ที่ไอ้นุ่นนั่งอยู่ เสียงลมหายใจเริ่มระส่ำระส่ายจนคนข้า

” มันชี้มาทางมือฉันอย่างนึกตลกก่อนจะเอนตัวหลบฝ่ามือพิฆาตที่ฉันเต็มใจ

นมันอุ่นมากจนฉันรู้สึกได้ ไอ้คนร่างสูงยิ้มร่าก่อนจะส

จนทำเอาฉันหูแทบแตก ฉันหวีดร้องตามไปด้วยก่อนจะ

หงุดหงิดจนไอ้น

และมีความสุขทุกครั้

าผีอีก ทำเป็นกรี๊ด

ฉันบีบมือมันแน่นแล้วซบเข้ากับแผ่นอกนั่นอย่างเงียบๆ ไอ้นุ

มันก

ี่เท่าไหร่ ไอ้นุ่นคงเข้าใจว่าฉันกลัวผีมากแต่แกล้งทำเป็นไม่กลัว ฉันรู้ว่

ี่ได้ถึงเนื้อถึงตัว

ังคงดังลั่นโรง ในขณะที่ฉันสั่นเล็กๆ พอเป็นกระสัยให้ไอ้นุ่นหัวเราะเล่นๆ แล้วหันมาเอ็นดูฉันตามวิสั

ากลมาแต่กำเนิดไม่มากก็น้อย แต่บังเอิญฉันดันมีไอ้สิ่งที่เรียกว่ามารยามาก

นละเล็กวันละน้อยจะไม่เถลไถลเผลอใจมาบ้าง ทว่าด้วยความที่พวกเราเป็นเพื่อนกันฉันจึงต้องแสดงท่าทีสงบไว้

สร้างสรรค์มาจากอะไรวะ ถ

ต่พอเลื่อนสายตามาจ้องใบหน้าขาวสะอาด ฉันก็รู้ทันทีว่าการที่มันนิ

มัน

ไอ้นุ่นถดตัวลงจนหัวมันแทบจะกลืนลงไปกับเบาะ เหงื่อเม็

ีของมัน ขนาดกลัวแม่งยังต้องเก๊ก มันตวัดสายตาด

แค่ลุ้น

ได้ ใครจ

ได้สักพักก็หันใบหน้ามามองฉันนิ่งๆ แม้แสงจากจอภาพยนตร์จะไม่มากนัก แต่

ันกลับ แม้ไม่ถ

นรอยยิ้มที่มุม

ทันที มันรู้ทันเหรอ? ...ไม่มั้ง มันไม่น่าฉลาดขนาดนั้น ฉ

าเรียวนั่นหลายครั้งจนคนข้างๆ จั

หนังหรือจ

ยกแทนตัวเองด้วยชื่อที่แสนจะมุ้งมิ้ง แปรผกผันกับหน้าตาที่โคตรจะดุ ต

กมันด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง พร้อมนัยน์ตาพริ้งพ

รักอ่