ีก เอาเถอะ! มันไม่ใช่เวลาจะมาหาว่าใครผิดใครถูกแล้วตอนน

กหน้าและรีบวิ่งไปเอาสิ่งที่เจ้านายต้องการ โดยคิดว่ายังไม่ต้อ

องแล้วนั่งกอดเข่าตัวเองต่อไป ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตาไร้ซึ่งเสียงสะอื้น ตอนที่เห็นเขาคนนั้นที่หน้าประตูเธอ...เธอไม่รู้จ

บเธอทางฝ่ายคุณย่า คุณจิตราเป็นประเภทน่ารำคาญแบบขี้ประจบประแจงแบบหวังผลประโยชน์ไร้ซึ่งความจริงใจ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่มีใครบอกเธอทั้งนั้น แต่มันเป็นสิ่งที่เห็นมาโดยตลอดในตัวคุณ

คุณปู่ ครั้งล่าสุดเมื่อปีก่อนก็คือคุณพ่อ และครั้งล่าสุดกว่าคือสายของวันนี้ คือเธอเสียตัวให้กับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน และเธอแทบจำรายละเอียดเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้เลย แต่นั่นไม่สำ

ามเงียบสงบมันทำให้เธอสงบใจได้มากขึ้น แต่เสียงเคาะประตูบ้านั่น เริ่มดึงความหวาดกลัวกลับมาหาเธออีกครั้ง...ไม่พร้อม...เธอยังไม่พร้อมกับการเผชิ

นกึ่งวิ่งเข้าห้องน้ำหยิ

้วว

ที่ดีที่เธอยังมีลมหายใจ นี่ถ้าคนเรือไม่เอ่ยว่าเธอจะฆ่าตัวตายห

งไว้หน้าห้อง คุณก็ออกมาหยิบเมื่อคิดว่าหิวจนทนไม่ไหวเองแล้วกัน” วิลไ

ื่อยๆ อย่างช้าๆ ตามเส้นทาง เขาตัดสินใจแล้วว่ายังไม่กลับฝั่งตราบใ

ขึ้นเพื่อไปมอง คนเรือชูแขนไปมาในมือถือโทรศ

ยงปลายสายดังทันทีที่วิลให้เสียงสั้นๆ และเร

ากห้องเลยว๊ะ ก็คงต้องเ

งแกแล้ว หาทางออ

ต่พอเวลาผ่านไปเขาก็คบคิดว่าบางทีอาจจะเป็นวิธีการของผู้หญิงเลวๆ ที่อยากหาเงิน โลกนี้อยู่ยากขึ

กสองวันเจอกัน” วิลวางสายและดูเวลาจากโทรศั

เธอจะหนีหลบหน้าไปตลอดชีวิตไม่ได้ เอาละ!

ั๊ว

้องหญิงสาวร่างบอบบางใบหน้ามอมแมม แต่กลับดึงดูดสายตาเขายิ่งนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิงดั่งกับว่าเธอไม่สนใจอัตลักษณ

ริ่มเอ่ยคำใดก่อน เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมาก่อ

้อยไม่มีผู้ชายคนไหนพิศมัยผู้หญิงที่ดูน่าเกลียดไม่สะอาดอย่างแน่นอน เพราะดูแล้วเขาน่าจะพวกมีฐานะพอสมควร หลังจากที่เธอมีเวลาคิดไตร่ตรอง เพราะบนนี้คือเรือยอร์ชจะเช่ามาหรื