็เอ็นดูเขาไม่น้อย เพราะไหว้วานได้ง่ายกว่า

ต่อท้ายตามมาด้วยทุกครั้ง และคำว่า

ับย

ผ้าไม่เสร็จด้วยซ้ำ จากนั้นก็หันไปมองหลานชายตัวเองที่

บคำและทำตามทันทียังไง แต่สุดท้ายยายยวงก็รัก

กับสะใภ้ถูกทะเลกลืนชีวิตไปทั้งคู่ ในค่ำคืนที่พายุโหมกระห

ซ้ำ ครั้นจะเดาว่าทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่อาจจ

ี๋ยวจะไม่ทัน เอาน้ำมาให้พี่กินด้วย” เสียงวสิ

าพี

ะบอกน้ำพลาสติกติดมือมาด้วย ก่อนจะออกไปชายหาดก็ไม่วายหันไปหาลูกสาว ที่กำลังหิ

ผู้ใหญ่เรื่องเจ้

งทำไ

่บ้านสงสัยว่ามันเป็

ม่มีใครมาสนใจหรอกว่าจะมีใครมาใครไป รีบมาช่วยพี่ป

้ะ

คร่จะชอบใจนัก เมื่อมองทะลุใต้ถุนบ้านไปยังบ่อ เห็นวรินรำไพผู้เป็นเพื่อนตั

าบๆๆ ขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล และหวาดหวั่น

พื่อนตัวน้อยๆ ของตัวเองไปจนห

ยนะ ลุงกับป้าไปห้าหกวันก็กลับ ไว้คราวหน้าอาจจะให้หินไปช่วยแทน

คร่ไม้ใต้ถุนบ้าน หินหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้วสิน

ับล

ได้ ให้น้องกับยายนอนในห้อง แล้วก็อย่าห

เป็นผู้หญิง แม้อายุเพิ่งสิบสามกว่าก็ตามที แต่ก็ไม่อาจ

นว่าหินเป็นคนตรงๆ ซื่อๆ ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ยังไงรำไพก็ยังไม่อยา

ียมของอีกมาก มัวแต่สั่งม

าเองก็ใช่ว่าจะไม่เฝ้าดูลูกสาวกับหินเอาเสียเลย แต่พินิจพิจารณาดูแล้วก็เห็

รับคำสามีอย่า

ดด้วยนะเอ๋ย เดี๋ยวยายจะตกเหมือนคร

ื่อนตัวน้อยจะลืมเลือนยายไปเพราะได้เพ

่ก็ ย้ำจริง! เดี๋ยวเ

ันๆ รวมทั้งหินด้วยที่รู้สึกเป็นสุขใจกับอาหารพื้นๆ แบบนี้ไม่น้อย แต่ วสินกลับไม่

รำไพเห็นสามีกินไปนิดเดีย

ไปดูของลง

ตรงฝั่งก็มีเพียงหินกับวรินรำไพเท่านั้น ที่ยืนส่งพ่อแม่และใหญ่ ส่วนยายย