีใครเอาจริง ๆ ด้วย。" หัวหน้าโจรวางสายแล้วสบถอย่างหัวเสีย、ก่อนจะบ้วนน้ำลายลงบนพื้น。

โจรอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ณัฐวดีพลางถูมือไปมา、ดวงตาของมันเต็มไปด้วยแววหื่นกระหาย。"ในเมื่อไม่มีใครเอา、งั้นพวกพี่ขอก่อนก็แล้วกันนะน้องสาว。"

ดวงตาของณัฐวดีเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด。เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต、แต่เชือกที่มัดไว้แน่นหนาเกินไป。

ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง、พลังเฮือกสุดท้ายก็ถูกจุดขึ้น。เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด、แหงนหน้าไปด้านหลัง、แล้วกระแทกท้ายทอยเข้ากับกำแพงปูนอย่างแรง!

ปัง!

เสียงทึบ ๆ ดังขึ้น、พร้อมกับความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วศีรษะ。ของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาตามขมับจนบดบังทัศนวิสัยของเธอ。

พวกโจรตกใจกับการกระทำบ้าบิ่นของเธอจนหยุดชะงัก。"อีบ้านี่! ใจเด็ดเหมือนกันนี่หว่า!"

สติของณัฐวดีเริ่มเลือนลาง、ภาพแปลกหน้ามากมายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก。ภาพของการต่อสู้、การฆ่าฟัน、เสียงปืน、เสียงระเบิด、และเสียงคำสั่งที่เยือกเย็นเป็นภาษาต่าง ๆ นานา。

รหัสลับ "นายหญิง"、และความทรงจำของการเป็นผู้นำองค์กรใต้ดินอันดับหนึ่งของโลก "องค์กรจันทราทมิฬ"、ระเบิดขึ้นในสมองของเธอ。

เธอจำได้แล้ว...ความทรงจำที่หายไปเมื่อสี่ปีก่อนได้กลับคืนมาแล้ว。การหลบหนี、การทรยศ、และตัวตนที่แท้จริงของเธอในฐานะราชินีแห่งโลกใต้ดิน...

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง、ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคราบน้ำตากลับว่างเปล่า、เหลือเพียงความเยือกเย็นและไอสังหารที่พร้อมจะแผ่ซ่านไปทั่วหล้า。

โจรที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอถึงกับชะงักฝีเท้าเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น。หัวใจของเขากระตุกวูบ、เขารู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับลูกแกะที่รอวันเชือด、แต่เป็นอสูรร้ายจากบรรพกาลที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล。

"พวกแก...อยากตายแบบไหน。" เสียงของณัฐวดีแหบพร่า、แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังขวัญผวา。

พวกโจรหันมามองหน้ากัน、ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา。"ใกล้จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีกนะมึง!"

ณัฐวดีไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป。เธอขยับข้อมือในองศาที่เป็นไปไม่ได้、ใช้ปุ่มกระดูกนูน ๆ ขูดกับขอบเชือกป่านที่หยาบกระด้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า。

หัวหน้าโจรเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล、เขากระชากมีดพกออกมา。"อย่าไปเสียเวลากับมัน! กรีดหน้ามันก่อนเลย!"

วินาทีที่ปลายมีดกำลังจะสัมผัสกับใบหน้าของเธอ、เชือกที่มัดมือก็ขาดสะบั้นลง。

ณัฐวดีใช้แรงดีดตัวจากเก้าอี้、พุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรที่ยังไม่ทันตั้งตัว、เข่าขวาของเธอลอยขึ้นกระแทกเข้าที่ปลายคางของเขาอย่างรุนแรง!

แกร๊ก!

เสียงกระดูกกรามและต้นคอหักดังประสานกันอย่างน่าสยดสยอง、ร่างของหัวหน้าโจรล้มลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก、ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไม่เชื่อสายตา。

โจรอีกสองคนที่เหลือตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ、หันหลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด。

ณัฐวดีใช้เท้าเตะขาเก้าอี้、เก้าอี้หมุนคว้างไปกระแทกเข้าที่หลังหัวเข่าของโจรคนหนึ่งอย่างแม่นยำ。มันร้องลั่นแล้วทรุดตัวลงไปกองกับพื้น。

เธอฉวยโอกาสหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา、ร่างของเธอไหววูบไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของโจรอีกคน。

ปลายมีดเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอของมัน。"ตอนนี้、บอกมา、ใครเป็นคนสั่งพวกแก。"

โจรคนนั้นขาสั่นจนยืนไม่อยู่、ของเหลวกลิ่นฉุนไหลออกมาจากเป้ากางเกง。มันพูดเสียงสั่น、"เป็น...เป็น...เป็นคุณหนูรอง...คุณเปรมฤดีครับ!"

ดวงตาของณัฐวดีเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ。ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง、การลักพาตัวครั้งนี้เป็นแผนกำจัดเธอตั้งแต่แรก。

เธอใช้ด้ามมีดกระแทกท้ายทอยของมันจนสลบไป。

โกดังกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง、เหลือเพียงร่างโจรสามคนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น、กับณัฐวดีที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา、ราวกับอสูรที่เพิ่งผ่านการนองเลือดมาหมาด ๆ。

เธอยืนนิ่ง、หลับตาลง、ปล่อยให้ความทรงจำสี่ปีในฐานะคนธรรมดากับความทรงจำสิบกว่าปีในฐานะราชินีแห่งโลกใต้ดินปะทะกันในหัว。ความเจ็บปวด、ความโกรธแค้น、ความสับสนถาโถมเข้ามา、ก่อนจะกลั่นตัวเป็นความเกลียดชังที่เย็นเยียบ。

เธอเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกที่แตกร้าว、มองภาพสะท้อนของตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและแววตาที่แปลกไป、ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็น。

"กรกันต์ กิตติชัย、เปรมฤดี เจริญสุขวัย、และตระกูลเจริญสุขวัยทุกคน...ฉันกลับมาแล้ว。"

---