สิ้นสุดรักร้าย: การเกิดใหม่ของหญิงที่ถูกลืม

ฉันต้องโทษจำคุกเจ็ดปีในเรือนจำลับเพื่อรับโทษแทนความผิดที่พี่สาวของฉันเป็นคนก่อ ในวันนี้ คู่หมั้นของฉัน–ชายผู้เลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน–ในที่สุดก็มารับทรัพย์สินของเขากลับไป

แต่เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยฉัน เขามาเพื่อทวงฉันกลับไปเหมือนการเก็บหนี้ เขามองดูด้วยสายตาเย็นชาในขณะที่ฉันถูกผลักเข้าไปในเพิงสกปรก กลายเป็นความอับอายที่ต้องถูกซ่อนให้พ้นสายตา

ไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นพี่สาวของฉันเอง เขาเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งให้ฉันยืนอยู่บนลานดินเพื่อรีบไปหาเธอ

ถูกทอดทิ้ง อีกครั้งแล้ว

ผ่านผนังบาง ๆ ของเรือนจำแห่งใหม่ ฉันได้ยินเสียงของแม่แท้ ๆ ของตัวเอง เธอกำลังจัดการส่งฉันไปยังคอนแวนต์อันห่างไกล เพื่อฝังกลบฉันให้สิ้นซากในครั้งนี้

พวกเขาไม่ได้แค่ขังฉันไว้เพื่อปกป้องลูกสาวบุญธรรมผู้สมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่พวกเขาวางแผนจะลบฉันออกไปให้หมดสิ้น

แต่ขณะที่ฉันนั่งอยู่ในความมืด โทรศัพท์แบบเติมเงินราคาถูกเครื่องหนึ่งก็สั่นอยู่ในกระเป๋า ข้อความเดียวสว่างขึ้นบนหน้าจอ

“นอร์เทิร์นซินดิเคต เราสามารถพาคุณออกไปได้ คุณมีเวลาสิบวัน”

บทที่ 1

มุมมองของอาเรีย:

ฉันต้องโทษจำคุกเจ็ดปีในเรือนจำลับเพื่อรับโทษแทนความผิดที่พี่สาวของฉันเป็นคนก่อ ในวันนี้ คู่หมั้นของฉัน–ชายผู้เลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน–ในที่สุดก็มารับทรัพย์สินของเขากลับไป

ประตูเหล็กหนาหนักเปิดออกพร้อมเสียงครืดคราด สาดแสงสว่างจ้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าลงบนพื้นหินชื้นแฉะ ฉันผงะและยกมือขึ้นบังตา เงาร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นตัวใหญ่กว่าที่ฉันจำได้ กว้างกว่า และแข็งกร้าวกว่า

ดันเต วอลคอฟ ดอนแห่งตระกูลวอลคอฟ ว่าที่สามีของฉัน

เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยฉัน เขามาเพื่อทวงฉันกลับไป เหมือนการเก็บหนี้

ฉันยันตัวขึ้นจากฟูกบาง ๆ ขาของฉันเจ็บแปลบขึ้นมาประท้วง กระดูกเชื่อมติดกันผิดรูป เป็นเครื่องเตือนใจที่ปวดตุบ ๆ อย่างถาวรถึงการถูกทุบตีที่ฉันได้รับในปีที่สามที่นี่ ความเจ็บปวดเป็นสหายเก่า เป็นเพื่อนที่คุ้นเคยและเย็นชา

“ลุกขึ้น เอลารา” เสียงของดันเตทุ้มต่ำและไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ เขายังคงใช้ชื่อเก่าของฉัน ชื่อของเด็กผู้หญิงที่พวกเขาทิ้งขว้างไป

เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วย เขาเพียงแค่เฝ้ามอง ดวงตาดำมืดกวาดมองเสื้อผ้านักโทษขาดวิ่นและร่างกายผอมแห้งของฉันด้วยการประเมินที่เฉยเมยราวกับคนขายเนื้อกำลังตรวจดูชิ้นเนื้อ

ฉันคือลูกสาวที่สาบสูญ คุณเข้าใจไหม ลูกสาวคนดั้งเดิม ฉันถูกลักพาตัวไปจากสวนสาธารณะตอนอายุห้าขวบ ฉันกลายเป็นเรื่องเล่าของวิญญาณ เป็นนิทานเตือนใจที่กระซิบเล่าให้เด็ก ๆ ในวงการมาเฟียฟัง พ่อแม่ของฉันโศกเศร้า จากนั้นพวกเขาก็ทำในสิ่งที่ผู้มีอำนาจทำกัน นั่นคือหาคนมาแทนที่ฉัน พวกเขารับเซราฟินา เด็กหญิงที่มีผมสีเข้มเหมือนกันมาเป็นลูกบุญธรรม และทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับตัวแทนคนนั้น

เมื่อฉันถูกพบตัวในอีกสิบสามปีต่อมา ในฐานะวัยรุ่นที่จำพวกเขาไม่ได้เลย ฉันไม่ได้กลับบ้านมาเพื่อการเฉลิมฉลอง แต่กลับมาสร้างความวุ่นวาย พ่อแม่มองดูฉัน ลูกสาวแท้ ๆ ในสายเลือด และเห็นคนแปลกหน้าที่กำลังคุกคามครอบครัวอันสมบูรณ์แบบที่พวกเขาสร้างขึ้นร่วมกับตัวแทนของฉัน เซราฟินา ลูกสาวผู้สมบูรณ์แบบ มองเห็นว่าฉันเป็นภัยคุกคาม

