ออะไร มา

าพ นางคิดว่าน้ำเสียงของตน

ปสองวันเต็ม เมื่อฟื้นขึ้นมาไม่ว่านางจะถา

ู้ชื่อตัวเ

มส่ายหน้

ให้ดี

เขากลับมารักษาก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีความอดทนพอที่มามัวถามชื่อแซ่ หรือเลี

ออกถึงความอับจน ซวีซิ่วจึ

นขอข้าดูแ

พยัก

่า ‘ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย’ อย่างเวทนาแล้วละก็ คงคิดไปแล้วว่า

ับแผลที่เริ่มสมาน จึงแกะค่อนข้างลำบาก แต่ไหนเลยนางจะเสียเวลาใช้น้ำร้อนเช็ดผ้าพันแผลให้ชุ่มก่อนแกะ ยามแกะผ้าออก เขาจึ

บจนสั่นเป็นระยะ รู้สึกว่าชายผู้

ม รวมถึงได้แต่งตัวและทำผมดีๆ เชื่อว่าเขาต้องเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง อายุน่าจะรา

าจะช่วยทำความสะอาดแผลและทายาให้ก่อน แผลจะได้สมานตัวเร็วข

ู้ใดมาก่อน บุรุษผู้นี้นับเป็นคนแรกที่ตนพากลับ

าผงกศีรษะ

โถใส่ยาขึ้นมา แล้

ไม่ได้หมายความว่ามือจะขยั

ปหยิบผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่น แล้

าว เขาก็แทบไม่ได้ใส่อะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้น ซวีซิ่วกลับมิได้หวั่นใจ

งกายของเขาอย่างไม่เจตนา แต่ฝ่ายที่สะด

็ดแผลให้เขาต่อ บอกให้หันหลัง เขาก็หันหลัง บอกให้ยก

มีนามว

มคือชายหนุ่ม ซวีซ

วีซ

ซิ่ว’ เรีย

นางจึงมองเขาด้วยสายตาดุๆ เพียงแค่

งลำพังได้อย่างไร หากเอาตัวรอดไม่ได้ ถ้าเขา

สายตาดุๆ นี้ด้วย พูดอีกนัยหนึ่ง หัวใจนางเหมือนถูกแช่ด้วยน้ำแข็งมานานแล้ว ไม่ว่า

ะจุด จากนั้นพันด้วยผ้าขาวสะอาดผืนใหม่ ในตอนที่นา

่อยข

่คำพูด แต่

จากนาง หากแต่สีหน

าดแผลเต็มร่างกาย ยังกล้าล่วงเกินนาง

่ก็ยังยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย เ

ซ้ำไม่รู้ว่ามาจากไหน อย่างน้อยเ

ือ ชื่อของท่าน

้าเป็นค

อกมา โชคดีที่ยั้งเอาไว้ทัน จึงเปลี่ยนมาบอกว่า “ท่านจะชื่ออะไร

่นนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดูท่าว่าหากนางไม

วซ้ำเล่าอย่างตอนนี้มาก่อน นางเงี

มีความหมายว่าข

จี้?” เ

อเองสิ” นางบอก น้ำเส

ขาสะบักสะบอมมาก ยิ้มนั้นจึงกลายเป็นย

ครู่นางคิดว่าเ

จิตนึกสงสารใคร หัวใจของนางเหมือนถูกน้ำแข็งแช่จนเย็นเ