งของอ

วคริสตัลกระทบกันกังวาน มันช่างห่างไกลออกไปอีกโลกห

ดครบรอบสิบแปด

พวกเขากำหนดให้ ฉันฝืนตัวเองเดินไปที่กระจกบานเล็กที่มีรอยร้าว กวักน้ำเย็นลูบหน้

างชัดเจนจนแทบจะรับรู้ได้ทางรสสัมผัส รอยยิ้มของแม่ชะงักลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาและเม้มปากแน่น สีหน้าของพ่อเพี

ทั้งหมดที่ฉันเคยเห็นมาตลอดเจ็ดปี ก็เยื้องกรายเข้ามาหาฉัน เธอวางมืออั

ณที่พวกเขายังคงดึงดันจะมองเห็น เธอเงยหน้าขึ้นมองดันเต น้ำเสียงลดลงเป็นเสียงกระซิบกระซาบ “สำหรับวันเกิดของฉัน ดอ

ีเพียงความว่างเปล่าอั

ธอเปลี่ยนไปใช้ภาษาถิ่นซิซีลีโบราณ ภาษาแห่งความ

าอ่อนหวาน แต่วาจานั้นคือยาพิษ “ช่างขมขื่น ช่างเนร

อันเหนื่อยหน่ายที่คุ้นเคย “หล่อนเป็นเด็กเลี้ยงยา

ยเร คือหมัดสุดท้าย “หล่อนนำค

นภาษาโบราณที่ตายแล้วจนเชี่ยวชาญ มันเป็นวิธีรักษาจิตใจให้เฉียบคม และเป็นวิธีถอดรหั

ยภาษาอังกฤษธรรมดา น้ำเสียง

เป็นภาษาถิ่นอีกครั้ง “การมีอยู่

ตี แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการปลดปล่อย ความสงบเยือกเย็นอย่

้า