เธอใช้เวลาหลายปีใส่ร้ายให้พวกเขาเกลียดฉันด้วยคำโกหกที่กระซิบและน้ำตาจระเข้ ตีตราว่าฉันไม่มั่นคง ไม่รู้จักบุญคุณ และก้าวร้าว ฉันกลายเป็นวิญญาณในบ้านของตัวเองตั้งแต่นานก่อนที่พวกเขาจะฝังฉันไว้ในห้องขังนี้

การทรยศครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในวันอังคารที่ฝนตก เซราฟินาซึ่งเมาสุราและขับรถสปอร์ตอย่างประมาท ได้ขับชนลูกชายคนเล็กของตระกูลคู่อริ อุบัติเหตุร้ายแรงถึงชีวิต การก่อสงคราม

ฉันจำการประชุมในห้องทำงานของพ่อได้ กลิ่นของหนังและความกลัว พ่อของฉันซึ่งเป็นคอนซีลเยเร ชี้แจงเรื่องนี้ราวกับข้อตกลงทางธุรกิจ เซราฟินาบอบบาง เป็นที่รัก และเป็นภรรยาในอนาคตที่สมบูรณ์แบบสำหรับดอนคนต่อไป ส่วนฉัน... เป็นเพียงคนที่สละทิ้งได้

แม่ไม่แม้แต่จะมองฉันตอนที่เธอเห็นพ้อง “มันเพื่อประโยชน์ของตระกูล”

ฉันมองไปยังดันเต ชายหนุ่มผู้เคยสาบานว่าจะปกป้องฉัน ความหวังสุดท้ายของฉัน ฉันส่งสายตาอ้อนวอนเขา เขาเพียงแค่จ้องตอบกลับมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับหินผา ความเงียบงันของเขาคือคำพิพากษาประหารชีวิตของฉัน

พวกเขาเลือกเธอ พวกเขาทอดทิ้งฉันเพื่อเอาใจศัตรูและปกป้องลูกสาวบุญธรรมผู้สมบูรณ์แบบของพวกเขา

“สัญญาหมั้นหมายของเรายังมีผลอยู่” ดันเตพูดขึ้นในตอนนี้ ดึงฉันออกจากห้วงความทรงจำ คำพูดของเขาเรียบเฉย เป็นเหมือนการทำธุรกรรม “มันเป็นสัญญาระหว่างพ่อของเรา มันจะได้รับการปฏิบัติตาม”

กฎหมาย ธุรกิจครอบครัว ไม่ใช่ความรัก ไม่เคยเป็นความรัก

เขาพาฉันออกจากห้องขัง ตลอดทางเดินอันโอ่อ่าของคฤหาสน์วอลคอฟ เสียงกระซิบกระซาบตามหลังฉันราวกับผ้าห่อศพ เหล่าทหารที่ยืนเรียงรายตามแนวกำแพง เหล่าคนรับใช้ที่รีบหลบทางให้พวกเรา–สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยแววตาแบบเดียวกัน นั่นคือความรังเกียจเหยียดหยาม ฉันคือความอับอายของครอบครัวที่ฟื้นคืนชีพกลับมาจากความตาย

คอนซีลเยเรคนใหม่–ชายผู้เข้ามาแทนที่พ่อของฉันหลังจากพ่อ “เกษียณ”–มาพบพวกเราที่ห้องโถง เขาไม่ได้มองฉัน เขามองดันเต

“เพื่อประโยชน์ของตระกูล ดอนวอลคอฟ เธอจะถูกพาไปพักที่อาคารแยกหลังเก่า เพื่อไม่ให้เธอ... อยู่ในสายตาใคร”

คำพูดนั้นเหมือนการตบหน้า เป็นการตีตราต่อหน้าสาธารณะ ฉันเป็นสิ่งโสโครกที่ต้องถูกซ่อนไว้

โทรศัพท์ของดันเตสั่นขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ และหน้ากากอันเย็นชาของดอนก็แตกร้าว แทนที่ด้วยแววตระหนกตกใจอย่างแท้จริง

“เซราฟินา” เขาสูดหายใจเบา ๆ เขายกโทรศัพท์แนบหู “ฉันกำลังไป”

โดยไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว และไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางฉัน เขาหันหลังแล้วก้าวยาว ๆ ออกจากบ้านไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ถูกทอดทิ้ง อีกครั้งแล้ว

การ์ดคนหนึ่งพาฉันไปยังเรือนจำแห่งใหม่ เพิงซอมซ่อตรงริมขอบคฤหาสน์ ท่ามกลางฝุ่นและเงามืดตามลำพัง ฉันได้ยินเสียงลอดผ่านผนังบาง ๆ แม่ของฉัน พ่อของฉัน

“...คอนแวนต์” แม่กำลังพูดอยู่ น้ำเสียงของเธอแฝงความห่วงใยที่เสแสร้งจนบาดลึก “คอนแวนต์ที่ห่างไกล มันเป็นทางเดียวที่จะปกป้องความสงบสุขทางใจของเซราฟินาได้”

ลมหายใจของฉันสะดุดอยู่ในลำคอ พวกเขาไม่ได้แค่ซ่อนฉันไว้ แต่พวกเขาวางแผนจะฝังกลบฉันให้สิ้นซาก

แรงสั่นเบา ๆ ดังขึ้นตรงสะโพก มาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวเก่าที่การ์ดโยนให้ฉัน ฉันหยิบโทรศัพท์แบบเติมเงินเครื่องเล็กราคาถูกออกมา ข้อความเดียวสว่างขึ้นบนหน้าจอ

นอร์เทิร์นซินดิเคต เราสามารถพาคุณออกไปได้ คุณมีเวลาสิบวัน

การตัดสินใจนั้นแทบไม่ใช่การตัดสินใจเลย มันคืออากาศหายใจหลังจากจมน้ำมานานถึงเจ็ดปี