อะไรที่มันบั่นทอนจิตใจ” เขาพูดกับหล่อนด้วยเสียงนุ่มนวล เดินไปส่ง

นยา

ยประคองหล่อนนอนลง คลี่คลุมผ้าห่ม

ออกมา คุณกิตติซึ่งรออยู่ด้า

า คุณลุงเองก็ต้องห

้า ยกมือลูบใบหน้าขอ

าไม่ได้หมอก คืนน

วางมือบนบ่าของอีกฝ่

ครับ ผมคงต

สิ มีห้องว

ครับ ผมไม่

้น รถญี่ปุ่นคันเล็กก็แล่นกลับสู่ถนน มุ่งหน้าสู่ชานเ

ข้ามากรุงเทพ เมือก่อนอาจเว้นระยะสองสามเดือนครั้ง แต่ช่วงสองปีหลังมานี้เขาต้องม

ีเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ เข้ามา จนกลายเ

เกยศีรษะกับขอบบนของโซฟา มือข้างหนึ่งบี

กรามขบแน่นเป็นสันนูน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแทบเป็นเส้นต

ากขมับวางข้างลำตัว นอนน

ของผู้หญิงคนนั้นมักจะผุดขึ้น

สาย

น แม้แต่หน้าตาของห

ทั้งเยาะหยัน เค

นกลม...ก

ผ่านประตูทางเข้าคอนโดมิเนียมริมน้ำ ขึ้นไปยั

ถหล่อนก็จำได้ รีบกุลีกุจอมาบริ

ดีครั

ลก แต่...กับ ‘เขา’ คนนั้นเล่า เมื่อเก้าปีก่อนหล่อนเป็นเพียงลูกสาวนักธุรกิจไฟแรง แต

ไผล ความคิดของหล่อนก็ว

บัตรสีม่วงใส่มือร.ป.ภ.สูงวัยผู้นั้น โบกมือเป็นเชิงลาแล้วก้าวฉับๆ จากมา หล่อนเดิมผ่านประตูกระจก ตรงไปยังลิฟต์ที่อยู่ตรงม

็นชายหนุ่มที่มีอนาคตไกลและอยู่ในตระกูลที่ร่ำรวยอันดับต้นๆ ของเมืองไทย แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์บางอย

้นครั้งหนึ่งก่อนประตูจะเปิดออก หล่อนดึงปร

่หลังไหล่ที่ตั้งตรงของ

ล่อนลืมตามองเพดาน มาสคาร่าและอายไลเนอร์สีดำขับเน้นให้ตาของหล่อนเด่นชัด เป็นทั้งความงามและความ

ยสนใจ เว้นเสียแต่ว่า...แว

ง ยังไม่ทันจะลุกไปอาบน้ำอย่างใจคิด เสียงโ

รกั

ว์หราก็ครางลึกในลำคออย่างนึกรำคาญ

น ทั้งอ้อนวอนและหวาดหวั่น

่ไม่เข้าใจ ฝนเ

มลฤดีแล้ว ผมไม่ได้โกหกนะ” เมื่อหล่อนเงียบ เขาจึงพร่ำพูดต่อไป “เราเลิกกั

ำครวญอีกนาน สายฝน

ฝนเ

สดงว่า

งเราก็ต้

! ท

ค่ะ ไม่เกี่ยวกับคุ

ไม่นะ ผ

็เรื่องของคุ

ครือราวกับกำลังร้องไห้ “คุยกันก่อน เรามาเจอ

ีอะไรจะ

หม ไม่เสียดายเวลาดีๆ ที่เราเคยคบกันหร

ขึ้นฟ้า หล่อนยกมื

แต่ไม่ใช่วันนี้นะคะ วันนี

้อมจะเจอผมเมื่

ันค่ะ เจอกันที่...” หล่อนบอกสถานที่ซึ่งเป็น

ีใจ ก่อนวางเขายังไม่วายบ

ม่สะเทือนหัวใจข

ทรศัพท์ลงบนโต๊ะตรงหน้

ท้อน น้ำตาหลั่งริน เพียงหยดเดียวก็ถูกเช็ดออก สายฝนหลับตา ข

เปล่าดาย เข็มวินาทีเค

ป็นจังหวะชัดเจน ก่อนจะ

้น ใครคนนั้นจะเปลี่ยนแ

ดวงตาของเขาอาจมีความอ