นท

ข้าโพรงใช่ไหมล่ะ” อีกหนึ

ด้เมื่อไหร่ จะเตะให้พับห

ม่ดูสารรูปตัวเองมั่งล่ะ คงจะเล่นจ้ำจี้ใต้ผ้าห่มมากไ

ั้นแหละ เห็นวิ่งต้วมเตี้ยม

ห้สะดุ้งและเสียววาบตั้งแต่ต้นคอลงไปถึงแผ่นหลัง นึกๆ อยากมีความกล้าฮึดสู้ หันไปเล่นงานพวกปากเปราะให้ทรุดกอ

ยก็ไม่รู้ แค่นี้ยังเป็นอุปสรรคไม่พอหรือไ

ี่บดบังแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ควรจะโผล่ขึ้นมาส่องสว่างทางให้ กับสถานที่ไม่คุ้นเคยก็ยากลำบากจะ

ะกรีดร้องให้ดังๆ

ยซ้ำว่าจะไปทางไหนดี เพราะไม่ว่าจะเลือก

ให้ลื่นจนเซถลาล้มหน้าคว่ำหัวคะมำ เข่ากระแทกกับพื้น หน้าซีกหนึ่งถูไปกับพื้นโค

อมหญ้า อย่าให้ตรงไหนหลุดรอดสายตาไปได้...จับตัวไอ้เจ้าเวรตะ

ไรไม่ถูก ความเหนื่อยล้าที่รุมเร้า ไหนจะความกลัวและหนาวเย็นจนปากสั่น ฟันกระทบกันดันกึกๆ มือ

้าหาใบไม้มาปิดปากโพรงได้ ก็ปิดบังตัวจากสายตาคนที่ตามไล่ล่าได้อย่างดีด้วย หากเมื่อคิดจะทำ

บมาที่นี่ หวังว่าฟ้าคงจะไม่ใจร้ายจนปิดโอกาสหนี

ร้อมมองหาที่จะใช้หลบซ่อนกาย แต่หนทางกลับริบหรี่เห

สนมืดมนเหลือเกินสำหรับเมื่อไม่รู้จะหนีไป

พุ่มใบไม้หนาเพียงพอให้ลูกนกลูกกาหลงรังได้หลบซ่อนพึ่งพิง แม้ความสามารถจะมีน้อย ไม่มั่นใจด้ว

่เจอ ทำงานประสาอะไร ไม่ได้เรื่องสักคน! ต้องให

ที่ไอ้เจ้านั่นแหละ ตัวเล็กปราดเปรียวอย่างกับล

น้อยห่มน้อยเสียอีก” สิ้นเสียงผู้เป็นนายก็มีเสี

ะ” คนเป็นนายสั่งการอีกครั้ง ด้วยสังเกตจากการเฝ้าติดตาม ที่มักวนย้อนกลับมาทางเก่า

บสองมือเย็นจัดจนเป็นชาตะปบไปบนลำต้นสีน้ำตาลไหม้ ความกลัวผนวกกับความเร่งรีบแข่งกับเวลา แม้มีอุปสรรคในการปีนป่ายและยังต้องเหลียวมองไปด้านหลังบ่อยๆ ก

งแล้ว แต่กลับเจอพิษจากน้ำฝนที่กระหน่ำเหมือนกับต้องการแกล้ง เพราะเทลงมาและสาดกระเซ็นเข้าตาให

็บ แต่ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ข่มกัดฟันกลั้นความเจ็บเอาไว้ ด้วยในหูเต็มไปด้วยเสี

ำไมถึงถึงต้องมาผิดชอบกับเรื่องบ้าๆ เฮงซวยนี่ด้วย” ส

พื้นขลุกขลักเลย” คิดว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น คงจะต้องมาจากคนนั้นแน่นอน ที

กี่ยง งานเบาไม่เคยทำให้ต้องเสียหาย จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมาทำความเดือดร้อนให้ใคร คิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเรื

่ำและแหลมคมบาดลึกลงไปในผิวเนื้อจนมีเลือดไหลซึมออกมา เจ็บและแสบจนน้ำตาไหล แต่ก็ไม่อาจทำให้หยุดปีนป่าย

ลสำเร็จ! ปีนป่ายไปถึงแง่ไม้ใหญ่ที่เล็งไว

วามสูงทำเอาสองมืออ่อนเปลี้ย สองขาอ่อนแรงขึ้นมาฉับพลัน กลืนน้ำลา

อีกมือปาดน้ำที่ร่วงหล่นลงมา เพื่อจะได้ดูว่า หนีไอ้พวกคนใจร้ายตามไล่ล่าพ