ขาไม่ได้มาทุกวัน แต่ความสม่ำเสมอในการมาเยือน ทำให้เอมิเริ่มคาดเดาช่วงเวลาที่เขาอาจจะแวะมาได้ลางๆ โดยไม่รู้ตัว เธอยังคงชงอเมริกาโน่ร้อนไม่ใส่น้ำตาลให้เขาโดยอัตโน

ครับ" หรือ "เห็นเงียบๆ แบบนี้ จัดการทุกอย่างเก่งจังนะครับ" และบางครั้งก็เล่าเรื่องงานของตัวเองแบบผ่านๆ "วันนี้วุ่นวายหน่อยครับ มีคดีเข้ามาแต่เช้าเลย" หรือ "เพิ่งกลับจากลาดตระเวน

หนุ่มรูปงามคนนี้มันเป็นเรื่องผิดบาป ไม่สมควร แต่ยิ่งพยายามผลักไส หัวใจก็ยิ่งต่อต้าน เธอยอมรับกับตัวเองอย่างขมขื่นว่า เธอมีความสุขทุกครั้งที่เขามา เธอชอบที่เขามองเธอ

วานๆ ของกฤต เธอก็ใจอ่อนยวบยาบทุกที เธอมองศิวัฒน์ด้วยความรู้สึกผิดที่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน บางครั้งก็ชดเชยด้วยการทำดีกับเขาเป็น

ยบเหงาและเย็นสบายเป็นพิเศษ ลูกค้าส่วนใหญ่กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงเอมิกับมิ้นท์ที่กำลังเตรียมจะปิดร้าน พลอยขอก

ิ๊

่ตรงนั้นในชุดลำลอง เสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ ผมเปียกชื้นเล็กน้อย เขายิ้มเขินๆ "ขอโ

รีบเดินไปหลังเคาน์เตอร์ "เดี๋ยว

ิชงกาแฟด้วยท่าทีสบายๆ แต่มันเป็นความใกล้ชิดที่มากกว่าปกติเพราะไม่มี

คุยแก้เก้อ กลิ่นหอมของกาแฟผสมกับกลิ่นฝนจางๆ และกลิ่นโคโ

"วันฝนตกแบบนี้ ทำให้รู้สึกเหงาๆ เหมือนกันนะครับ คุณเอมิว่าไหม?" เข

ฟ "ก็...คงแล้วแต่คนมั้งคะ บางคนก็อาจจะชอบ" เธอตอบ

ม่รู้สึกเหงาบ้างเหรอครับ" เขายังคงถามต่อ น้ำเสี

งเบา "แต่ก็ชินแล้วค่ะ มีอะไรให้

ี่หลังมือของเธอที่ประคองแก้วอยู่เบาๆ อย่างจงใจ สัมผัสนั้นอุ่นและมั่นคง มันไม่ใ

ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม "ทำงานห

่างรวดเร็ว แต่สัมผัสอุ่นๆ นั้นยังคงติดอยู่ที่หลังมือ หัวใจเต้นแรงจนแ

ิรู้ดี... สัมผัสเมื่อครู่นี้ มันได้เปลี่ยนทุกอย่างไปแล้ว กำแพงบางๆ ที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อกั้นความรู้สึกตัวเอง มันได้เริ่มสั่นคลอนแ